Tarnowski Stanisław (Stanisław Spytek) h. Leliwa (1514–1568), kasztelan zawichojski, podskarbi wielki koronny, starosta sieradzki, wojewoda sandomierski.
Ur. w październiku, był synem Spytka (przed 1490–1552 lub 1553, zob.) i Barbary, córki Jakuba Szydłowieckiego (ok. 1453–1509, zob.). Miał siostrę Barbarę, żonę Jana Komorowskiego (ok. 1490–1566, zob.).
T. uczestniczył w r. 1531 w kampanii przeciw hospodarowi mołdawskiemu Piotrowi Rareszowi, służąc z sześciokonnym pocztem w chorągwi swego stryjecznego dziadka, hetmana w. kor. Jana Tarnowskiego (zob.). Na początku sierpnia t.r. zapewne wziął udział w pierwszych starciach z wojskami mołdawskimi, następnie wyruszył z wiadomością o odzyskaniu Pokucia do przebywającego w Starym Siole hetmana; wysłany przez niego do króla Zygmunta I, najpóźniej 13 VIII dotarł do Krakowa. Od r. 1532 służył na dworze królewskim z sześciokonnym pocztem. Zamierzając wyjechać do Ziemi Świętej oraz Włoch i innych krajów europejskich, uzyskał od władcy 2 VIII 1533 listy polecające do króla niemieckiego, węgierskiego i czeskiego Ferdynanda I Habsburga oraz do kard. A. Pucci. Wg późniejszych źródeł odwiedził, za zgodą sułtana Sulejmana I, Syrię, Judeę, Arabię i Egipt. W Jerozolimie uzyskał tytuł rycerza Grobu Pańskiego, a od papieża Klemensa VII i cesarza Karola V otrzymał odznaki rycerskie (Krzyż Godfryda de Bouillon i Order św. Katarzyny Aleksandryjskiej); był również w państwach włoskich i niemieckich. Po powrocie do kraju służył na dworze królewskim z pocztem ośmiokonnym. W lipcu 1537 udał się z królem na Ruś i 23 VIII t.r. otrzymał we Lwowie za zasługi swoje i ojca urząd miecznika krakowskiego (kor.). Na początku r. 1539 został wyznaczony do orszaku, towarzyszącego królewnie Izabeli Jagiellonce w drodze na Węgry, ostatecznie jednak zapewne pozostał w kraju. Jako dworzanin wystąpił po raz ostatni w otoczeniu królewskim w lipcu 1540 w Wilnie.
Od r. 1544 wspólnie z ojcem i matką trzymał T. star. krzeszowskie w ziemi przemyskiej. W 2. poł. l. czterdziestych przebywał głównie w woj. sieradzkim, gdzie początkowo (najpóźniej od 3 IV 1545) pełnił funkcję surogatora starosty, a co najmniej od 22 I 1547 był z cesji ojca star. sieradzkim. Na początku października 1546 uczestniczył w pracach sądu wiecowego w Krakowie. Podczas sejmu krakowskiego 1547 r. został mianowany 26 III kaszt. zawichojskim. We wrześniu t.r. był w Piotrkowie jednym z arbitrów w sporze między Drzewickimi i Grozowskimi, później zapewne wziął udział w obradach, zwołanego w tym mieście, sejmu 1547/8 r. Podczas kolejnego sejmu piotrkowskiego jesienią 1548 poparł króla Zygmunta Augusta w sporze z częścią senatorów i posłów, domagających się unieważnienia jego małżeństwa z Barbarą Radziwiłłówną, oraz świadkował na przywilejach dla Lwowa, Krakowa i diec. włocławskiej. Po zakończeniu sejmu przez kilkanaście miesięcy przebywał głównie w Krakowie. Posłował od króla na synod piotrkowski w czerwcu 1551, a następnie udał się z dworem na Litwę. Od lutego do kwietnia 1552 uczestniczył w obradach sejmu w Piotrkowie; podczas sejmu krakowskiego 1553 r. otrzymał 23 II w dożywocie star. ostrzeszowskie. Pod koniec września t.r. został skwitowany w Opocznie ze sprawowanej wspólnie z ojcem dzierżawy ceł wielkopolskich (za okres 8 VI 1551 – 25 V 1553). Na sejmie w Piotrkowie król powierzył mu 21 VI 1555 urząd podskarbiego w. kor., wakujący po awansie Spytka Jordana na woj. sandomierskie. W trakcie obrad szlachta zarzuciła T-emu dzierżenie wbrew prawu dwóch starostw grodowych (w tym star. sieradzkiego bez osiadłości w woj. sieradzkim) oraz zaniedbywanie znajdujących się na ich terenie zamków w Sieradzu i Ostrzeszowie. Na początku r. 1556 udał się T. do Wilna, gdzie 11 II t.r. uzyskał przywilej na ustanowienie komory celnej w swych dobrach dziedzicznych w Opatowie, a 13 II otrzymał zgodę na scedowanie synowi star. krzeszowskiego (nie wiadomo, czy do tej cesji doszło). Po powrocie do Korony przejął 16 V 1556 klucze do skarbca kor. Uczestniczył w sejmie warszawskim 1556/7 r., na którym 14 I 1557 został skwitowany z dzierżawy star. sieradzkiego za l. 1553–7. Po zakończeniu obrad wyjechał z dworem na Litwę; król Zygmunt August nadał mu w lutym 1557 prawo patronatu kościoła w Krzeszowie, a w listopadzie t.r. obiecał awans na kaszt. sandomierską po ustąpieniu lub śmierci Stanisława Maciejowskiego oraz zapisał dożywocie na star. sieradzkim. Wezwany przez hetmana Tarnowskiego, przybył T. z innymi senatorami w styczniu 1558 na naradę do Osieka i podpisał sporządzony tam list do Zygmunta Augusta, w którym zebrani wyrazili zaniepokojenie przerwą w działaniu sądu królewskiego, pustkami w skarbcu kor., alienacją dóbr królewskich i niedostateczną obroną granic oraz prosili władcę o powrót do Korony i zwołanie sejmu. Dn. 14 VII t.r. świadkował T. w Krasnymstawie na przywileju królewskim dla mieszczan warszawskich.
T. wziął udział w sejmie piotrkowskim 1558/9 r., na którym 13 XII 1558 uzyskał na okres trzech lat pensję w wysokości 1 tys. złp. rocznie, zabezpieczoną na dochodach z ceł wielkopolskich. Dn. 1 II 1559 zaprotestował przeciw wprowadzeniu opłat od dóbr trzymanych jako «gołe dożywocia», broniąc praw ich posiadaczy i wskazując na swoją nieobecność w czasie podejmowania uchwały w tej sprawie. Pod wpływem wystąpień szlachty, domagającej się egzekucji dóbr, już 3 II t.r. zwrócił królowi, jako pierwszy z senatorów, jeden ze swych przywilejów, «dziękując p. Bogu za to, iż się tego doczekał, że ludzie z chuci swej przywiedli się do tego ku dobremu R.Pltej»; swym przykładem pociągnął innych senatorów, choć w rzeczywistości był daleki od popierania postulatów egzekucyjnych, a swym wystąpieniem chciał jedynie zyskać popularność wśród szlachty. Był obecny w r. 1559 na weselu Mikołaja Trzebuchowskiego w Brześciu Lit.; Piotr Roizjusz w napisanym z tej okazji epitalamium („Petri Royzii Alcagnicensis Carmina”, Ed. B. Kruczkiewicz, Cracoviae 1900 I) podkreślił jego pobożność. Dn. 31 VII 1561 w Wilnie otrzymał T. nominację na urząd woj. sandomierskiego, co zmusiło go do rezygnacji z podskarbstwa; 22 IX t.r. został skwitowany z wszelkich sum, wybieranych na potrzeby skarbu. W l.n. kanclerz kor. Walenty Dembiński, a za nim przywódca stronnictwa egzekucyjnego Mikołaj Sienicki, oskarżali T-ego i jego poprzednika Jordana o nieporządek w skarbie. Wg Włodzimierza Dworzaczka T. jako podskarbi «nie wykazywał się ani szczególniejszą energią, ani większymi umiejętnościami administracyjnymi».
Z woj. poznańskim Marcinem Zborowskim, kaszt. wiślickim Sebastianem Mieleckim i swym krewnym, kaszt. wojnickim Janem Krzysztofem Tarnowskim (zob.) T. protestował bezskutecznie przeciw zwołanemu na 10 VIII 1562 do Sandomierza samowolnemu zjazdowi szlachty, mającemu na celu wymuszenie na królu zwołanie sejmu. Gdy podczas sejmu piotrkowskiego 1562/3 r. senatorowie, pragnąc uspokoić nastroje szlacheckie, opowiedzieli się przeciw dotychczasowej praktyce rozdawnictwa królewszczyzn, T. ponownie jako jeden z pierwszych zwrócił władcy jakieś przywileje na dobra, po czym, przed rozpoczęciem dyskusji nad szczegółami egzekucji, wyjechał z Piotrkowa. Po powrocie na sejm zaprotestował w lutym 1563 przeciw przyjętym pod jego nieobecność artykułom w sprawie dożywoci i zastawów; zachęciło to innych senatorów do wystąpień antyegzekucyjnych i wywołało ze strony szlachty groźby zerwania sejmu i ogłoszenia rokoszu. Na wieść o zdobyciu Połocka przez wojska moskiewskie odłożono sprawę egzekucji do następnego sejmu; obradował on w Warszawie od listopada 1563 do kwietnia 1564, jednak T. demonstracyjnie na ten sejm nie przybył, ostatecznie zrażając do siebie szlachtę. Powszechnie uważany był za jednego z najzacieklejszych przeciwników egzekucji, zarzucano mu również niechęć do zacieśnienia unii polsko-litewskiej. Wg Szymona Okolskiego przyjechał w r. 1564 na kolejny sejm do Parczewa i razem z J. K. Tarnowskim doprowadził do jego rozejścia się. T.r. uczestniczył jako jeden z pełnomocników w próbach zażegnania konfliktu między J. K. Tarnowskim a bp. krakowskim Filipem Padniewskim, ale mimo ułożenia ugody nie zdołał doprowadzić do zakończenia sporu; pod koniec listopada spotkał się w tej sprawie z legatem papieskim G. F. Commendonem, obciążając winą za zerwanie rokowań biskupa i obiecując dalsze starania «jako spólny przyjaciel». Wziął udział w sejmie piotrkowskim 1565 r., na którym 31 I posłowie po raz kolejny zarzucili mu bezprawne dzierżenie star. sieradzkiego; w tej kwestii zdał się na decyzję króla oraz senatu, w którym przeprowadzone niebawem głosowanie pozwoliło mu ostatecznie na zachowanie starostwa. Podczas obrad pełnił rolę mediatora w sporze o dziesięciny i sądy duchowne, w związku z czym był oskarżany przez biskupów o stronniczość i sprzyjanie postulatom szlacheckim. W rzeczywistości na żądanie posłów sandomierskich poparł 28 III t.r. ich stanowisko w sprawie skasowania bezprawnych pozwów szlachty przed sądy duchowne, ale nazajutrz wezwał posłów, by poprzestali na zatwierdzeniu konstytucji sejmu piotrkowskiego 1562/3 r. o zniesieniu egzekucji starościńskiej; gdy król i senat pod naciskiem szlachty wyrazili 2 IV 1563 zgodę na powtórzenie tej konstytucji, podpisał z częścią katolickich posłów i senatorów skierowany przeciw niej protest duchownych. W sprawie zaległości w wypłacie żołdu wojskom zaciężnym sprzeciwił się dalszemu zadłużaniu dóbr królewskich i proponował uregulowanie długów poborami, zgadzając się na wybieranie podatków nie wg starych kwitów, ale «z osiadłości». Podobno odrzucił wówczas proponowaną mu po śmierci M. Zborowskiego kaszt. krakowską. Z Piotrkowa wyjechał na kilka dni przed końcem sejmu, obrażony na Padniewskiego za żądanie zmiany ustalonych warunków ugody z J. K. Tarnowskim. Uczestniczył w sejmie lubelskim 1566 r.; poparł wtedy protest Jordana przeciw przepadkowi sum zapisanych na dobrach królewskich. Był też na sejmie piotrkowskim 1567 r.
Jako jedyny męski spadkobierca T. odziedziczył po rodzicach cały majątek: obejmujący kilkanaście wsi klucz wielowiejski w pow. sandomierskim, Radziemice i Wolę w pow. proszowickim, połowę Karniowa i Łuczyc w pow. krakowskim, sześciowioskowy klucz kępiński w pow. ostrzeszowskim, część klucza rzeszowskiego w ziemi przemyskiej (zapewne posiadanego prawem zastawnym), nieruchomości w Sandomierzu i Krakowie oraz sumy na dobrach królewskich. Majątek w pow. sandomierskim powiększył o części we wsiach Kliszów, Wolica i Borki, które nabył od Jana Kliszowskiego w r. 1561, a także o co najmniej kilka innych wsi w pobliżu Turska Małego. Klucz kępiński rozbudował o Siemianice i Raków z kuźnicą, zakupione w l. 1555–9 od Stanisława i Macieja Rakowskich za 236 złp. i 700 zł węgierskich. Najważniejszą transakcją T-ego było pozyskanie dóbr chrobersko-kozubowskich (m.in. wsi: Chroberz, Kozubów, Mozgawa, Ociesęki, Wojsławice, Wola Chroberska, Zagórzyce i Zaważa) w pow. wiślickim, które zakupił między r. 1553 a 1562 od Zofii z Tęczyna Ostrorogowej. Zapewne w związku z tą transakcją został skwitowany w r. 1563 przez Ostrorogową z sumy 55 tys. złp., zabezpieczonej na dobrach wielowiejskich. W l.n. uczynił Chroberz jedną ze swych najważniejszych siedzib, wybudował w nim murowany pałac i kościół. W r. 1566 sprzedał Mikołajowi Rzeszowskiemu za 31 tys. złp. połowę m. Rzeszowa z wsiami: Ruska Wieś, Staromieście i Powietna (Pobitno).
Ważną częścią majątku T-ego były starostwa: sieradzkie, bolesławieckie, ostrzeszowskie i krzeszowskie. Star. sieradzkie posiadał od r. 1550 jako dzierżawę z rocznym czynszem 1800 złp.; w r.n. sumę dzierżawną pomniejszono o 100 złp., a w r. 1558, dzięki wstawiennictwu kanclerza lit. Mikołaja Radziwiłła «Czarnego», o kolejne 200 złp. Mieszczanie sieradzcy oskarżali T-ego o ingerowanie w jurysdykcję miejską, więzienie mieszczan na zamku, zwiększanie obciążeń oraz inne krzywdy i bezprawia; doprowadziło to do interwencji komisji królewskiej i samego władcy. W r. 1557 otrzymał T. prawem lennym dwie wsie star. sieradzkiego, Klonową i Brąszewice, ale w okresie egzekucji dóbr zapis ten został anulowany; T. utracił także odziedziczony po matce zastaw w wysokości 8 tys. złp. na star. bolesławieckim, choć utrzymał się przy tych dobrach do końca życia. Z powodu zakazu posiadania dwóch starostw grodowych musiał natomiast zrezygnować z niewielkiego star. ostrzeszowskiego; prawo do jego wykupu otrzymał już w r. 1563 podkomorzy sandomierski Piotr Zborowski, jednak T. ustąpił je dopiero w lutym 1565 kaszt. krzywińskiemu Stanisławowi Spławskiemu. Na terenach star. krzeszowskiego założył w r. 1567 m. Tarnogród. Łącznie posiadał ponad 40 wsi dziedzicznych oraz 8 miast i ok. 50 wsi królewskich; wg Kaspra Niesieckiego był «panem tak obszernej fortuny, że go Bogatym zwano Wojewodą». Spławiał znaczne ilości zboża i innych towarów do Gdańska. Zmarł 6 IV 1568 o godzinie trzeciej w nocy na zamku w Krzeszowie, został pochowany w kościele paraf. w Chrobrzu, gdzie żona wystawiła mu w r. 1569 grobowiec, wykonany zapewne w warsztacie Jana Michałowicza z Urzędowa.
T. był żonaty z Barbarą (zm. w lub po 1569), córką kaszt. radomskiego Adama Drzewickiego i Anny z Naramowic. Ojciec T-ego zgodził się 28 II 1537, by T. oprawił jej 10 tys. złp. posagu i tyleż wiana na połowie jego dóbr dziedzicznych oraz zeznał zapis dożywocia na Dzikowie i Tursku Małym z przyległościami i zastawnym kluczu baranowskim. T. miał z Barbarą syna Stanisława (przed 1541–1618, zob.) oraz sześć córek: Barbarę (zm. przed 29 II 1580), poślubioną Stanisławowi Wolskiemu, późniejszemu kaszt. sandomierskiemu, Katarzynę (zm. po 28 II 1580), wydaną za star. ciechanowskiego Floriana Noskowskiego, Krystynę (zm. po 1583), żonę stolnika sandomierskiego Stanisława Lipnickiego, Annę (zm. przed 29 II 1580), wydaną za Mikołaja Herburta (po 1524–1593, zob.), Beatę Elżbietę (zm. po 12 I 1588), żonę star. leżajskiego Baltazara Lutomirskiego, i Elżbietę (zm. przed 6 III 1579), poślubioną Piotrowi Pieniążkowi.
Astronom Tomasz Piotrkowczyk dedykował T-emu pracę „De comoeta anno Christi 1558 viso” (Cracoviae [ok. 1558]).
Chłapowski K., Starostowie w Wielkopolsce, na Kujawach i Mazowszu 1565–1696 (materiały źródłowe), W. 2007; Dworzaczek; Inwentarz realny dokumentów Archiwum Diecezjalnego we Włocławku. Dokumenty samoistne, Włocławek 1997 VI; Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, Kr. 1975 II; Katalog zbioru dokumentów pergaminowych Biblioteki Jagiellońskiej, Kr. 2014 I–II; Niesiecki; Okolski, II 70; PSB (Mielecki Sebastian, Spławski Stanisław); Paprocki; Pergaminy Archiwum Kapituły Katedralnej Sandomierskiej. Katalog, Sandomierz 2002; Urzędnicy, II/2, IV/2, X; – Dembińska A., Polityczna walka o egzekucję dóbr królewskich w latach 1559/64, W. 1935 s. 11–12, 21, 51–2, 71, 90–1, 197; Dworzaczek W., Hetman Jan Tarnowski. Z dziejów możnowładztwa małopolskiego, W. 1985 (fot. nagrobka T-ego); Grocholski L., Zagadkowe godła na nagrobku Jana Stanisława Tarnowskiego w Chrobrzu, „Mies. Herald.” R. 6: 1913 s. 62–3; Kieszkowski W., Nagrobki w Chrobrzu i przypuszczalny ich autor Jan Michałowicz z Urzędowa, „Biul. Hist. Sztuki i Kult.” T. 2: 1933 nr 2 s. 120–33; Kurtyka J., Włość chroberska w średniowieczu i w XVI w. w świetle źródeł historycznych, „Łódz. Spraw. Archeol.” T. 4: 1998 s. 163–4; Malinowska J., Twórczość poetycka Piotra Roizjusza 1506–1571. Studium historycznoliterackie, L. 2001 s. 105; Marciniak-Kajzer A., Czy dwa piece Stanisława Tarnowskiego? „Archaeologia Historica Polona” T. 13: 2003 s. 295–306; taż, Sandomierskie rezydencje Tarnowskich w XIV–XVII wieku, w: Przemiany architektury rezydencjonalnej w XV–XVIII w. na terenie dawnego województwa sandomierskiego, Kielce 2000 s. 29–30; Noga Z., Krakowska rada miejska w XVI wieku. Studium o elicie władzy, Kr. 2003; Polak W., O dobro wspólne i egzekucję praw. Sejm 1565 r. w Piotrkowie, Tor. 2004; Spieralski Z., Kampania obertyńska 1531, W. 1962; Sucheni-Grabowska A., Monarchia dwu ostatnich Jagiellonów a ruch egzekucyjny, Wr. 1974 I; taż, Zygmunt August król polski i wielki książę litewski 1520–1562, W. 1996; Szczygieł R., Lokacje miast w Polsce w XVI wieku, L. 1989 s. 264; Szulc T., Z badań nad egzekucją praw. Podstawy ustawodawcze egzekucji dóbr, ich interpretacja i nowelizacja na sejmach za panowania Zygmunta II Augusta, Ł. 2000 s. 78, 121–2, 163; Tarnowski J., Hetman Jan Tarnowski i rajcy jego miasta Tarnowa. Kartka archiwalna, Lw. 1897 s. 10–11; Tomczak A., Walenty Dembiński, kanclerz egzekucji (ok. 1504 – 1584), Tor.–Ł. 1963; Wiśniewski J., Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w pińczowskiem, skalbmierskiem i wiślickiem, Marjówka Opoczyńska 1927 s. 37–8; – Acta Tom., XV; Akta Unii; Bibl. Ord. Krasińskich; Diariusz sejmu lubelskiego 1566 roku, Oprac. I. Kaniewska, Wr. 1980; Dzienniki sejmów walnych koronnych za panowania Zygmunta Augusta króla polskiego, W. Ks. Litewskiego 1555 i 1558 r. w Piotrkowie złożonych, Wyd. T. Lubomirski, Kr. 1869; Elementa ad fontium editiones, Vol. 37, 50, 58, 73; Listy króla Zygmunta Augusta do Radziwiłłów, Oprac. I. Kaniewska, Kr. 1999; Listy polskie XVI wieku, Red. K. Rymut, Kr. 2001 II; Lustracja województw wielkopolskich i kujawskich 1564–1565, Wyd. A. Tomczak i in., Bydgoszcz–W. 1961–3 I–II; Matricularum summ., IV, V nr 1034, 1398, 1412, 2115, 2349, 2491, 2513, 2875, 2880, 2884, 2917, 3348, 3396, 3404, 4846, 5344, 6006, 6319, 6747, 7250, 7364–5, 7369, 7376, 7402, 7480, 7488, 7824, 7849, 7859, 7888, 7890, 8138–9, 8195, 8505, 8768, 9006–7, 9152, 9500, 9803; Pamiętniki o dawnej Pol. z czasów Zygmunta Augusta, I 230–2, II 52, 134, 159, 191; Prawa, przywileje i statuta m. Kr., VIII; Przywileje królewskiego miasta stołecznego Starej Warszawy 1376–1772, Wyd. T. Wierzbowski, W. 1913; Regestra thelonei Vlad.; Vol. Const., I vol. 2; Zbiór aktów do historii ustroju sądów prawa polskiego i kancelarii sądowych województwa krakowskiego z wieku XVI–XVIII, Wyd. S. Kutrzeba, „Arch. Kom. Prawn.” T. 8: 1909 cz. 2; Zebrzydowskiego korespondencja; – AGAD: Arch. Skarbu Kor., I, Rachunki królewskie, nr 73 k. 9, nr 75 k. 7, 12, nr 85 k. 8v i n., nr 91 k. 91, nr 95 k. 86–6v, nr 96 k. 67, nr 99 k. 103, 308–8v, nr 141 k. 2v, nr 152 k. 12–13, nr 153 k. 8–8v, 18v, 31–1v, nr 164 k. 14–15, nr 170 k. 11, 25–5v, nr 173 k. 27–7v, nr 175 k. 3, nr 179 k. 11–12, nr 180 k. 13, 49v, nr 182 k. 17, 44, 132, 153v, 158v, nr 184 k. 147v, 157, 183, 24–5 (druga paginacja), nr 188 k. 36, 85, nr 189 k. 13, nr 196 k. 314–18v, Castr. Ostrzeschoviensia, t. 5 s. 340, 384, 601–2, 623–5, 665–6, 704–5, 720–1, 730–3, 736–7, t. 6 k. 39–41, 86, 116, 132, 146–7, 219v, 267, 293v–4v, t. 7 k. 73–4, Castr. Sieradiensia Insc., t. 22 k. 280, 283, 290, 317, 320 i n., t. 23 s. 160, 165, 166–7, 200–1, t. 24 k. 12–12v, t. 26 k. 40–40v, 176, t. 27 k. 527v–8, t. 30 k. 104–5, t. 33 k. 249, t. 36 k. 1, 119–20v, 158–8v, t. 37 k. 323–4v, 454–4v, t. 39 k. 436a–7, t. 40 k. 27v, 33, 67v–8v, 237–7v, 249, t. 42 k. 433, 436, 466–7v, t. 43 k. 34, 518v–21, t. 44 k. 103v–4, 195v, t. 45 k. 49v–55, t. 47 k. 208v–9v, t. 48 k. 147, 167–7v, 304v–5, t. 53 k. 14, 258–8v, t. 59 k. 53v–4v, t. 65 k. 390–2, Castr. Wielunensia Insc. [II], t. 8 k. 153v–4v, 400–1v, 441–2v, Metryka Kor., t. 54 k. 270v, t. 70 k. 242–2v, t. 73 k. 219, t. 78 k. 400–1, t. 79 k. 44–4v, 181–6, t. 80 k. 42–2v, t. 82 k. 523–4, t. 84 k. 272–3v, t. 86 k. 257, t. 87 k. 20v–1v, 41v–2, 209–14v, 219v–20, 225–6, 252v–4, 348v–9v, 388, t. 89 k. 205–6, 238v–40, 252–3, 277–7v, 279–80, t. 90 k. 303–3v, t. 91 k. 36–8, 91v–5v, 476–6v, t. 93 k. 91, 250v–3v, t. 95 k. 541v–5v, t. 96 k. 99v–100, 173, 444v–5v, t. 99 k. 381, t. 100 k. 1, 44, 309, Terr. Wielunensia, t. 3 k. 176v–7v, t. 4 k. 87v–8v; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Arch. Dzikowskie Tarnowskich, perg. 59, 66, 72, 75, 77, 79, 81, 82, sygn. 122 s. 199–203, sygn. 123 s. 1–3, 27–32, 37, sygn. 187 s. 12, 58–9, sygn. 190 s. 3, 9, 126, 181, 197–8, sygn. 191 s. 21, 86–7, Castr. Crac., t. 67 s. 1405, Terr. Crac., t. 34 s. 81–2, t. 36 s. 1404–6, t. 37 s. 32–5, 210–11, 711–12, 826–30, 1105–9, t. 149 s. 288–90, t. 188 s. 500, 702, 705–6, t. 189 s. 75–7, t. 190 s. 250–2.
Mariusz Lubczyński