Dąbrowski Wacław (1823–1887), rzemieślnik, prezydent m. Lwowa. Pochodził z rodziny szlacheckiej z Sandomierskiego. Ojcem jego był Jan, rządca dóbr, matką Maria z Hüglów. Urodził się w Baryczu, pow. przemyskim 21 IX. Uczęszczał do szkól ludowych i do niższego gimnazjum w Rzeszowie. Wskutek przedwczesnej śmierci ojca, nie chcąc być nikomu ciężarem, poświęcił się rzemiosłu. Wybrał zawód lakierniczy. Kształcił się w nim w ciężkich warunkach, a wydoskonalił w Wiedniu. W r. 1849 osiedlił się we Lwowie i założył skromny, samoistny warsztat lakierniczy. Przez szereg lat pracował ciężko, dzieląc razem z swymi czeladnikami pracę, trudy i biedę. Niezmordowaną wytrwałością, jakością wykonywanych robót, rzetelnością i punktualnością, żyjąc skromnie i oszczędnie, wyniósł swój warsztat do najpoważniejszych we Lwowie, dorobił się majątku i zyskał ogólne poważanie wśród obywatelstwa lwowskiego. Wszystkie te przymioty utorowały mu drogę do pozazawodowych zajęć i godności. W r. 1871 przy wyborach do pierwszej autonomicznej rady m. został jej członkiem i odtąd aż do zgonu był do niej stale wybierany.
Tu rozwinął swe wrodzone zdolności administracyjne i w ciągu dwudziestoletniej pracy osiągnął najwyższe godności w zarządzie miasta. Po ustąpieniu dra Michała Gnoińskiego 29 III 1883 został wybrany prezydentem. Na tym stanowisku poważne dla miasta położył zasługi, zwracając szczególniejszą uwagę na jego uporządkowanie i upiększenie. Wybrukowano wiele ulic, założono park Kilińskiego, uporządkowano plantacje, wzniesiono kilka miejskich gmachów. Na polu sanitarnym i dobroczynności publicznej zaprowadzono wiele ulepszeń. Urządzono wspaniały obchód dwóchsetnej rocznicy wiedeńskiej.
Wybrany powtórnie (5 IV 1886) na prezydenta, niebawem zginął na posterunku. Przy pożarze koszar wojskowych, 15 XI 1886, przeziębił się i uległ chorobie 30 III 1887.
Pogrzeb jego odbył się kosztem miasta i był olbrzymią manifestacją całego lwowskiego obywatelstwa przy udziale arcybiskupów i duchowieństwa wszystkich obrządków, bractw, delegatów, zakładów, szkół, korporacji i stowarzyszeń. W pogrzebie wzięła również udział delegacja Krakowa i wielu innych miast.
Akta i protokoły posiedzeń ówczesnej rady m. w Arch. m. Lwowa; Współczesne dzienniki z r. 1887: »Gazeta Lwowska«, »Gazeta Narodowa«, »Dziennik Polski«, »Czas«, »Nowa Reforma«, »Kurier Warszawski« i inne; Miasto Lwów w okresie samorządu (1870–95), Księga pamiątkowa, Lw. 1896.
Aleksander Czołowski