Rogowski Roman (Romuald) h. Szaszor (1743–1815), cześnik warszawski, poseł na Sejm Czteroletni. Ur. zapewne w którymś z majątków Rogowskich w pow. błońskim ziemi warszawskiej (Kopana, Żółwin), był synem Józefa, chorążego warszawskiego, i Anny z Kobylnickich.
W r. 1776 na sejmiku warszawskim, 15 VII został R. obrany posłem do króla, m. in. z prośbą o wyznaczenie komisarzy czuwających nad kwaterunkiem wojsk rosyjskich w Warszawie. W r. 1779 otrzymał po Wiktorze Okęckim swój pierwszy urząd – skarbnikostwo ziemi warszawskiej, następnie pełnił w tej ziemi kolejno urzędy wojskiego (od r. 1780 po Tadeuszu Młockim) i cześnika (od r. 1788 po Marcinie Chrzanowskim). Na sejmiku listopadowym 1790 został wraz z Antonim Szamockim wybrany na posła ziemi warszawskiej w drugim komplecie posłów na Sejm Czteroletni. Nie należał do posłów szczególnie aktywnych, popierał program stronnictwa patriotycznego. Dał temu wyraz już w swoim pierwszym wystąpieniu sejmowym 7 I 1791, głosując zgodnie z założeniami stronnictwa za przystąpieniem do prac nad prawem o sejmikach. W swoich niezbyt licznych wypowiedziach R. podkreślał konieczność wzmocnienia Rzpltej przez zwiększenie sprawności rządu, a także przez zwiększenie podatków i rozciągnięcie ich na szlachtę (m. in. wystąpienie w kwietniu 1791 w sprawie podatku od skór). Podpisał «asekurację» z dn. 2 V 1791, oznaczającą poparcie dla projektu Konstytucji, był obecny na sesji 3 maja i poparł ustawę Rządową. R. należał jako członek założyciel do Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej, w tym okresie był jak się wydaje blisko związany z Walentym Sobolewskim najaktywniejszym z posłów ziemi warszawskiej. Najczynniej R. uczestniczył w omawianiu sprawy królewszczyzn. W obszernej mowie 5 XII 1791 proponował oddanie ich w wieczystą dzierżawę, z której zyski częściowo przeznaczono by na zaopatrzenie wojska. Sporo uwagi poświęcił w tym wystąpieniu kwestii chłopów, których los w razie sprzedaży tych dóbr uległby wyraźnemu pogorszeniu; wypowiedź R-ego została pozytywnie oceniona przez „Gazetę Narodową i Obcą”. Kilka mów sejmowych z tego okresu wydał R. drukiem: Głos… cześnika i posła ziemi warszawskiej na sesyi dn. 22 marca 1791 miany (b. m. w.), Głos… na sesyi dnia 7 go miesiąca kwietnia 1791 roku miany (b. m. w., druk nie znany Estreicherowi), Głos… na sesyi dn. 5 decembris 1791 miany w materyi starostw (b. m. w.). W r. 1792 został R. odznaczony Orderem Św. Stanisława. Po zawieszeniu obrad sejmu wycofał się z działalności publicznej, pełniąc jedynie w dalszym ciągu urząd cześnika. Nie podpisał akcesu do konfederacji targowickiej. W czasie powstania kościuszkowskiego Rada Najwyższa Narodowa wyznaczyła go na komisarza Deputacji Komisji Porządkowej Warszawskiej (26 VIII 1794). W l. 1810–15 pełnił funkcję sędziego pokoju powiatu warszawskiego. Zmarł 17 I 1815 w Żółwinie.
R. żonaty był dwukrotnie. Pierwszą żoną (wg W. Wielądka i K. Niesieckiego) była Marianna z Młockich, starościanka zakroczymska, córka Józefa (zob.), drugą poślubioną przed 1786 r. była Katarzyna z Bromirskich, córka Adama, chorążego płockiego, i Marianny ze Skarbków. Z drugiego małżeństwa miał syna Ignacego (ur. w r. 1788) i córki: Mariannę i Cyrylę (wg Kazimierza Lekczyńskiego – syna Cyryla).
Bratem R-ego był Iwon Onufry, bp sufragan chełmiński w l. 1785–1806.
Estreicher, XXVI; Słown. Geogr. (Kopana, Żółwin); Boniecki (Bromirscy); Niesiecki; Uruski; Wielądko, Heraldyka; Łoza, Kawalerowie; – Dembiński B., Polska na przełomie, W. 1913 po s. 486; Dihm J., Trzeci Maj, Kr. 1932 s. 19; Skałkowski A., Towarzystwo Przyjaciół Konstytucji Trzeciego Maja, P. 1930; – Akty powstania Kościuszki, II; Diariusz sejmu … od … grudnia roku 1790, W. [b.r.] s. 383–4; Kalendarz polityczny dla Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, za lata 1779–1794 W. [b.r.]; Kalendarzyk polityczny pijarski, za lata 1811–1815, W. [b.r.]; – „Gaz. Narod. i Obca” 1791 nr 30, 50, 98, 1792 nr 15; „Journal Hebdomadaire de la Diète” 1791 nr 49; – B. PAN w Kr.: rkp. 8349 (Teki Pawińskiego, Lauda Ziemi Warszawskiej); Arch. Państw. m. st. Warszawy, Oddz. w Żyrardowie: Akta Urzędu Stanu Cywilnego Gminy Brwinów z l. 1808–25, sygn. 7.
Anna Grześkowiak-Krwawicz