Piotr z Sienna (zm. przed r. 1460), filozof, profesor Uniw. Krak. Pochodził z Sienna, wsi w pow. radomskim, był synem Marcina. Na Uniw. Krak. zapisał się w r. 1400. Bakałarzem sztuk wyzwolonych został w r. 1405, mistrzem w r. 1408. W l. n. P. wykładał na Wydziale Sztuk Wyzwolonych; w r. 1416 był dziekanem tegoż Wydziału. Z beneficjów posiadał tylko, po Janie Fałkowskim, altarię Wszystkich Świętych w katedrze krakowskiej, uposażoną dochodami ze wsi Węgrzce pod Wieliczką, a od r. 1411 także dochodami z kaplicy Św. Elżbiety w Kobierzynie, nadanej przez Piotra z Marcinowic tejże altarii. Jako altarzysta był obowiązany do głoszenia kazań w języku polskim w katedrze. Uniw. Krak. pozbawił P-a prawa do altarii. Prawo to w r. 1422 przywrócił poszkodowanemu w imieniu biskupa krakowskiego Zbigniew Oleśnicki, prepozyt wiślicki. P. dzierżył altarię jeszcze 5 IV 1434, przenosząc wieś Węgrzce z prawa polskiego na niemieckie.
Głównym dziełem P-a były Quaestiones disputatae super duodecim libros Metaphysicae Aristotelis, zredagowane w r. 1418 (B. Jag.: rkp. 2203). Należą one do najstarszych polskich komentarzy, które powstały w Uniw. Krak.; oparte zostały na wcześniejszym praskim komentarzu Jana z Ziębic (Münsterberg) do „Metafizyki” Arystotelesa. P. w swoich pracach często nawiązywał do komentarza Jana z Ziębic, czasem powtarzał wiernie jego kwestie, czasem je przerabiał. P. polemizował z żywotną już w pierwszej ćwierci XV w. w Krakowie teorią «impetus». Problem powszechników rozwiązywał w duchu nominalistycznym, przeciwstawiał się nie tylko stanowisku Jana Wiclefa, ale i Tomasza z Akwinu. Odwoływał się natomiast do autorytetu Wilhelma Ockhama i Marsyliusza z Inghen. Komentarz P-a cieszył się pewną popularnością, powstały bowiem dwie jego abrewiacje (B. Jag.: rkp. 2075, 2103). Drugie ważkie dzieło P-a to Quaestiones disputatae super quattuor libros Meteorum Aristotelis (B. Uniw. we Wr.: rkp. Q 54), zredagowane w r. 1420. Opracował je w duchu szkoły burydanowskiej, głównie Jana Burydana i Mikołaja z Oresme. P. zmarł przed r. 1460. Zaliczony był do grona dobroczyńców Uniw. Krak.
Filoz. w Pol. Słown.; Historia nauki polskiej, Wr. 1974 VI; Repertorium commentariorum medii aevi in Aristotelem Latinorum quae in Bibliotheca Iagellonica Cracoviae asservantur, Composuerunt M. Markowski, S. Włodek, Wr. 1974; – Dzieje UJ, I; Fijałek J., Mistrz Jakub z Paradyża i Uniwersytet Krakowski w okresie soboru bazylejskiego, Kr. 1900; Hist. B. Jag., I; Karbowiak A., Dzieje wychowania i szkół w Polsce, Pet. 1903 II; Markowski M., Burydanizm w Polsce w okresie przedkopernikańskim, Wr. 1971; tenże, Problematyka uniwersaliów w polskich piętnastowiecznych pismach nominalistycznych, „Studia Mediewistyczne” T. 12: 1970 s. 127–30, 133, 145; Michalski K., Prądy filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w pierwszej dobie jego istnienia, „Nasza Myśl Teolog.” T. 2: 1935 s. 34, 41–2; Rebeta J., Komentarz Pawła z Worczyna do „Etyki Nikomachejskiej” Arystotelesa z 1424 roku, Wr. 1970; Włodek Z., Filozofia bytu, Wr. 1977; taż, Quelques informations sur les commentaires médiévaux de la Métaphysique d’Aristote conservés dans les manuscrits de la Bibliothèque Jagellone à Cracovie, w: Miscellanea Mediaevalia. Die Metaphysik im Mittelalter, ihr Ursprung und ihre Bedeutung, Berlin 1963 II 769–70; – Album stud. Univ. Crac., I 15; Cod. epist. saec. XV, 1/2 s. 338; Cod. Univ. Crac., I; Statuta nec non liber promotionum, s. 5, 6, 10; Zbiór dok. katedry i diec. krak., II nr 383; – B. Jag.: rkp. 1548, 2203; B. Uniw. we Wr.: rkp. Q 54.
Marian Zwiercan