Filipkowski Stanisław Pobóg (1843–1900), powstaniec z r. 1863, inżynier. Ur. 2 V w majątku rodzinnym Obrytki koło Grajewa i Szczuczyna jako syn ziemianina i oficera wojsk polskich i Marianny z Sumińskich. Szkoły ukończył F. w Płocku, potem studiował w Petersburgu, ale na pierwszą wiadomość o powstaniu razem z bratem Wacławem wstąpił do wojska. Jako oficer został wysłany z rozkazami do innego oddziału i w drodze schwytany przez Moskali. Wieziony na wozie ze słomą po kryjomu zwinął papier z wyrokiem na jakiegoś szpiega i połknął, a tak uniknął śmierci. Skazano go na wydalenie z granic Królestwa. W Poznańskiem przebywał czas jakiś u Narzymskich, po czym udał się na Uniwersytet Paryski na rok, następnie do Gandawy, gdzie ukończył studia uzyskując stopień inżyniera. Pracował przy budowie kolei w Petersburgu, później w Kiszyniewie. Przebył w Rosji 8 lat, po czym wrócił do Warszawy. Wtedy konsorcjum wykupiło fabrykę Rudzkich i F. został dyrektorem z początku jednym z trzech, a potem jedynym. Żonaty z Julią z Piotrowskich 1874 r. Był w Warszawie członkiem Tow. Dobroczynności, utrzymywał czytelnię ludową, schronisko dla ubogich, ochronkę dla dzieci. Kupił majątek Drwalewo w Grójeckiem. Umarł w Wiesbaden 7 X. Był to człowiek rzadkiej dobroci, prawości i pracy.

Informacje rodziny w posiadaniu autora.

Adam Kleczkowski