Tarnowski Spytek (Jan Spytek) h. Leliwa (przed 1490–1552 lub 1553), podskarbi wielki koronny, kasztelan wojnicki, wojewoda sieradzki.
Był najmłodszym synem Jana Feliksa zwanego Szramem (zm. 1507, zob.) i Katarzyny z Bobrku, córki Stanisława z Gorzyc i Przecławia zwanego Ligęzą (zm. 1497, zob.). Miał braci: Stanisława (przed 1487–1528 lub 1529, zob.) i Jana zwanego Ciężkim (przed 1488–1527, zob.).
Być może T. służył w młodości wojskowo (w l. późniejszych występował niekiedy z predykatem «strenuus»); miał również zasłynąć w pojedynku z nieznanym z imienia Pieniążkiem. Podczas sejmu elekcyjnego w Piotrkowie podpisał z ojcem i braćmi 8 XII 1506 akt elekcji Zygmunta Jagiellończyka na tron Polski. Niedługo potem wstąpił na dwór królewski jako dworzanin z pocztem sześciokonnym; jesienią 1507 przebywał z dworem na Litwie. Był obecny na sejmie krakowskim 1508 r., podczas którego dokonał z braćmi podziału odziedziczonego po ojcu majątku. W Urzędowie 10 V t.r. otrzymał kwitancję na odbiór adamaszku, po czym zapewne udał się z dworem królewskim do W. Ks. Lit. Wkrótce zrezygnował ze służby dworskiej i w l.n. zajmował się działalnością majątkową. Podczas sejmu krakowskiego 1518 r. otrzymał od króla Zygmunta I potwierdzenie przywileju dla wsi Grabów, a w czasie sejmu piotrkowskiego 1519 r. wystarał się w lutym o przywilej dla plebana w Tuszymie. Po rozpoczęciu wojny przeciw zakonowi krzyżackiemu przebywał na początku marca 1520 w Gdańsku. Na wypadek swej śmierci ustanowił 28 X t.r. w Wągrowcu żonę oraz jej stryjów, Krzysztofa (zob.) i Mikołaja (zob.) Szydłowieckich opiekunami dla swych dóbr i dzieci. Był obecny na sejmie bydgoskim 1520 r., na którym w zamian za 3 tys. złp. na żołd dla zaciężnych uzyskał 19 XI t.r. tenutę krzeszowską w ziemi przemyskiej, oraz na sejmie krakowskim 1523 r. W Krakowie otrzymał 22 XI r.n. przywilej na prawo wrębu w lasach star. sandomierskiego. W lipcu 1525 wszedł w skład komisji królewskiej do zbadania powinności mieszkańców wsi Padew w star. sandomierskim.
Między 23 a 26 IX 1525 został T. mianowany kaszt. żarnowskim. Jako komisarz królewski wziął udział w grudniu 1526 w rozgraniczeniu tenuty osieckiej od dóbr szlacheckich. Uczestniczył w obradach sejmu krakowskiego 1527 r., po którym otrzymał 5 VII t.r. potwierdzenie zastawu na tenucie krzeszowskiej oraz zezwolenie na wykup wójtostwa we wsi Piskorzowice. Utrzymywał bliskie kontakty z podkanclerzym kor. Piotrem Tomickim i jesienią 1528 przekazał mu poufne informacje na temat działaczy opozycyjnych, mogących zakłócić obrady sejmowe. Na sejmie warszawskim 1529 r. został wyznaczony na szafarza podatków woj. sandomierskiego. Wziął udział w sejmie piotrkowskim 1529/30 r., na którym 18 XII dokonano wyboru Zygmunta Augusta na tron polski, a następnie wszedł w skład wysłanego do Krakowa poselstwa, które 6 I 1530 w imieniu senatu powiadomiło królewicza o wyborze. Jako komisarz królewski uczestniczył w styczniu r.n. w rozgraniczeniu wsi Turbia i Wolica w pow. sandomierskim.
T. awansował 31 I 1532 na kaszt. zawichojską, a 20 III t.r., po śmierci M. Szydłowieckiego, został podskarbim w. kor.; otrzymał też po M. Szydłowieckim star. krzepickie. Urzędowanie rozpoczął już 22 III, chociaż na podskarbiostwo został oficjalnie wprowadzony 25 III. Wkrótce po objęciu urzędu udał się na Mazowsze (na zlecenie króla zastępowany w nadzorze nad skarbem przez pisarza skarbowego Jana Lutomirskiego), gdzie wszedł w skład komisji, pracującej nad uporządkowaniem domeny książęcej; komisarze zinwentaryzowali i określili dochodowość poszczególnych dóbr, po czym oddali je w dzierżawę na nowych, korzystnych dla Korony warunkach. Być może to T. (wymieniony przez S. Górskiego z tytułem kaszt. żarnowskiego) uczestniczył 11 VII w burzliwym sejmiku elekcyjnym w Proszowicach; wspólnie z kaszt. wiślickim Stanisławem Odrowążem, wysłannikami Tomickiego i K. Szydłowieckiego oraz większością szlachty popierał wtedy kandydującego na sędziego ziemskiego krakowskiego Mikołaja Taszyckiego, któremu woj. krakowski Andrzej Tęczyński zarzucił infamię. Na początku r. 1533 był w Piotrkowie, nadzorując przygotowania do zbliżającego się sejmu, a po jego zakończeniu wyjechał z dworem do Krakowa, gdzie w maju t.r. świadkował na przywileju dla m. Nowotaniec; 31 V i 6 VI król skwitował go z poborów uchwalonych przez sejm 1532 r., dzierżawy star. krzepickiego oraz innych dochodów i wydatków skarbu. T. uczestniczył w sejmie piotrkowskim w styczniu 1534; niechętny kandydaturze Gomolińskiego (zapewne Jana), wyznaczonego przez arcybp. gnieźnieńskiego Macieja Drzewickiego na poborcę podatków woj. sieradzkiego, pod koniec obrad dopisał do listy poborców star. przedborskiego Jana Leżeńskiego, pozostawiając zatwierdzenie jednego z kandydatów do decyzji władcy (ostatecznie poborcą, zgodnie z sugestią T-ego, został Leżeński).
Dn. 6 V 1534 otrzymał T. od rezydującego w Wilnie Zygmunta I kaszt. radomską, wakującą po śmierci Adama Drzewickiego. Uczestniczył w sejmie piotrkowskim 1534/5 r.; w czasie obrad udzielił szlachcie szczegółowych informacji na temat zaciągów wojskowych, co wywołało pretensje króla, niezadowolonego z ujawnienia planów mobilizacyjnych. Po sejmie Tomicki zaprosił T-ego (obok woj. ruskiego Jana Tarnowskiego i Tęczyńskiego) na naradę do Wiślicy, która jednak prawdopodobnie nie doszła do skutku. Dn. 6 II 1535 uzyskał T. star. brzeźnickie w woj. sieradzkim. Wspólnie z podskarbim lit. Iwanem Hornostajem zajął się w marcu t.r. w Krakowie wypłacaniem żołdu rotmistrzom polskich oddziałów zaciężnych posiłkujących Litwinów w wojnie z Moskwą. Pod koniec wiosny skarżył się władcy na brak pieniędzy na żołd, zdołał mu jednak dostarczyć 14 tys. złp., z których został skwitowany 16 VI. Najpóźniej 5 VIII dołączył w Sandomierzu do dworu królewskiego, a następnie udał się z nim do Krakowa, gdzie 29 VIII był obecny na ślubie królewny Jadwigi z margrabią brandenburskim Joachimem Hohenzollernem. Na początku października wyruszył z Zygmuntem I na Litwę; po drodze uzyskał 14 X w Zadybiu rozliczenie z dochodów star. krzepickiego, ale nie wiadomo, czy towarzyszył władcy w dalszej podróży (na pewno nie było go już 23 XI na dworze w Wilnie). Pod koniec roku prawdopodobnie wziął udział w odbywającym się bez udziału króla sejmie piotrkowskim; w opisującej go anonimowej satyrze pt. „Dialogus de Asiana diaeta” (przypisywanej bp. płockiemu A. Krzyckiemu, woj. ruskiemu S. Odrowążowi lub kaszt. przemęckiemu S. Łaskiemu) został przedstawiony jako człowiek próżny, gadatliwy i zgorzkniały z powodu pomijania go w awansach. Na początku r. 1536 był już w Krakowie, gdzie 10 I t.r. został skwitowany przez kaszt. wieluńskiego Marcina Myszkowskiego; 31 I otrzymał star. sieradzkie, wakujące po śmierci Jana Gruszczyńskiego. Uczestniczył w sejmie krakowskim 1536/7 r., a po jego zakończeniu świadkował 14 II 1537 na przywileju dla mieszczan warszawskich.
W lipcu 1537 wyruszył T. z Zygmuntem I na Ruś, a gdy zgromadzone pod Lwowem pospolite ruszenie ogłosiło rokosz, stanął zdecydowanie w obronie monarchy. W czasie sejmu piotrkowskiego podpisał 28 II 1538 wydane przez króla na żądanie szlachty potwierdzenie zasady elekcyjności tronu. Był na sejmie krakowskim 1538/9 r. i świadkował 27 II 1539 na przywileju dla szlachty płockiej. Zatwierdzenie rachunków skarbowych za okres 1 X 1535 – 18 VII 1539 uzyskał 14 VIII 1539. Uczestniczył w obradach kolejnego sejmu krakowskiego od stycznia do marca 1540 r.; po jego zakończeniu podpisał 25 III t.r. zatwierdzenie przywilejów Kalisza, a 15 IV akt nobilitacji kuźnika Marcina Klobara. Dn. 19 XII 1542 awansował na kaszt. wojnicką. Po wybuchu zarazy w Krakowie i okolicy gościł w swych dobrach w Wielowsi od września do końca grudnia 1543 Zygmunta I, królowe Bonę i Elżbietę, królewny Katarzynę i Zofię oraz królową Węgier Izabelę z synem Janem Zygmuntem; w podzięce 22 I 1544 otrzymał z żoną i synem dożywocie na tenucie krzeszowskiej. Uczestniczył w sejmie w Piotrkowie w styczniu t.r. i złożył podpis pod uchwalonymi wówczas konstytucjami wojennymi. W lipcu wziął udział w pracach komisji, powołanej dla wytyczenia granic między wsiami Królówka, Aleksandrowa (obecnie Leksandrowa) i Połomia (obecnie Połom Duży) w woj. krakowskim. Uzyskał 19 VIII 1546 rozliczenie z dochodów starostw sieradzkiego, krzepickiego i brzeźnickiego za l. 1542–4 oraz z ceł pobranych na komorach wieluńskiej, ostrzeszowskiej i bolesławskiej od stycznia do maja 1544. W październiku 1546 uczestniczył w pracach sądu wiecowego w Krakowie, w maju 1547 został komisarzem dla zatwierdzenia testamentu kaszt. bieckiego Achacego Jordana, a 23 VI t.r. świadkował w Zatorze na przywileju dla mieszczan krakowskich. Dn. 10 IX w Piotrkowie został rozliczony z dochodów skarbu za l. 1544–6. Gościł w lutym 1548 w Sandomierzu na weselu marszałka ziemskiego lit. Mikołaja Radziwiłła «Czarnego» i Elżbiety Szydłowieckiej.
Po objęciu tronu przez Zygmunta Augusta T., korzystając z pośrednictwa żony i Radziwiłłów, zabiegał o wakującą po śmierci Mikołaja Wolskiego kaszt. sandomierską; król nadał ją jednak kaszt. małogoskiemu Piotrowi Zborowskiemu stwierdzając, że Tarnowscy otrzymali już wiele dowodów jego łaski. Podczas sejmu piotrkowskiego 1548 r. T. poparł władcę w sporze z częścią senatorów i posłów, domagających się unieważnienia małżeństwa z Barbarą Radziwiłłówną, a w lutym 1549 powitał z innymi dostojnikami przybyłą z Litwy Barbarę w Nowym Mieście Korczynie. Wspólnie z Lutomirskim, wówczas już podskarbim nadw. kor., pod koniec czerwca t.r. objął wakujący po śmierci Seweryna Bonera zarząd nad żupami krakowskimi. Uzyskał 24 X 1549 w Krakowie rozliczenie z dochodów skarbu za l. 1547–8. Wkrótce po 13 II 1550 wykupił za zgodą króla star. ostrzeszowskie z rąk Koźmińskich. Ulegając namowom żony, zrezygnował w czasie sejmu piotrkowskiego 1550 r. z podskarbiostwa. Jako podskarbi odznaczał się sumiennością; w okresie jego urzędowania stworzono jednolity system zarządu i uporządkowano ewidencję skarbową, doprecyzowano kompetencje podskarbiego oraz pisarzy królewskich i podskarbińskich, a dzięki odzyskaniu licznych majątków królewskich z rąk zastawników i ściślejszemu nadzorowi nad tenutariuszami znacząco zwiększono dochody państwa. Dn. 27 VII 1550 otrzymał woj. sieradzkie, a 29 VII t.r. gościł w Brzeźnicy wracających z Piotrkowa, po zakończeniu sejmu, posłów austriackich Zygmunta Herbersteina i Jana Langa.
W dziale majątkowym z braćmi z 16 II 1508 otrzymał T. (w całości lub częściowo) wsie Grębów, Jaślany, Kębłów, Krzemienica, Przyszów, Siedlec (obecnie Sielec), Trześń, Tursko, Wielowieś (obecnie w granicach Tarnobrzega) i Zdaków w pow. sandomierskim, Radziemice i Wolę w pow. proszowickim, dom i plac w Sandomierzu oraz połowę pozostałych po ojcu kosztowności; z braćmi posiadał także dom w Piotrkowie. W l.n. powiększył klucz wielowiejski o wsie Dzików i Borów, pozyskane w r. 1522 za 1100 złp. od Andrzeja Ossolińskiego, oraz Zakrzów, nabyty w r. 1540 za 1300 złp. od Jana Ossolińskiego. Jako dziedzic dóbr wielowiejskich toczył spory ze starostami sandomierskimi w sprawie granic i prawa wrębu w lasach starostwa, uzyskując korzystne wyroki sądu królewskiego. Od ciotki Anny Ligęziny otrzymał w l. 1511–12 wsie Kobylniki i Maników w pow. wiślickim, które w r. 1525 sprzedał za 2140 złp. Jerzemu Niemście, od bratanicy Doroty Tarłowej dostał w r. 1527 murowany dwór z przyległościami (zwany Gródkiem) w Krakowie, od wuja Piotra Ligęzy (zob.) otrzymał w r. 1537 dwa place w tym mieście, a od woj. ruskiego Stanisława Odrowąża i jego żony Anny kupił w r. 1543 za 3 tys. złp. Łuczyce oraz połowę wsi Karniów w pow. krakowskim. Pozyskał w r. 1539 od sędziego ziemskiego sieradzkiego Jana Głowackiego jego dobra zastawne: części m. Rzeszowa z wsiami Powietna (Pobitno), Staromieście, Świlcza i Wykoty w ziemi przemyskiej; w r. 1552 erygował w Staromieściu parafię. Nabył w r. 1545 od kaszt. zawichojskiego A. Jordana wsie Kępno z zamkiem, Łęka i Rzetnia w pow. ostrzeszowskim woj. sieradzkiego. Klucz ten powiększył niebawem o wsie Opatów, Opatowiec i Słupia, pozyskane od norbertanów z klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu, a od króla dostał donację robocizn i czynszów, należnych od mieszkańców tych wsi na rzecz zamku w Bolesławcu. Trzymał liczne królewszczyzny, które stanowiły główne źródło jego dochodów: tenuty krzeszowską i koszycką oraz starostwa brzeźnickie, krzepickie, ostrzeszowskie i sieradzkie (łącznie 11 miast i ponad 60 wsi). Star. sieradzkie ustąpił w r. 1547 synowi, a tzw. gołe dożywocie na star. brzeźnickim przekazał w r. 1549 żonie. Od Zygmunta I otrzymał ponadto w r. 1537 w dożywocie dom w Piotrkowie, który w grudniu 1543 scedował cześnikowi królewskiemu Tomaszowi Sobockiemu. W l. 1536–44 dzierżawił cła bolesławickie, ostrzeszowskie i wieluńskie, a w czerwcu 1551 wspólnie z synem przejął w dzierżawę cła wielkopolskie. Spławiał do Gdańska duże ilości potażu. Jako nadwornego malarza zatrudniał Marcina z Lublina, który w r. 1538 podjął się na jego zlecenie wykonania obrazu Matki Bożej dla kościoła w Brzeźnicy.
Dn. 4 VI 1551 zrezygnował T. z zarządu żupami krakowskimi. Podczas sejmu piotrkowskiego 1552 r., w podziękowaniu za prace i wydatki poniesione na rzecz królowej węgierskiej Izabeli Jagiellonki i jej syna, otrzymał roczną pensję w wysokości 400 złp. ze star. krzepickiego. Po sejmie udał się z królem na Pomorze, gdzie 5 IX t.r. w Toruniu został skwitowany z administracji żup solnych. Zmarł pod koniec r. 1552 lub na początku r. 1553; nie żył już 27 I t.r. Został pochowany w Wielowsi.
T. był żonaty z Barbarą, córką Jakuba Szydłowieckiego (ok. 1453 – 1509, zob.). Po otrzymaniu zadośćuczynienia zrzekła się ona 3 IX 1510 praw do majątku ojczystego na rzecz przyrodnich braci ojca, stryjów Krzysztofa i Mikołaja, natomiast T. oprawił jej 6840 złp. posagu i wiana. Po śmierci stryja Mikołaja była współspadkobierczynią jego majątku. W lutym 1548 otrzymała zadanie skompletowania dworu królowej Barbary Radziwiłłówny (za co 26 IV t.r. otrzymała 100 fl.), a następnie stała na jego czele, choć formalnie nie pełniła godności ochmistrzyni. Za pośrednictwem łowczego lit. Mikołaja Radziwiłła «Rudego» starała się wówczas u Zygmunta Augusta o nadanie wsi, król jednak stwierdził, iż «dosyć łaski po nas na ten czas doznała». Dwór Barbary opuściła latem 1549, zapewne w wyniku konfliktu o dwórkę Skotnicką. Po śmierci męża objęła w posesję tenuty krzeszowską i koszycką oraz starostwa brzeźnickie i bolesławskie, zastawione jej przez króla za 8 tys. złp. Dn. 13 I 1562 spisała testament. Zmarła przed 23 III 1563, została pochowana w klasztorze jasnogórskim w Częstochowie. T. miał z nią syna Stanisława (1514–1568, zob.) oraz córkę Barbarę, na początku r. 1526 poślubioną Janowi Komorowskiemu (ok. 1490 – 1566, zob.).
Dworzaczek; Katalog archiwum akt dawnych miasta Krakowa, Kr. 1907 I; Katalog dokumentów i listów królewskich z Archiwum Państwowego w Toruniu (1345–1789), W. 1999; Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, Kr. 1975 II; Katalog dokumentów pergaminowych ze zbiorów Tomasza Niewodniczańskiego w Bitburgu, Kr. 2004; Katalog zbioru dokumentów pergaminowych Biblioteki Jagiellońskiej, Kr. 2014 I–II; Niesiecki; Okolski, II 70; PSB (Marcin z Lublina, Sobocki Tomasz); Urzędnicy, II/2, IV/2, IV/3, X; – Ferenc M., Królowa i jej brat. Stosunki Barbary Radziwiłłówny z Mikołajem Radziwiłłem „Rudym”, w: Faworyci i opozycjoniści. Król a elity polityczne w Rzeczypospolitej XV–XVIII wieku, Kr. 2006; tenże, Mikołaj Radziwiłł „Rudy” (ok. 1515–1584), Kr. 2008; Finkel L., Elekcja Zygmunta I. Sprawy dynastii jagiellońskiej i unii polsko-litewskiej, Kr. 1910; Gołąbek K., Działalność publiczna biskupa włocławskiego Andrzeja Zebrzydowskiego w latach 1546–1551 w świetle jego korespondencji, W. 2012; Horodyski B., Straty działu rękopisów Biblioteki Ordynacji Zamojskiej w latach 1939–1944, w: Straty bibliotek i archiwów warszawskich w zakresie rękopiśmiennych źródeł historycznych. Biblioteki, W. 1955 III; Kazusek S., Kasztelania mniejsza żarnowska w XVI wieku. Kariery polityczne kasztelanów żarnowskich, „Między Wisłą a Pilicą” T. 3: 2002 s. 70–2; Kieszkowski J., Kanclerz Krzysztof Szydłowiecki. Z dziejów kultury i sztuki zygmuntowskich czasów, P. 1912 I–II; Kolankowski L., Zygmunt August, wielki książę Litwy do roku 1548, Lw. 1913; Leśniak F., Wielkorządcy krakowscy XVI–XVIII wieku. Gospodarze zamku wawelskiego i majątku wielkorządowego, Kr. 1996; Małcużyński W. K., Szkice do dziejów skarbowości polskiej, Cz. 3, „Ekonomista” R. 16: 1916 t. 1/2 s. 37 i n.; Marchwińska A., Królewskie dwory żon Zygmunta Augusta. Organizacja i składy osobowe, Tor. 2008; Marciniak-Kajzer A., Sandomierskie rezydencje Tarnowskich w XIV–XVII wieku, w: Przemiany architektury rezydencjonalnej w XV–XVIII w. na terenie dawnego województwa sandomierskiego, Kielce 2000 s. 23–8; Parczewski A. J., Spytek z Tarnowa, podskarbi wielki koronny, wojewoda sieradzki, „Noworocznik Kaliski” R. 2: 1875 s. 106–17; Stolarczyk T., Szlachta wieluńska od XIV do połowy XVI wieku, Wieluń 2005; Sucheni-Grabowska A., Monarchia dwu ostatnich Jagiellonów a ruch egzekucyjny, Wr. 1974 I; taż, Odbudowa domeny królewskiej w Polsce 1504–1548, Wr. 1967 s. 13, 15, 86, 117, 156–7, 162, 183–4, 186–9, 193–4, 202; Szymczakowa A., Marcin Klobar kuźnik – szlachcicem, w: Venerabiles, nobiles et honesti, Red. A. Radzimiński i in., Tor. 1997 s. 297–300; Wyczański A., Studia nad konsumpcją żywności w Polsce w XVI i pierwszej połowie XVII w., W. 1969 s. 42, 47, 54, 125, 134, 138; – Acta Tom., VII, X–XII, XIV–XVIII; Arch. Sanguszków, V; Bielski, Kronika, s. 1045–6; Corpus Iuris Pol., III; Dokumenty miasta Radomia z lat 1444–1611, Wyd. B. Wyrozumska, „Biul. Kwartalny Radomskiego Tow. Nauk.” T. 21: 1984 z. 4; Elementa ad fontium editiones, XXXI 36–9, 45, 47–9, 55–57, 60–3; Iura Masoviae terrestria, Oprac. J. Sawicki, W. 1973 III 115, 132; Kod. mogilski; Kod. Wielkiej Pol.; Listy króla Zygmunta Augusta do Radziwiłłów, Oprac. I. Kaniewska, Kr. 1999; Listy polskie XVI wieku, Red. K. Rymut, Kr. 2001 II; Lustracja województwa krakowskiego 1564, Wyd. J. Małecki, W. 1964 I; Lustracja województwa sandomierskiego 1564–1565, Wyd. W. Ochmański, Wr. 1963; Matricularum summ., IV, V nr 773, 881, 1046, 1048, 1057, 1166–7, 1170, 1187, 1542, 4982, 5177–8, 5326, 5536, 5579, 5736, 5936, 5981; Polskie ustawy i artykuły wojskowe od XV do XVIII wieku, Wyd. S. Kutrzeba, Kr. 1937; Prawa, przywileje i statuta m. Kr.; Przywileje królewskiego miasta stołecznego Starej Warszawy 1376–1772, Wyd. T. Wierzbowski, W. 1913; Rachunki dworu królewskiego 1544–1567, Wyd. A. Chmiel, Kr. 1911; Script. Rer. Pol., I 240, II; Vol. Const., I vol. 1–2; Zbiór aktów do historii ustroju sądów prawa polskiego i kancelarii sądowych województwa krakowskiego z wieku XVI–XVIII, Wyd. S. Kutrzeba, „Arch. Kom. Prawn.” T. 8: 1909 cz. 2; Zebrzydowskiego korespondencja; – AGAD: Arch. Skarbu Kor., I, Rachunki Królewskie, nr 21 k. 144–4v, nr 36 k. 34v, nr 38 k. 17, nr 69 k. 1 i n., nr 70 k. 88v, 34 (druga paginacja), nr 72 k. 1 i n., nr 73 k. 37–8v, nr 74 k. 46–6v, 135v, 158, nr 75 k. 7, 60, 131, 153, nr 79 k. 5v, nr 84 k. 14 i n., nr 91 k. 4v, 5v, 67, nr 93 k. 2, 13, nr 95 k. 118–19, 131–2, nr 96 k. 29, nr 97 k. 18, nr 105 k. 25, 10v (druga paginacja), nr 127 k. 2, nr 130 k. 3–3v, nr 131 k. 19v, 23v–6, nr 138 k. 9–10, 60, 64v–5, 73v, 80v, 82, nr 141 k. 2v–3, nr 149a k. 27 i n., nr 150 k. 43, nr 152 k. 16 i n., nr 158 k. 62v, 10 (druga paginacja), nr 170 k. 25–5v, Castr. Ostrzeschoviensia, t. 4 k. 145, Castr. Sieradiensia Insc., t. 15 k. 13v, 220–20v, 328–8v, t. 16 k. 1, 74v, 238–8v, 271–1v, 280–80v, 387–7v, 400, t. 17 k. 22–2v, 274v–5, 489v–90, 614–14v, t. 19 k. 429v–30, 527v, t. 20 k. 396v, t. 21 k. 168v–9, 363v–5, 485v, 543, t. 24 k. 50–1v, 107v–8v, t. 33 s. 6–7, t. 38 k. 176, Castr. Wielunensia Insc. [II], t. 4 k. 256–7, 296v–7, 360v–4, t. 7 k. 347v–8, Metryka Kor., t. 23 s. 219–20, t. 24 k. 331v–6v, t. 25 k. 128, t. 26 k. 33v–4, 130–30v, 142v, t. 29 k. 33v–4, 205, 233, t. 30 k. 136, t. 31 s. 552, t. 33 k. 223, t. 34 k. 106v–7v, 288, t. 36 k. 130–30v, t. 37 k. 6, 52v–3v, 417v, t. 38 s. 134–6, 431–3, t. 39 s. 44–5, t. 40 s. 860–5, t. 42 k. 180–1, 248v–52, t. 46 k. 201v–2, t. 47 k. 335–7v, 374–4v, 389–90, 403v–4, 426v–9v, t. 48 s. 195–9, 905–6, 944–6, 1019–21, 1029–30, 1049–51, t. 49 k. 71v, 80, 100v, 105, 125v–6, t. 50 s. 143–9, 175–6, t. 51 k. 39v, 75–5v, 94v–7v, 113–13v, 136v, 173, t. 54 k. 43v–4, 91v–2, 103, 150, 163, 255v, 265v–6v, t. 55 k. 117–17v, 197v–9v, t. 58 k. 284v–6, t. 59 k. 32–5, t. 62 k. 204v, 299–302, t. 63 k. 95v–6v, 263v–5, t. 65 k. 189v–93, 335–40, 366v–7, 368v–9, 373–6, t. 66 k. 14–15v, t. 67 k. 16–17, t. 71 k. 84–5, 214–16, t. 73 k. 57v–9, 283–6v, 306–12, t. 77 k. 406–6v, t. 78 k. 74–6v, 411–12v, t. 79 k. 181–6v, 408, 409v–10, t. 80 k. 12v–13, 179–9v, 195v–6v, 198–8v, t. 82 k. 69, 219v–20, 438–41, 482–2v, Zbiór dok. papierowych, nr 858, 871, 3690; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Arch. Dzikowskie Tarnowskich, perg. 34, 37, 41–4, 51, 53, 55–6, 58–62, 65, 67–71, sygn. 122 s. 79–125, 199–212, sygn. 187 s. 10, 57–8, 108–10, sygn. 190 s. 3, 44, sygn. 191 s. 12, 19–21, 70, 165, sygn. 192 s. 33, sygn. 193 s. 3–4, 7–8, 14, Arch. Sławuckie Sanguszków, perg. 124, 125, Castr. Biec., t. 12 s. 848–50, Castr. Crac., t. 31 s. 620–2, 1408–10, t. 42 s. 282, t. 43 s. 1132–3, t. 44 s. 45, 56–8 t. 45 s. 381–3, t. 46 s. 1087–8, t. 47 s. 444–5, t. 51 s. 762–3, t. 53 s. 11, t. 55 s. 470–4, 699, t. 60 s. 540–2, 828, t. 61 s. 802, 1215, Terr. Crac., t. 29 s. 422–4, t. 161 s. 563, 614–20, t. 187 s. 69–70, 499–500, t. 188 s. 499–500, 609–13, 705–6, t. 189 s. 96–7, 282–3, 564, 708, t. 190 s. 283–4, 311–12, 343, 344–5, 515–17, 809, t. 218 s. 220.
Mariusz Lubczyński