Dąmbrowski Władysław (1855–1917), architekt, pochodził z Kowieńskiego, z rodziny ziemiańskiej pieczętującej się herbem Junosza. Ur. 4 I z ojca Aleksandra i matki Wandy z baronów Landsbergów, gimnazjum i politechnikę ukończył w Rydze, po czym wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu na wydział architektoniczny, który ukończył w wieku lat 25 z małym złotym medalem za pracę dyplomową. Celem uzupełnienia studiów odbył wiele podróży zagranicznych, np. w Londynie badał zagadnienie wentylacji, w Niemczech zwiedzał najnowsze szpitale dla umysłowo chorych itp. Podczas studiów w Akademii kolegował i zbliżył się do wielu znanych później w kraju artystów, jak Kotarbiński, Bakałowicz, Wiesiołowski, Rostworowski, Pius Weloński, Szyller, Jabłoński, Dziekoński i in. Później w Moskwie zbliżył się do prof. Stanisława Noakowskiego i prof. Bogdanowicza.
Po niedługim pobycie w Petersburgu przeniósł się na południe, gdzie w Chersoniu i Nikołajewie pełnił obowiązki architekta gubernialnego. Na tym stanowisku przyczynił się do wyjednania zezwolenia na budowę kościoła rzym.-kat. w Nikołajewie i opracował bezinteresownie jego plany. W Chersoniu wybudował teatr miejski, gmach sądu okręgowego i wiele okazałych domów. Następnie przeniósł się do Odessy, gdzie w ciągu 18 lat wybudował wiele monumentalnych budowli, m. i. wspaniały gmach poczty. We wszystkich wznoszonych przez siebie budowlach starał się umieszczać jakieś motywy swojskie. Prawdziwie imponującą budową było zaprojektowanie planów nowego szpitala miejskiego w Odessie ze specjalnym oddziałem dla umysłowo chorych. Za miastem wzniesiono wówczas 20 dużych pawilonów z zastosowaniem najnowszych instalacji wentylacyjnych i nowych zdobyczy w dziedzinie nasłonecznienia i hygieny. Następnie D. opracował i wybudował piękny gmach Domu Pracy (Dom Trudolubja); cerkiew przy tym gmachu w stylu romańskim nadzwyczaj estetycznie odróżnia się od typowych rosyjskich cerkwi z baniastymi kopułami. Na prowincji D. wzniósł wiele kościołów m. i. w Fastowie, Krożach, Oryninie i wiele innych na Ukrainie, Wołyniu i Podolu. Ostatnią wielką budową w tym okresie był nowy kościół polski w Odessie pod wezwaniem św. Klemensa, imponujący swymi rozmiarami i pięknym stylem romańskim.
Po ukończeniu tego kościoła (1908) D. przeniósł się do Moskwy, gdzie budował różne wille i pałace. Po wybuchu wojny światowej wziął czynny udział w pracach Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny, a jako syndyk parafii katolickiej przyczynił się do odnowienia polskiego kościoła w Moskwie. Działał też owocnie w Komitecie Ochrony Polskich Zabytków i Przedmiotów Sztuki, gdzie współpracował z Maciejem Radziwiłłem, Aleksandrem Lednickim i Marianem Morelowskim. Niemal w przededniu powrotu do kraju D. zmarł 13 II 1917 w Moskwie.
Przez całe życie niezwykle uczynny i bezinteresowny, był D. w swych dziełach szczerym artystą. Kształcił wielu polskich rzemieślników i majstrów, popierał młodych artystów i sztukę polską. Z krajem utrzymywał żywy kontakt. Ożeniony z córką astronoma Apolinarego Pietkiewicza, Stanisławą, pozostawił dwóch synów: Zygmunta, architekta, który pracował przy budowie dworca kolejowego w Kijowie, i Mieczysława, inż. urzędu Monopolu Tytoniowego († 1937).
Dane biograficzne od rodziny; Kalendarz Kijowski L. Idzikowskiego »Jutrzenka« na r. 1911 (art. »Nowy kościół w Odessie«); Notatki własne.
Jan Mioduszewski