Dyniewicz Teodor (1802–1858), kanonik gnieźnieński, urodził się 9 XI w Lwówku w pow. nowotomyskim, z ojca Wojciecha i matki Katarzyny z Jordanów. Gimnazjum ukończył w Poznaniu w r. 1822. Teologię studiował na Uniwersytecie Wrocławskim. Wyświęcony w r. 1829, powołany został na stanowisko kapelana arcybiskupa Teofila Wolickiego, a po jego śmierci na wikariat do Wielenia. Tu w czasie grasującej w r. 1831 cholery dawał dowody niezwykłej odwagi i gorliwości, spiesząc dniem i nocą do dziesiątkowanych zarazą parafian. W r. 1832 otrzymał probostwo w Lubaszu i wkrótce potem urząd dziekana dekanatu czarnkowskiego. Mianowany przez arcybiskupa Leona Przyłuskiego kanonikiem metropolitalnym gnieźnieńskim, instalował się 10 I 1851. W Gnieźnie D. brał udział w zarządzie archidiecezji w charakterze radcy konsystorskiego. Piastował ponadto urzędy egzaminatora prosynodalnego i kaznodziei katedralnego. Zmarł przedwcześnie 11 VI 1858. Spoczął w podziemiach katedry w kaplicy św. Andrzeja.
D. dobrze się zasłużył w dziedzinie literatury regionalnej. Liczne artykuły w leszczyńskim »Przyjacielu Ludu« poświęcone zabytkom kresowym Czarnkowa, Lubasza, Wielenia wyszły spod jego pióra. Wszystkie swoje rozprawki ozdabiał własnoręcznymi rysunkami. Wykopaliska archeologiczne dokonywane na terenie jego działalności miały w nim bacznego stróża. O odkryciach posyłał natychmiast wiadomości do wspomnianego pisma, np. O urnach wykopanych w Lubaszu (rocz. II nr 40), O zabytkach starożytności słowiańskich znalezionych na Krasnej Górze w Lubaszu (rocz. VII nr 22). Pozostawił podobno bogate i starannie opracowane materiały do dziejów Czarnkowa, Lubasza, Ujścia i Wielenia, lecz nie wiadomo gdzieby się one znajdowały.
Akta kap. gnieźn.; Enc. Org.; Gaz. W. X. Pozn. 1858, nr 140; Korytkowski, Prałaci i Kan. gnieźn., I 239–40; Pam. rel.-mor., ser. II, t. II 319–21; Decano suo.. T. Dyniewicz hoc carmen… confratres Decanatus Czarncoviensis. Festo Pentecostes Anni MDCCCLI Pilae.
Ks. Leon Formanowicz