Przygodzki Wincenty (1870–1947), ksiądz, działacz społeczny. Ur. 21 I we wsi Ręczno w pow. piotrkowskim, był synem Andrzeja, zarządcy miejscowego folwarku, i Eufrozyny z Piechowskich.
Po ukończeniu szkoły początkowej w rodzinnej miejscowości i w Piotrkowie P. uczył się w Szkole Technicznej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Warszawie. Ukończywszy cztery klasy tej szkoły, wrócił do Piotrkowa, gdzie prywatnie uczył się języka łacińskiego oraz złożył egzamin dojrzałości jako ekstern w miejscowym gimnazjum. W r. 1888 wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, w którym kształcił się przez pięć lat; święcenia kapłańskie otrzymał 6 I 1893. Jako wikariusz pracował w parafiach: w Uniejowie w pow. tureckim (od kwietnia 1893), Bogdanowie (od końca lutego 1894) i Siemkowicach w pow. wieluńskim (od 20 XI 1896). Następnie 12 I 1900 został proboszczem parafii Jedlno w dekanacie brzeźnickim, a 24 V 1905 proboszczem w parafii Naramicc koło Wielunia. Przeprowadził wówczas restaurację obiektów sakralnych, ponadto w Naramicach urządził czytelnię ludową. W dn. 15 IV 1907 otrzymał beneficjum w Czarnożyłach (pow. wieluński), gdzie pracował do zakończenia pierwszej wojny światowej. Przebudował tu kościół parafialny. Zorganizował również teatr ludowy i salę kinową oraz założył Tow. Pożyczkowo-Oszczędnościowe, straż pożarną, kółko rolnicze, a w czasie wojny zorganizował dwie szkoły ludowe (w Gromadzicach i Hucie Czarnożylskiej). Bp włocławski Stanisław Zdzitowiecki mianował go 12 XII 1913 wicedziekanem dekanatu wieluńskiego, a 11 IX 1915 dziekanem tegoż dekanatu. W dn. 4 VII 1916 został mianowany kanonikiem honorowym w kolegiacie kaliskiej. Od 28 VIII 1918 aż do września 1939 P. był proboszczem w Wieluniu.
Z upoważnienia bpa Teodora Kubiny był P. faktycznym organizatorem kongresu eucharystycznego w Wieluniu (27–29 IV 1931), z udziałem prymasa Augusta Hlonda. Od początku swego pobytu w Wieluniu dokładał wiele wysiłków w celu utrzymania Gimnazjum Męskiego im. T. Kościuszki, a w r. 1932 skłonił bpa Kubinę do przejęcia opieki nad szkołą przez diecezję częstochowską. Należał do grona członków Powiatowej Rady Szkolnej oraz do Dozoru Szkolnego. W dn. 22 X 1931 otrzymał godność prałata domowego Ojca Świętego. Podjął prace remontowe w dawnej kolegiacie wieluńskiej i otaczał troską wszelkie pamiątki narodowe znajdujące się w tym kościele, m. in. grobowce: Jana i Beaty Długoszów, rodziców Jana Długosza, które jednak zostały zniszczone w czasie drugiej wojny światowej przez Niemców. Przez wiele lat był komisarzem klasztoru Sióstr Bernardynek w Wieluniu. W dn. 28 XI 1938 został komisarzem diecezjalnym na północną część diecezji częstochowskiej. Był jednym z organizatorów muzeum regionalnego w Wieluniu (zniszczonego na początku drugiej wojny światowej). Był również kapelanem i spowiednikiem w Szpitalu Wszystkich Świętych w Wieluniu. W pracy duszpasterskiej odznaczał się dużą gorliwością religijną i serdecznym stosunkiem do swoich parafian. Opublikował drukiem: Z przeszłości Wielunia. Przyczynek do historii diecezji częstochowskiej (Częstochowa 1928), mowę Nad trumną śp. Kazimierza Rymarkiewicza (W. 1918) oraz wiele artykułów w: „Wiadomościach Duszpasterskich” (1906), „Tygodniku Wieluńskim” (1921), „Kronice Diecezji Kujawsko-Kaliskiej” (1922, 1923), „Ziemi Sieradzkiej” (1926 nr 43), „Niedzieli” (1928, 1929).
W czasie drugiej wojny światowej P. był więziony i przetrzymywany od 9 XI 1939 wraz z innymi kapłanami z okolic Wielunia w obozie w Radogoszczy na przedmieściu Łodzi, skąd został zwolniony 15 I 1940. Przez jeden rok był delegatem bpa T. Kubiny na powiat wieluński z tytułem komisarza biskupiego do czuwania nad całością spraw kościelnych na tym terenie. Wobec groźby ponownego uwięzienia przeniósł się do Częstochowy, gdzie zamieszkał w Domu Księży Emerytów. Od 30 VIII 1941 był dyrektorem tej instytucji diecezjalnej. W dn. 1 II 1943 został administratorem, a później proboszczem parafii św. Barbary w Częstochowie. Dn. 6 II 1946 został mianowany konsultorern diecezjalnym na okres trzech lat. Zmarł 10 X 1947 w Częstochowie. Został pochowany na cmentarzu w Wieluniu.
Catalogus ecclesiarum et utriusque cleri tam saecularis quam regularis dioecesis Vìadislaviensis seu Calissiensis pro anno Domini 1894–1925, Wladislaviae 1894–1925; Katalog kościołów i duchowieństwa diecezji częstochowskiej, 1939–1978, Częstochowa; Schematismus universi venerabilis cleri saeeularis et regularis dioecesis Czestochovieusis pro anno Domini 1926–1937, Czestochoviae [1926–1937]; Schematyzm kościoła rzymsko-katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, Kr. 1925; – Jacewicz W., Woś J., Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939–1945, W. 1977 II; Tomczyk C., Diecezja częstochowska w latach okupacji hitlerowskiej 1939–1945, w: Studia z historii Kościoła w Polsce, W. 1978 IV 358; Związek J., Martyrologium kapłanów diecezji częstochowskiej w czasie II wojny światowej, „Częstochowskie Studia Teolog.” R. 4: 1976 s. 214; tenże, Niższe seminaria duchowne diecezji częstochowskiej, tamże R. 2: 1974 s. 202, 210; tenże, Straty diecezji częstochowskiej w okresie okupacji hitlerowskiej (1939–1945), tamże s. 352; – Arch. Diec. w Częstochowie: Akta personalne P-ego, sygn. III 170.
Jan Związek