Schultz Salomon (zm. po r. 1673), major regimentu pieszej gwardii królewskiej. O jego pochodzeniu brak informacji.
Zapewne S. służył w autoramencie cudzoziemskim armii kor., począwszy od nowego zaciągu w r. 1652. Do regimentu gwardii pieszej króla Jana Kazimierza, tworzonego w r. 1658 przez Fromholda Wolffa von Ludinghausen, został zwerbowany jesienią t.r. przez kpt. Ernesta Denhoffa, formującego jedną z kompanii na terenie Prus Książęcych. Uczestniczył w walkach ze Szwedami w Prusach Królewskich jesienią 1659 w kampanii jesienno-zimowej hetmana polnego kor. Jerzego Lubomirskiego i w oblężeniu Malborka aż do początków stycznia 1660. Brał udział w kampanii cudnowskiej w t.r., uzyskując po jej zakończeniu stopień kapitana i faktyczne dowództwo jednej kompanii gwardii pieszej. Pod Cudnowem gwardia piesza poniosła ogromne straty. S. przebywający ze swoimi żołnierzami na leżach zimowych w woj. ruskim, prowadził więc na przełomie 1660 i 1661 r. rekrutację do swojej jednostki. W r. 1661 uczestniczył w kampanii lit. Jana Kazimierza, walczył w zwycięskiej bitwie z siłami moskiewskimi pod Kuszlikami (4 XI t.r.), a następnie eskortował króla w drodze powrotnej do Wilna i Nowego Dworu pod Grodnem. Za zasługi wojenne otrzymał S. dn. 15 III 1662 ośmiołanowe dobra w długoterminową dzierżawę (emfiteuzę) w ekonomii malborskiej, a wkrótce dostał nowe nadania w tej ekonomii.
Podobnie jak pozostali oficerowie królewscy utrzymał S. żołnierzy w wierności dworowi w okresie konfederacji armii kor. w l. 1661–3. Przebywał głównie na konsystencjach w okolicach Warszawy, a po rozpoczęciu obrad komisji skarbowej był we Lwowie, gdzie pozostał aż do jesieni 1663. We wrześniu t.r. podpisywał się jako «major JKMci»; faktycznie objął to stanowisko i należne miejsce w sztabie regimentu gwardii pieszej w trakcie kampanii zadnieprzańskiej Jana Kazimierza podczas krwawych szturmów Głuchowa (jesień 1663 – zima 1664). Nowe nominacje w korpusie oficerskim autoramentu cudzoziemskiego wywołały poruszenie części wyższych oficerów, ponieważ Jan Kazimierz przeprowadził je, nie zasięgając opinii bezpośredniego dowódcy tej jednostki – F. Wolffa von Ludinghausen. Regiment S-a po zakończeniu kampanii eskortował króla do Wilna, uczestniczył także w jego uroczystym wjeździe do Mohylewa 31 III 1664. W okresie rokoszu marszałka kor. Jerzego Lubomirskiego piechota królewska stanowiła załogi poszczególnych miast i twierdz Rzpltej. Kompania S-a strzegła w r. 1665 Krakowa, a pod koniec t.r. została odkomenderowana do Warszawy, gdzie stanowiła ochronę pary królewskiej. W r. 1666 był S. kilkakrotnie deputatem swojej jednostki do odbioru żołdu ze skarbu Rzpltej. W kole generalnym wojska obu zaciągów pod Koźlinem nad Horyniem przed sejmem jesiennym 1666 r. wojsko domagało się nagród dla żołnierzy obu zaciągów, do indygenatu polecono m.in. S-a, postulaty te jednak nie zostały zrealizowane na sejmach w l. 1667 i 1668. Mimo redukcji armii kor. w r. 1667 kompania S-a pozostała w kompucie; S. był w służbie zapewne do r. 1673. Dalszych jego losów nie znamy.
S. mylony jest z Danielem Schultzem (Szulcem), ppłk. regimentu pieszego Władysława Denhoffa, star. starogardzkiego, od r. 1673 Piotra Żychlińskiego.
Nagielski M., Liczebność i organizacja gwardii przybocznej i komputowej za ostatniego Wazy (1648–1668), W. 1989 s. 108, 110, 150, 152, 191; tenże, Społeczny i narodowy skład gwardii królewskiej za dwóch ostatnich Wazów (1632–1668), Studia i Mater. do Hist. Wojsk., XXX 82–3; Wagner M., Kadra oficerska armii koronnej w 2. poł. XVII w., Tor. 1992 s. 145 (Daniel Schultz); Wimmer J., Historia piechoty polskiej do roku 1864, W. 1978 s. 246 (Daniel Schultz); – Vol. leg., V 730; – AGAD: ASK, Dz. III ks. V s. 1050–1094 (spisy cotygodniowej wypłaty żołdu gwardii pieszej od 16 XII 1665 do 10 VI 1666), ks. V nr 9 s. 1295–1341, Dz. VI nr 8 s. 82, 261, 278, nr 12 s. 419, ASW, Dz. 86 nr 58 s. 192–193 (rachunki regimentu gwardii pieszej pod komendą F. Wolffa i E. Denhoffa w l. 1663–7), Metryka Kor. nr 203 k. 54–55, nr 206 k. 687–702, nr 364 k. 31–32v. (nadanie emfiteuzy w ekonomii malborskiej w r. 1662); AP w Kr.: Zb. Rusieckich nr 120 k. 97; B. PAN w Kr.: rkp. 363 k. 435–437.
Mirosław Nagielski