INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Przybysław Dzik z Kadłuba h. Doliwa      Warszewicki, Krzysztof (1543-1603) - Caesarvm, regvm et principvm [...] - 211 - w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie - sygn.: SD XVII.2.487 - źródło kopii cyfrowej: POLONA.pl - rubrykacja iPSB.

Przybysław Dzik z Kadłuba h. Doliwa  

 
 
2 poł. XIV w. - ok. poł. XV w.
Biogram został opublikowany w 1948 r. w VI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Dzik Przybysław h. Doliwa, z Kadłuba w powiecie radomskim. Około r. 1424 był kasztelanem radomskim, ok. 1432 kasztelanem żarnowieckim. W r. 1432 był wysłannikiem króla Jagiełły na Litwę w celu osadzenia na tronie wielkoksiążęcym Zygmunta Kiejstutowicza. Otrzymał z tej racji 30 IX w Lublinie pełnomocnictwo królewskie. Reprezentowali wówczas w tym poselstwie Jagiełłę dwaj wojewodowie, biskup Zbigniew Oleśnicki, podkanclerzy, i oprócz D-a jeszcze jeden kasztelan. Był więc, mimo nieznacznego stanowiska zaufanym króla, używanym do ważniejszych zleceń. W tym samym czasie – widocznie w drodze na Litwę – na akcie królewskim z dn. 15 X we Lwowie równającym Rusinów w przywilejach z Litwinami, wystąpił D. jako świadek. Dobrze widziani byli i inni członkowie tej rodziny: w r. 1428 otrzymał od Jagiełły »za oddane nam usługi« Piotr Dzik, prawdopodobnie brat D-a, wieś koło Gródka pod Lwowem w dożywocie, a na niej w późniejszych latach dwukrotne zapisy. Pozostawał D. również w bliższych stosunkach ze współczesnymi wybitnymi osobistościami, spotykamy go bowiem w r. 1435 jako świadka układu między biskupem Oleśnickim a Piotrem Odrowążem.

D. należał do tej grupy rycerstwa, która wsławiła się zwycięską walką z Krzyżakami pod Koronowem w okresie wielkiej wojny, w październiku 1410. Później (1428) należał do uczestników wyprawy księcia Witołda na Nowogród. Był jednym z tych rycerzy Polaków, których Witołd obdarowywał szczodrze, dbając nawet szczególnie o nich jak i o ich konie – jak zaznacza Długosz – i dla których wielki książę »miał całe życie największe poszanowanie i cześć«.

 

Boniecki; Prochaska A., Herby bohaterów grunwaldzkich, »Mies. Herald.« 1910; Długosz, Hist. Op. om. IV, s. 100, 305; AGZ II, 83, 154–5; M. m. ae. XVII. s. 200; XII, s. 294–6; XIV. s. 523–4.

Red.

 
 

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.