INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Włodzimierz Rewski  

 
 
1878-09-27 - 1948-03-08
Biogram został opublikowany w latach 1988-1989 r. w XXXI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Rewski Włodzimierz (1878–1948), sędzia, notariusz. Ur. 27 IX w Łukowie, był synem Aleksandra, burmistrza łukowskiego, i Heleny z Rawicz-Podkońskich.

R. ukończył gimnazjum w Białej Podlaskiej w r. 1899, a następnie studiował na Wydziale Prawnym Uniw. Warsz., na którym otrzymał stopień kandydata nauk prawniczych w r. 1904. Po ukończeniu aplikacji był sędzią sądu handlowego w Warszawie do r. 1914. Równocześnie wykładał w gimnazjum prywatnym gen. Pawła Chrzanowskiego. Współpracował ze Stanisławem Wojciechowskim w ruchu spółdzielczym w Warszawie. Założył stowarzyszenie spożywców «Społem» w Piasecznie koło Warszawy. Zorganizował tam też osiedle willowe dla inteligencji pracującej w Warszawie, które nazwał Reytany.

W czasie pierwszej wojny światowej R. został zmobilizowany i przydzielony jako radca prawny do wojskowego zarządu robót hydrotechnicznych frontu rumuńskiego. Po rewolucji lutowej 1917 służył jako ochotnik w polskiej formacji wojskowej w Odessie. Był wiceprezesem Polskiego Komitetu Wykonawczego w Odessie i prezesem Polskiej Rady Bezpieczeństwa Odessy. Uczestniczył w I Ogólnym Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie w czerwcu t. r., na którym po dokonaniu rozłamu należał do grupy Lewicy Niepodległościowej. W czasie odrębnych obrad tej grupy (20 VI 1917) został wybrany na przewodniczącego sekcji statutowej, a z ramienia utworzonego przez nią Komitetu Głównego był członkiem delegacji do ministra wojny i marynarki wojennej Rządu Tymczasowego, Aleksandra Kiereńskiego, która uzyskała od niego zwolnienie 17 polskich legionistów więzionych w Kijowie. Wziął udział w II Zjeździe Wojskowych Polaków, którzy uznali Komitet Główny (Lewicy Wojskowej) w grudniu t. r. w Moskwie. Był także wiceprezesem Rady Organizacji Polskich Rosji Południowej oraz wydawcą czasopisma „Głos Polski w Odessie. Pismo polityczne, społeczne i literackie”.

Po powrocie do kraju w r. 1918 R. został sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie, a w r. 1922 wiceprezesem tegoż sądu. W r. 1928 wystąpił z sądownictwa i podjął pracę jako pisarz hipoteczny przy Sądzie Okręgowym w Równem, a następnie jako notariusz w Chełmie Lubelskim. W mieście tym był również członkiem zarządu Stowarzyszenia «Kultura», prezesem Polskiej Macierzy Szkolnej, prezesem Polskiego Czerwonego Krzyża oraz założycielem Stowarzyszenia Upiększania Miasta. Ogłosił drukiem następujące prace: O dostęp własny do morza Czarnego (Równe 1934), Nadzwyczajna okazja do rozbudowy floty wojennej (Chełm Lubelski 1936), O brakach i potrzebach miasta Chełma (tamże 1936). R. przetłumaczył także z rosyjskiego opowieść Własa Doroszewicza pt. „Sąd kalifa nad tancerką” (Chełm Lubelski 1938), do której napisał Przedmowę. Ogłaszał artykuły w prasie prawniczej.

R. kolekcjonował dzieła dawnej sztuki polskiej w tym zegary polskie z XVI, XVII, XVIII i początków XIX w. Najcenniejszy z nich renesansowy XVI-wieczny zegar stołowy w walcowanej puszce z brązu złoconego z rytym herbem m. Poznania i puncą poznańskiego zegarmistrza Eckarda Stalla podarował temu miastu (obecnie znajduje się w Muzeum Historii miasta Poznania w starym ratuszu). Większość jego zbiorów wraz z domem w Warszawie przy ul. Wielkiej 19 uległa zniszczeniu w czasie powstania warszawskiego 1944 r. Okupację niemiecką w okresie drugiej wojny światowej R. przeżył w Chełmie Lubelskim; znalazł się na liście zakładników i ocalał przypadkiem dzięki temu, że podczas ich aresztowania i likwidacji przebywał poza Chełmem w swej posiadłości koło Łęcznej, w Cycowie. Zmarł 8 III 1948 w Chełmie Lubelskim i pochowany został na tamtejszym cmentarzu. Był odznaczony Medalem Niepodległości.

W małżeństwie od r. 1904 z Anną Bogusławą z domu Schirmer R. miał córkę Wandę (1907–1986), artystkę malarkę, zamężną za włoskim literatem Clemente Colacino oraz synów: Zbigniewa (ur. 1905), historyka sztuki i Janusza (1908–1985), geodetę.

 

Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; – Kwestia Wojska Polskiego w Rosji w 1917 r., W. 1936; Rewski Z., Najstarszy zegar w Poznaniu, „Tęcza” 1929 nr 30; Wrzosek M., Polskie korpusy wojskowe w Rosji w latach 1917–1918, W. 1969 (występuje bez imienia); Zatorski A., Polska Lewica Wojskowa w Rosji w okresie rewolucji 1917–1918, W. 1971; – Dzien. Urzęd. Min. Sprawiedliwości 1922 s. 44; – Informacje syna, Zbigniewa z W.

Red.

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Walerian Czuma

1890-12-24 - 1962-04-07
dowódca obrony Warszawy
 
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Antoni Ponikowski

1878-05-29 - 1949-12-27
premier II RP
 

Marceli Jan Sowilski

1880-05-27 - 1944-02-09
śpiewak operowy
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.