Tarło Piotr Aleksander (Aleksander Piotr) h. Topór (ok. 1582–1652/1653), kasztelan, następnie wojewoda lubelski.
Był młodszym synem woj. lubelskiego Jana (zob.) i jego drugiej żony Agnieszki, córki woj. sandomierskiego Stanisława Szafrańca (zob.). Miał siostrę przyrodnią Annę (z pierwszego małżeństwa ojca z Dorotą Leżeńską), żonę podkomorzego lwowskiego Stanisława Starzechowskiego (zob.), oraz rodzonego brata, star. pilzneńskiego Jana Amora (zm. przed 21 I 1599) i siostry: Elżbietę, wydaną za Jana Drohojowskiego, Zofię, żonę kaszt. liwskiego Anzelma Gostomskiego, później zamężną za woj. lubelskim Mikołajem Oleśnickim (zob.), Jadwigę, wydaną za podkomorzego sanockiego Piotra Bala, i Helenę, poślubioną miecznikowi kor. Stanisławowi Branickiemu. W 2. poł. życia T. najczęściej występował pod imionami Aleksander Piotr, a zamiast ze Szczekarzowic zaczął się pisać z Tęczyna.
Po śmierci ojca T. jako niepełnoletni pozostawał przez dłuższy czas pod opieką matki – protestantki oraz dziada i wuja, Stanisława i Andrzeja (zob.) Szafrańców. Gdy pełnoletność osiągnął jego starszy brat Jan Amor, A. Szafraniec w sierpniu 1598 ustąpił obu braciom z zapisów i kontraktów, zawartych w ich imieniu podczas sprawowania opieki, jednak po niespodziewanej śmierci brata T. ponownie trafił pod kuratelę matki i jej rodziny. Od marca 1602 występował w sądach jako pełnoletni, co usankcjonował wyrok Tryb. Kor. w Piotrkowie, choć transakcje zawierał nadal za zgodą matki. W r. 1605 wyjechał za granicę w celach edukacyjnych. Pod koniec kwietnia t.r. spotkał się w Augsburgu z Janem Jerzym, Albrychtem Władysławem i Krzysztofem Mikołajem Radziwiłłami, synami woj. wileńskiego Mikołaja Krzysztofa «Sierotki», następnie przez dłuższy czas przebywał w Strasburgu; 6 VI 1606 wpisał się do metryki uniw. w Genewie, zapewne odwiedził także Francję i Włochy. Od początku 1608 był już w kraju.
T. posłował z woj. sandomierskiego na sejm zwycz. w Warszawie w lutym i kwietniu 1613. Politycznie związany był w tym czasie z kaszt. krakowskim Januszem Ostrogskim, któremu we wrześniu t.r. tłumaczył się listownie ze swojej nieobecności na sejmikach w Opatowie i Proszowicach. Podczas okazowania szlachty sandomierskiej 1 V 1614 pod Pokrzywnicą (obecnie Koprzywnica) został obrany jednym z posłów do króla Zygmunta III. W r. 1615 przeszedł na katolicyzm, lecz z różnowiercami pozostawał w dobrych stosunkach; nauczycielami jego synów byli m.in. bracia polscy Andrzej Wiszowaty i Joachim Stegmann. Podczas sejmu warszawskiego 1618 r. T. otrzymał 15 II kaszt. lubelską; w dokumencie nominacyjnym wskazano na zasługi jego przodków, przede wszystkim ojca. Uczestniczył w lubelskim sejmiku relacyjnym 11 IV 1619 i deputackim 13 IX 1621. Co najmniej od końca 2. dziesięciolecia XVII w. pozostawał w sporze z Aleksandrem Szembekiem, usiłując podważyć jego szlachectwo; sprawa trafiła do Tryb. Kor., ale mimo korzystnego dla Szembeków wyroku z 2 VII 1620, T. w l.n. nie zaprzestał szykan. Na sejm warszawski 1625 r. przybył dopiero po wotach senatorskich; we wrześniu 1626 uczestniczył w sejmiku przedsejmowym w Lublinie. Wziął udział w obradach obu sejmów warszawskich 1629 r., nie zabierając jednak głosu; na sejmie zwycz. został deputatem z senatu do tryb. skarbowego w Radomiu.
Dn. 3 IV 1630 awansował T. na woj. lubelskie. Uczestniczył 28 IV 1631 w ingresie bp. krakowskiego Andrzeja Lipskiego do katedry na Wawelu. W marcu i kwietniu 1632 był na sejmie warszawskim; także i tym razem nie wotował. Po śmierci króla Zygmunta III zjawił się 3 VI t.r. na sejmiku w Lublinie; od czerwca do lipca uczestniczył w Warszawie w obradach sejmu konwokacyjnego, na którym został wybrany w skład komisji do rewizji skarbca i archiwum koronnego w Krakowie. Po zakończeniu jej prac udał się do Warszawy na sejm elekcyjny; 10 XI podpisał protest biskupów unickich oraz katolickich posłów i senatorów przeciw uznaniu hierarchii prawosławnej przez króla elekta Władysława Wazę, a 14 XI był świadkiem zaprzysiężenia przez niego artykułów henrykowskich i paktów konwentów. Podczas uroczystości pogrzebowych króla Zygmunta III i królowej Konstancji 2 II 1633 zamierzał nieść złote jabłko zmarłego władcy, «ale mu nie dano», natomiast wspólnie z woj. dorpackim Kasprem Denhoffem prowadził w kondukcie pogrzebowym do katedry krakowskiej królewnę Annę Katarzynę Konstancję. Uczestniczył w sejmie koronacyjnym Władysława IV; był świadkiem zaprzysiężenia przez niego 14 III t.r. praw Rzpltej, a 16 III podpisał protestację katolików przeciw ustępstwom na rzecz wyznawców prawosławia. Prof. dialektyki Szkół Nowodworskich Joachim Speronowic zadedykował mu panegiryk na cześć króla Władysława IV „Applausus Musarum cum Phaebo occurentium…” (Cracoviae 1633).
W czasie bezkrólewia nasilił się konflikt T-y z Szembekiem, który najpierw pozwał go przed radomski sąd kapturowy, a 11 XII 1632, skarżąc się na prześladowania z jego strony, złożył przeciw niemu protest w grodzie chęcińskim. Z kolei T. oprotestował 21 II 1633 w grodzie krakowskim atestację szlachectwa wydaną Szembekowi przez chor. krakowskiego Marcjana Chełmskiego jako «dyrektora» sądu kapturowego i marszałka sejmiku proszowickiego, a gdy Szembek uzyskane 12 IX t.r. od tegoż sejmiku potwierdzenie szlachectwa złożył 29 VII 1634 w Trybunale i uzyskał jego akceptację, T. odwołał się od tego wyroku przed sąd sejmowy.
Na prośbę Władysława IV, ale bez zgody sejmu T. zwołał w kwietniu 1634 sejmik lubelski w sprawie propozycji podatkowych władcy; wywołało to protesty części szlachty, która sejmik uznała za «prywatny». Mimo to T. podpisał jego uchwały, zjawił się również na kolejnym sejmiku lubelskim 15 XII t.r. Uczestniczył w warszawskim sejmie zwycz. 1635 r., który 22 II zakończył jego spór z Szembekiem; wg kanclerza lit. Stanisława Albrychta Radziwiłła «niektórzy […] pod wpływem słodyczy wina wtłoczonego z beczek do gardła uznali łaskawsze zdanie za swoje i szlachectwo [Szembeków] na wieki zatwierdzono». Po nadejściu listu papieża Urbana VIII do senatorów «aby nie przyjmowali punktów do ugody między unitami», T. podpisał 8 III protestację duchownych unickich oraz części katolickich posłów i senatorów przeciw konstytucji «o religii greckiej», uznającej równouprawnienie prawosławia. Na sejm nadzwycz. 1635 r. przybył jak zwykle po wotach senatorskich. Dn. 2 II 1636 uczestniczył w Krakowie w ingresie bp. krakowskiego Jakuba Zadzika. Nie zjawił się na sejmie warszawskim 1638 r., został jednak obrany do komisji, która od października t.r. pracowała w Kodniu nad uregulowaniem sporów granicznych między Koroną i Litwą. Na sejmie warszawskim 1641 r. został wyznaczony na senatora rezydenta przy królu na 2. półr. 1642. Był na radach senatu w Wilnie 23 I, 14 II, 27 II, 15, 16 i 19 III 1644 oraz na radzie w Krakowie 22 VI t.r., zwołanej przy okazji pogrzebu królowej Cecylii Renaty. W związku z planowaną w r. 1646 wojną z Turcją Władysław IV zamierzał powierzyć T-le (wg różnych wersji komputu) zaciągnięcie 100lub 200-konnej chorągwi husarskiej, nie wiadomo jednak, czy T. popierał wojenne plany króla. Dn. 15 I 1649 uczestniczył w Krakowie w pogrzebie Władysława IV, niosąc polskie berło. Wziął udział w sejmie koronacyjnym Jana Kazimierza Wazy i był świadkiem zaprzysiężenia przez niego praw Rzpltej. Mimo zajmowania wysokich urzędów senatorskich, nie miał większych zdolności politycznych; gdy 29 I t.r. wygłosił krótkie wotum, w którym nie zajął wyraźnego stanowiska w żadnej istotnej dla państwa kwestii, «ledwo go słuchano». Podczas sejmu zwycz., obradującego od 22 XI w Warszawie, został ponownie wyznaczony do komisji brzeskiej, mającej zająć się uregulowaniem granic woj. brzeskiego lit., lubelskiego i podlaskiego.
Razem z bratem Janem Amorem T. odziedziczył po ojcu ok. 40 wsi (klucz krzyski, rudzki i gumniski w pow. pilzneńskim, klucz turski w pow. sandomierskim, część klucza bobrownickiego w pow. stężyckim, Topolę i Słonowice w pow. proszowickim) oraz sumy dłużne zapisane na królewszczyznach (star. pilzneńskim, tenutach rozembarskiej i libuskiej). Po bezpotomnej śmierci brata został jedynym właścicielem majątku dziedzicznego, nie zdołał natomiast przejąć królewszczyzn, przekazanych wcześniej przez ojca Janowi Amorowi, i w l.n. procesował się z nowymi tenutariuszami o zwrot zapisanych na nich sum. Umiejętnie rozbudowywał odziedziczony majątek. W wyniku podziału klucza bobrownickiego z sukcesorami stryja, chor. sandomierskiego Mikołaja (zob.) otrzymał połowę m. Bobrowniki z przedmieściem oraz wsiami Moszczenica i Kleszczowa Wola. Przed r. 1600 nabył od Tarnowskich wsie: Wadowice, Wampierzów, Surowa i Górki oraz folwark Budzyń (pow. pilzneński) w pobliżu klucza turskiego, a na przeciwległym brzegu Wisły, również w okolicach Turska, pozyskał od rodziny Dzików części wsi Świniary i Jasienica oraz folwark Otoka. W r. 1613 ustąpił wdowie po podczaszym krakowskim Józefie Latoszyńskim, Magdalenie z Ryglic, wsie Gumniska, Wolica i części w Latoszynie. Na początku r. 1619 przeprowadził swą najważniejszą transakcję majątkową, nabywając od Anny ze Stemberku Kostczanki, żony woj. wołyńskiego Aleksandra Ostrogskiego, dobra odrowąsko-piekoszowskie (Piekoszów, Rykoszyn, Łosień, Łosinek, Micigózd, Szczukowice, Brynica, Pępice, Odrowąż, Wola Odrowąska, Komorów, Rogowice, Pardołów, Serbinów i Oblęgor) w pow. chęcińskim i opoczyńskim. Majętności te powiększył o kupione od kaszt. gostynińskiego Piotra Tarnowskiego dobra Chełmce z przyległościami; w l. trzydziestych cały ten kompleks majątkowy obejmował ok. 25 wsi i 10 kuźnic. W okolicach Staszowa T. posiadał wsie Wiśniowa, Wola Wiśniowska i Dobra, które nabył od prepozyta tarnowskiego Andrzeja Tarły. Był właścicielem dworu w okolicy pl. Na Groblach w Krakowie i placu przy ul. Długiej w Warszawie. Dn. 10 XII 1620 uzyskał zgodę monarchy na założenie na gruntach kuźnicy Wołków (obecnie część m. Stąporków) miasta Toporów, ale lokacja wkrótce upadła. Jako dziedzic klucza krzyskiego prowadził przez wiele lat spory (nierzadko gwałtowne) z Ostrogskimi-Zasławskimi i innymi dziedzicami majętności tarnowskiej. Dn. 12 VIII 1639 darował synowi Janowi Aleksandrowi (zob.) wieś Chełmce z przyległościami, a większość dóbr majętności odrowąsko-piekoszowskiej oddał mu w dzierżawę, pozostawiając sobie jedynie Piekoszów, Rykoszyn i Szczukowice. W Piekoszowie zapewne wzniósł w tym czasie pałac, powierzając budowę Tomaszowi Poncino, twórcy pałacu biskupiego w Kielcach. Spławiał Wisłą duże ilości zboża. Zmarł między 7 V 1652 a 24 IV 1653.
Pierwszą żoną T-y, poślubioną przed 4 IV 1613, była Zofia (zm. 9 VI 1621), córka woj. chełmińskiego Mikołaja Działyńskiego (zob.) i Katarzyny z Dulskich. Po 12 VIII 1639 ożenił się z Jadwigą (zm. przed 1 I 1680), córką kaszt. sądeckiego Samuela Lanckorońskiego i Zofii z Firlejów. W pierwszym małżeństwie miał synów: Mikołaja (zm. 1632 w Lowanium, zabity przez swego sługę), Jana Aleksandra (zob.), Stefana (zm. po 1632) i Władysława Kazimierza (zm. 5 II 1643), oraz córkę Teofilę (zm. 1635), wydaną w r. 1633 za kasztelanica brzeskiego lit. Aleksandra Kopcia. Z drugiej żony pozostawił synów: Karola (zob.), Aleksandra (zob.), Stanisława (zob.), Zygmunta (zm. 1689), star. pilzneńskiego, i Rafała (zm. młodo) oraz córki: Zofię, żonę kaszt. zawichojskiego Łukasza Czermińskiego, Agnieszkę, od ok. r. 1663 franciszkankę w Tarnowie, i Helenę, wydaną za star. stężyckiego Stanisława Gozdzkiego (Gojskiego).
Portret z r. 1640 w Muz. Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, reprod. w: Polaków portret własny, Red. M. Rostworowski, W. 1983 I ilustr. 66; – Boniecki, XI 115; Dworzaczek; Elektorowie; Niesiecki; PSB (Speronowic Joachim, Szembek Aleksander); Urzędnicy, IV/4; – Anusik Z., Struktura własności ziemskiej w powiecie pilzneńskim w roku 1629, „Przegl. Nauk Hist.” T. 10: 2011 nr 2 s. 89–90; tenże, Własność ziemska w powiecie sandomierskim w roku 1629, tamże T. 11: 2012 nr 2 s. 57; Badowska I., Pałac Tarłów w Podzamczu Piekoszowskim, „Roczn. Muz. Świętokrzyskiego” T. 5: 1968 s. 81–3; Barycz H., Z dziejów polskich wędrówek naukowych za granicę, Wr. 1969; Byliński J., Dwa sejmy z roku 1613, Wr. 1984; Chachaj M., Wykształcenie Tarłów od połowy XV do połowy XVII wieku, w: Tarłowie. Rola i znaczenie rodziny w dziejach ogólnonarodowych i lokalnych XVI–XIX wieku, Red. H. Gmiterek, A. Szymanek, Janowiec 2006 I 64–6; Chłapowski K., Realizacja reform egzekucji dóbr (1563–1665). Sprawa zastawów królewszczyzn małopolskich, W. 1984; Dąbrowski J. S., Senat Koronny. Stan sejmujący w czasach Jana Kazimierza, Kr. 2000; Fedorowicz S., Uroczyste ingresy biskupów w przedrozbiorowym Krakowie, „Nasza Przeszłość” T. 111: 2009 s. 97, 100; Follprecht K., Gospody czyli kwatery dla gości królewskich. Na podstawie rejestrów gospód w Krakowie z lat 1632 i 1649, „Krak. Roczn. Arch.” T. 11: 2005; Hołdys S. A., Stosunek Władysława IV do polskiego systemu parlamentarnego na przykładzie lat 1633–1634, „Sobótka” T. 47: 1992 nr 1/2 s. 194; Kaczorowski W., Koronacja Władysława IV w roku 1633, Opole 1992 s. 28–9; tenże, Sejmy konwokacyjny i elekcyjny w okresie bezkrólewia 1632 r., Opole 1986; tenże, Senatorowie na sejmie konwokacyjnym i elekcyjnym 1632 roku, „Czas. Prawn.-Hist.” T. 35: 1983 z. 1 s. 225; Kleszcz F., Wieś Wiewiórka i klucz wiewiórecki. Zarys monograficzny, Kr. 1996 s. 93, 97; Konarski S., Kanoniczki warszawskie, Paryż 1952; tenże, Tradycje rodzinne i wyznaniowe ks. Stanisława Konarskiego, „Mies. Herald.” T. 17: 1938 nr 5 s. 67, 69; Korytko A., „Na których opiera się Rzeczpospolita”. Senatorowie koronni za Władysława IV Wazy, Olsztyn 2015; Noga Z., Szembekowie krakowscy w XVI wieku, „Roczn. Krak.” T. 71: 2005; Ochmann S., Sejm koronacyjny Jana Kazimierza w 1649 r., Wr. 1985; Ochmann-Staniszewska S., Staniszewski Z., Sejm Rzeczypospolitej za panowania Jana Kazimierza Wazy. Prawo, doktryna, praktyka, Wr. 2000 I–II; Paradowski P., W obliczu „nagłych potrzeb” Rzeczypospolitej. Sejmy ekstraordynaryjne za panowania Władysława IV Wazy, Tor. 2005 s. 239; Pielas J., Szlachta i jej dobra ziemskie w okolicach Skarżyska w XVI–XVII wieku, „Znad Kamiennej” T. 2: 2009 s. 51–2; Pietrzyk Z., Sztambuchy jako źródło do peregrynacji studenckich na przykładzie Polaków studiujących w Strasburgu, „Odr. i Reform. w Polsce” T. 43: 1999 s. 141; tenże, W kręgu Strasburga. Z peregrynacji młodzieży z Rzeczypospolitej Polsko-Litewskiej w latach 1538–1621, Kr. 1997; Rachuba A., Udział urzędników Wielkiego Księstwa Litewskiego w uroczystościach państwowych Rzeczypospolitej w latach 1574–1764, w: Theatrum ceremoniale na dworze książąt i królów polskich, Red. M. Markiewicz, R. Skowron, Kr. 1999; Raków. Ognisko arianizmu, Red. S. Cynarski, Kr. 1968; Seredyka J., Rozprawy z dziejów XVI i XVII wieku, P. 2003 s. 188, 191, 213; Studia nad arianizmem, Red. L. Chmaj, W. 1959; Szczerbik Z., Sejm koronacyjny Władysława IV w 1633 roku, Kluczbork–Praszka 2001 s. 173; Trawicka Z., Sejmik województwa sandomierskiego w latach 1572–1696, Kielce 1985; Ujma M., Sejmik lubelski 1572–1696, W. 2003; Wiśniewski J., Dekanat konecki, Radom 1913 s. 26–7, 194, 403–4; Wolski M., Trzeciescy herbu Strzemię. Małopolska rodzina szlachecka XIV–XVI wieku, Kr. 2005; – Akta sejmikowe woj. krak., II; Akta sejmikowe województwa lubelskiego 1572–1632, Oprac. H. Gmiterek, L. 2016; Biedrzycka A., Sprawozdania z rad senatu 1643–1645, „Roczn. B. Nauk. PAU i PAN w Kr.” R. 59: 2014; Golubev S., Kievskij mitropolit Petr Mogila i ego spodvižniki, Kiev 1898 II, Priloženija s. 76; Inwentarz klucza kieleckiego biskupstwa krakowskiego z 1645 roku, Wyd. J. Muszyńska, Kielce 2003 s. 35, 39–40; Nagielski M., Komput wojsk Rzeczypospolitej na projektowaną kampanię przeciwko Turcji w 1646 roku, „Studia i Mater. do Hist. Wojsk.” T. 37: 1995 s. 321; Petruševič A. S., Dopolnenija ko svodnoj galicko-russkoj letopisi s 1600 po 1700 god, L’vov 1891 s. 842, 846, 854; Radziwiłł, Pamiętnik, I, III; Rejestr poborowy powiatu sandomierskiego z roku 1629, Wyd. Z. Guldon i in., „Teki Arch.” T. 21: 1989 s. 30, 33, 70–1, 98; Rejestr poborowy województwa krakowskiego z roku 1629, Red. S. Inglot, Wr. 1956; Sobieski J., Diariusz sejmu koronacyjnego w Krakowie w 1633 roku, Oprac. W. Kaczorowski, Opole 2008 s. 55, 294; Vol. Const., III vol. 2, IV vol. 1; Wielewicki, Dziennik, V; – AGAD: Arch. Lubomirskich z Małej Wsi, sygn. 1688 s. 1–4, Arch. Potockich, sygn. 1567a, Arch. Zamoyskich, sygn. 385 s. 4–8, sygn. 747, Metryka Kor., t. 155 k. 231–2, t. 161 k. 219–20, t. 165 k. 111v–13, t. 178 k. 42v–4, t. 209 k. 382v–3, Zbiór Anny z Potockich Ksawerowej Branickiej, sygn. 656 s. 529–42; AP w L.: Księgi grodzkie lub. Relacje (RMO) t. 35 k. 243–5v, t. 46 s. 999–9v, t. 50 k. 222v, 520–1, t. 51 k. 100v i n., t. 52 s. 574–7, 585v–7, 646v–7, t. 53 k. 287v–95, t. 54 k. 727–8, t. 55 k. 541–4, t. 59 k. 362v–3v, 549–52, t. 61 k. 641–1v, t. 62 k. 327–7v, 367v–8v, t. 63 k. 237v–8v, 317, 1356, t. 64 k. 72v–3, t. 69 k. 365–9, 385v–6, t. 82 k. 2v–3, t. 73 k. 396v–7, t. 74 k. 976–8, t. 75 k. 780v i n., t. 78 k. 955v–60, t. 79 k. 599–602, 792v–7v, 896–6v, t. 81 k. 410, Księgi ziemskie lub. Zapisy, t. 60 k. 557–7v, 579v–80, 587, 590–1v, t. 71 k. 732v, 784v, t. 72 k. 559v–60, t. 74 k. 293–3v, t. 75 k. 401v–2, t. 91 k. 1074–5, t. 120 k. 46–8, t. 121 k. 559–61v, Tryb. Kor. Lub., sygn. 257 k. 148–9; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Arch. Sanguszków, Rękopisy, sygn. 105, Arch. Sanguszków, Hrabstwo Tarnowskie sygn.6–7, 15, 17–18, 30–31, 83, 92, Castr. Biec., t. 32 s. 100–1, 780–1, t. 33 s. 1008, 1019–20, 1033–4, 1080, 1164–5, 1233–4, 1274–5, 1346–7, t. 34 s. 366–7, t. 35 s. 468–76, 523–4, 528–30, t. 36 s. 755–6, t. 38 s. 1039–42, t. 44 s. 915, 1311–15, 1525–8, t. 45 s. 254–5, t. 46 s. 25, 35–7, t. 169 s. 561–3, 778–83, t. 170 s. 74–6, 340–1, 564–6, 706–8, 944–52, t. 171 s. 947, t. 186 s. 1482–6, t. 193 s. 1619–20, Castr. Crac. Insc., t. 141 s. 526–7, t. 153 s. 41–6, t. 155 s. 11–12, t. 163 s. 1430–4, t. 166 s. 1202–12, t. 172 s. 625–6, t. 183 s. 645–8, t. 197 s. 417–26, 516–19, t. 238 s. 191–2, t. 249 s. 1421–32, t. 262 s. 1037, t. 275 s. 781–6, t. 280 s. 131–4, t. 282 s. 82–5, 1381–2, t. 283 s. 966–82, t. 289 s. 592–608, Castr. Crac. Rel., t. 39 s. 1100–1, t. 40 s. 2314–15, t. 43 s. 2880–1, t. 55 s. 1663, t. 58 s. 863, t. 87A s. 252–5, t. 93A s. 677–82, t. 93B s. 2663, Castr. Sandec. Insc., t. 118 s. 666–71, Terr. Biec., t. 27 s. 574–80, Terr. Crac., t. 125 s. 674–8, t. 290B s. 1870, t. 291A s. 737, Terr. Pilzn., t. 11 s. 794–5, t. 12 s. 610–11, 793–5, t. 13 s. 35–7, t. 14 s. 358–61, 496–507, 648–2, 797, 832–3, 836–7, 892–6, 911–18, t. 15 s. 142–9, 234–6, 389–90, 429–31, 554–5, 564–5, t. 30 s. 23–5, 39–31, 216–18, 781–3, t. 31 s. 158–9, 318–21, 951–2, 1008–9, t. 32 s. 32–3, 201–2, t. 38 s. 53 i n., t. 59 s. 3 i n., t. 76 s. 10, 122, 468–73, 538, t. 78 s. 26 i n., t. 79 s. 97 i n., t. 81 s. 6 i n., t. 82 s. 577, 622–4, 681–3, 849–51, 1060–3, 1213–15, t. 83 s. 215 i n.; B. Kórn.: sygn. 325 s. 195–6; B. Łopacińskiego w L.: sygn. 1509; Central’nyj deržavnyj istoryčnyj archiv Ukraїny we Lw.: F. 12 op. 1 spr. 14 s. 381–2, spr. 20 s. 140, F. 13 op. 1 spr. 313 s. 1740–1, spr. 315 s. 904–5, spr. 337 s. 2262–3, 2388–9, 2332–3, spr. 366 s. 1228–30, spr. 370 s. 166, F. 14 op. 1 spr. 52 s. 714–16, spr. 89 s. 1546–53, spr. 304 s. 498–9, F. 15 op. 1 spr. 49 s. 1901–12, F. 16 op. 1 spr. 10 s. 446–7.
Mariusz Lubczyński