Regulski Stanisław (1791–1831), poeta, tłumacz. Ur. w Warszawie, był synem Jana (zob.), i Marianny z Chmielewskich. Do chrztu trzymał go Stanisław August i na jego cześć, a także Stanisława Kostki Potockiego, członka rodziny protektorów i dobroczyńców Regulskich, otrzymał imię Stanisława.
W l. 1796–7 R. przebywał najprawdopodobniej w Berlinie, dokąd ojciec jego powołany został przez Fryderyka Wilhelma II na dyrektora muzeum antyków. Kształcił się w Liceum Warszawskim. Jako literat debiutował już w r. 1804 ogłoszoną w „Nowym Pamiętniku Warszawskim” (t. 13) bajką Jaś i zwierciadło, a równocześnie jako tłumacz wystawionej 4 XII t.r. w teatrze warszawskim komedii B. Marsolliera de Vivetièresa „Klara i Adolf, albo Osobliwi niewolnicy”, powtarzanej parokrotnie w l. 1805, 1807, 1808 i 1810 oraz wystawionej powtórnie w r. 1815. Recenzja Iksa z tego przedstawienia krytykowała przekład za zmianę charakteru utworu: komedioopery oryginału na komedię. Następnym znanym dokonaniem literackim R-ego był przekład wierszem tragedii Voltaire’a „Meropa”, drukowany w r. 1809 w „Pamiętniku Warszawskim” Ludwika Osińskiego i w r. 1815 w „Pamiętniku Warszawskim” Feliksa Bentkowskiego. Przekład ten nie miał realizacji scenicznej, lecz przyniósł R-emu uznanie. W r. 1811 (3 XII) wystawiono w warszawskim teatrze tłumaczenie jego pióra niemieckiej dramy „Dolina Almerii”. Dn. 17 III 1812 odbyła się tamże premiera prozaicznego przekładu – z przeróbki F. Schillera – tragedii „Makbet”, mającego znaczenie dla recepcji Szekspira w Polsce (B. Narod.: BOZ rkp. 1045). Na tekście przekładu R-ego oparte było także wystawienie warszawskie z r. 1825. Równocześnie z „Makbetem” przełożył R. Szekspirowskiego „Otella” (również z przeróbki niemieckiej), ale przekład ten, mając za konkurenta tłumaczenie „Otella” (z F. Ducisa) wszechmocnego wówczas w teatrze Ludwika Osińskiego, nie uzyskał realizacji scenicznej, a także druku, i tekst jego, jak większość innych nie publikowanych przekładów R-ego, nie jest znany. Ostatnim chronologicznie przekładem teatralnym R-ego był przekład libretta Godarda d’Aucour de Saint Justa do opery F. A. Boieldieugo „Jan z Paryża”, granej w Warszawie w l. 1813 (od 12 XII) i 1814 oraz w r. 1817. Jedną z przełożonych przez R-ego arii z tej opery ogłosił „Rocznik Teatru Narodowego Warszawskiego 1 I 1813 – 1 I 1814”, wśród „Piosenek z nowych oper najbardziej upodobanych”. W tym czasie (1813) był R. urzędnikiem (sekretarzem) Dyrekcji Poczty. „Pamiętnik Warszawski” z r. 1816 (t. 6) przynosi ostatnie datowane prace literackie R-ego: przekład wiersza Ch. H. Millevoye’a „Niepodległość człowieka uczonego” oraz akrostych z imienia Ludwik. Rękopis Biblioteki Narodowej (14279/III s. 61–62) dochował nadto teksty podpisanych jego nazwiskiem Krakowiaków oraz informację, że był autorem «kajecika z kadrilami» pożyczonego nieznanemu bliżej przyjacielowi – Antoniemu Tugottowi.
Twórczość literacka R-ego została przerwana w młodym wieku. «Mając lat dwadzieścia kilka podpadł chorobie oczu, najcięższej bo nieuleczalnej i z wolna wzmagającej się, którą czarną kataraktą lekarze nazywają» (F. S. Dmochowski). W tym stanie bywał nieraz pierwszym krytykiem, wyczulonym szczególnie «na czystość języka i gładkość stylu» nowości literackich przyjaciół pisarzy. Od śmierci ojca (1807) był R. właścicielem pozostawionych przezeń bogatych zbiorów malarstwa, rzeźby, sztychów i medali, z których «pomimo dokuczającego niedostatku w ostatnich chwilach życia nie dozwolił niczego sprzedawać […], ażeby mógł nietkniętą puściznę oddać w ręce […] brata Ignacego» (1789–1847), w szeregach Legii Nadwiślańskiej uczestnika wojny w Hiszpanii, w Królestwie kapitana w 1 p. ułanów, «licznym obdarzonego potomstwem» (K. W. Wójcicki). R. zmarł w Warszawie (na cholerę) w końcu listopada 1831 i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Rodziny nie założył.
Estreicher; Hahn W., Shakespeare w Polsce. Bibliografia, Wr. 1958; Enc. Org.; – Kirkor S., Legia Nadwiślańska 1808–1814, Londyn 1981; Lipiński J., Recenzje teatralne Towarzystwa Iksów, Wr. 1956; Rastawiecki E., Wiadomość o Janie Regulskim, medalierze i rzeźbiarzu na kamieniu twardym, „Bibl. Warsz.” 1848 t. 2; Szenic S., Cmentarz Powązkowski 1790–1850, W. 1979; Szwankowski E., Teatr Wojciecha Bogusławskiego 1799–1814, Wr. 1954; Wójcicki, Cmentarz Powązkowski, III; – Dmochowski F. S., Wspomnienia od 1806 do 1830 roku, W. 1959.
Elżbieta Aleksandrowska