Święcicki Witold Bronisław (1873—1951), ziemianin.
Ur. 17 VI w Mińsku Lit., był synem Stefana Zygmunta (zob.) i Marii z Mickiewiczów, córki Juliana Aleksandra Mickiewicza (zob.), bratanicy Adama (zob.) i Franciszka (zob.) Mickiewiczów. Miał siostrę Lidię (ok. 1878 — 1948), zamężną za Lucjanem Tańskim.
Ś. uczęszczał w l. 1882—90 do gimnazjum klasycznego w Mińsku Lit., gdzie przyjaźnił się z Ferdynandem Ruszczycem; być może uczestniczył w zebraniach samokształceniowych, odbywających się w domu jego rodziców. W l. 1891—5 studiował na Wydz. Matematyczno-Fizycznym uniw. w Warszawie, a następnie na Wydz. Nauk Przyrodniczych uniw. w Halle, gdzie na podstawie pracy Die Bedeutung der Kiselsäure als Bestandteil der Pflanzen und die Beziehung zum Lagern des Getreides uzyskał w r. 1898 stopień doktora filozofii. Po powrocie do Mińska Lit. przetłumaczył z języka niemieckiego pracę E. Wollnego „Rozkład ciał organicznych w roli, mierzwie i paszy” (W. 1899) oraz napisał rozprawę Czerwone bydło polskie („Gaz. Roln.” 1899 nr 5—6, 8—9, 11—15).
Dn. 16 VI 1903 ożenił się Ś. w Warszawie z Zofią Włodkówną i zamieszkał w należącym do niej majątku Kabaki (pow. prużański). Był także właścicielem dziedzicznych dóbr Osówka (pow. lipnowski) oraz Aleksandrówka (pow. kobryński) ze wsiami: Zielona, Lechota i Płoskie. W czasie pierwszej wojny światowej, we wrześniu 1916, ewakuował się z rodziną do Rosji i przez kilka miesięcy przebywał w Moskwie; pałac w Kabakach został wtedy zniszczony. Po przewrocie bolszewickim w r. 1917 Święciccy przedostali się do Szwecji; Ś. w styczniu 1918 wstąpił w Sztokholmie do Komitetu Polskiego, w którym został członkiem zarządu. Prawdopodobnie pod koniec t.r. wyjechał z rodziną do Warszawy. W r. 1919 kupił majątek Sitno w pow. zamojskim; możliwe, że już w r.n. sprzedał go, po czym nabył duży klucz dóbr rolno-leśnych Kluki wraz z Parznem i Laskami w pow. piotrkowskim i zamieszkał w znajdującym się tam pałacu. Objął w r. 1921 funkcję prezesa Rady Nadzorczej Kresowego Związku Ziemian i pełnił ją prawdopodobnie do r. 1925, kiedy Związek wszedł do Rady Naczelnej Organizacji Ziemiańskich. Ś. należał do najbogatszych ziemian w Polsce: w r. 1922 posiadał 13790 ha ziemi (dobra Kluki obejmowały ok. 5 tys. ha, a klucz Kabaki 8790 ha). W maju 1925 został członkiem Chrześcijańskiego Narodowego Stronnictwa Rolniczego. W swym warszawskim mieszkaniu przy ul. Moniuszki 2 prowadził z żoną dom otwarty, m.in. organizowali koncerty kameralne. Przy tej samej ulicy pod numerem czwartym mieścił się w l. 1929—39 «Zarząd dóbr i fabryk Witolda i Zofii Święcickich», odpowiedzialny za administrowanie cegielniami i tartakami w Klukach i Kabakach.
Ś. zbierał i wydawał własnym nakładem pieśni ludowe, narodowe i okolicznościowe, a także sam je komponował. W r. 1936 napisał muzykę do słów Lucjana Rydla „Było, przeszło…” oraz Adama Mickiewicza: „Nad wodą wielką i czystą” (op. 5) i „Rozmowa” (op. 8), a w r. 1937 do „Polały się łzy” (op. 10) i „Precz z moich oczu” (op. 6) (wszystkie wyd. w W.). Ułożył także pieśni do słów Józefa Ignacego Kraszewskiego „Matuleńku, on nie wróci” (W. [b.r.w.]) i Janiny Gillowej „Trzy pieśni” (W. [b.r.w.]). Prawdopodobnie pod wpływem choroby i śmierci żony skomponował na mezzosopran lub baryton „Ave Maria” (op. 15, także na baryton i chór mieszany w układzie ks. Józefa Orszulika) oraz „Święty Boże” (op. 16); obie pieśni wydał w r. 1938 w Warszawie. Dla zmarłej żony wybudował w Klukach kaplicę-mauzoleum (w l. 1984—5 przystosowana na kaplicę filialną parafii Parzno). Odbudował pałac w Kabakach, w którym w r. 1938 zamieszkał jego syn, Władysław. W l. trzydziestych należał do Polskiego Tow. Heraldycznego; w celu opracowania historyczno-genealogicznego rodzin Święcickich i Włodków zatrudnił kilku archiwistów i historyków, m.in. Włodzimierza Dworzaczka (rkp. ich opracowań w posiadaniu rodziny).
Po wybuchu drugiej wojny światowej, 3 IX 1939, wyjechał Ś. z rodziną z Kluk. Okres okupacji niemieckiej spędził w Warszawie. Po upadku powstania warszawskiego 1944 r. przedostał się jesienią do Tymbarku koło Limanowej, gdzie mieszkała jego córka Maria, zamężna Myszkowska. Następnie osiadł w Sopocie przy rodzinie syna, Jerzego. Tam zmarł 20 XI 1951 i został pochowany na miejscowym cmentarzu.
W małżeństwie z Zofią Władysławą z Włodków (1885—1938), córką Kamila Włodka (1839—1887), właściciela dóbr Kabaki, uczestnika powstania 1863 r., i Marii Seweryny z Tarasowiczów, miał Ś. dwóch synów: Władysława (1904—1940), inżyniera rolnika, oficera WP, od r. 1938 administratora majątku Kabaki, uczestnika kampanii wrześniowej 1939 r., zamordowanego przez NKWD w Katyniu, i Jerzego (1908—1981), inżyniera, ożenionego z Marią Alicją Dunin Wąsowicz (1921—1998), zamieszkałego po r. 1945 w Sopocie, głównego projektanta Centrali Techniki Okrętowej w Gdańsku, oraz córkę Marię (1910—2003), od r. 1930 żonę Ludwika Gonzagi Myszkowskiego (1893—1942), właściciela dóbr Stubno koło Przemyśla, od r. 1939 administratora w Tymbarku, który zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz; po drugiej wojnie światowej Maria wstąpiła do zakonu Sacré Coeur w Nowej Wsi — Pobiedziskach w Wielkopolsce.
Aftanazy, Dzieje rezydencji, II; Zaroszyc D., Wykaz właścicieli ziemskich dawnego województwa łódzkiego, W. 1991 s. 27; Ziemianie polscy, VIII (fot. Ś-ego i żony); — Brzozowski S., Polacy na studiach gospodarstwa wiejskiego w Niemczech w XIX i XX wieku, Wr. 1989; Jaworski Z., Historia obory polskiego bydła czerwonego, W. 1929; Kossak E. K., Rodzina M., W. 1991; Michałowski K., Poezje Adama Mickiewicza w kompozycjach muzycznych, Wr. 1986; Roszkowski W., Gospodarcza rola większej własności prywatnej ziemi w Polsce 1918—1936, W. 1986; tenże, Lista największych właścicieli ziemskich w Polsce w 1922 r., „Przegl. Hist.” T. 74: 1983 z. 2 s. 285; Rudnicki S., Działalność polityczna polskich konserwatystów w l. 1918—1926, Wr. 1981 s. 206; Szpoper D., Sukcesorzy Wielkiego Księstwa. Myśl polityczna i działalność konserwatystów polskich na ziemiach litewsko-białoruskich w latach 1904—1939, Gd. 1999; Uniwersytet Warszawski 1870—1915, Cz. 2, Oprac. J. Krajewska, A. Bednarz, W. 2004; — Arch. Paderewskiego, I; Czerny E., Wspomnienia z kampanii 1939 r., „Wojsk. Przegl. Hist.” T. 28: 1983 s. 169; Ruszczyc F., Dziennik. Cz. 1: Ku Wilnu 1894—1919, Oprac. E. Ruszczyc, W. 1994; — „Mies. Herald.” T. 14—15: 1935; „Słowo” 1898 nr 59; „Śpiewak” 1938 z. 10 s. 142.
Elżbieta Orman