Dąbrowski Adam (1848–1920), rejent w Odessie. Ur. w Zaklikowie, pow. lubelskim, w Królestwie Polskim w r. 1848 z rodziców obywateli ziemskich, Jordana i Weroniki z Paszkowskich, kształcił się w Brześciu Litewskim w korpusie kadetów, potem w Petersburgu w akademii jurydycznej, pracował jako sędzia śledczy w Berdyczowie i Żytomierzu, w Wiernym i Tyflisie, wreszcie był członkiem sądu wojskowego w Odessie razem z generałem Piotrem Korejwą. Emerytowany i dymisjonowany jako generał-lejtnant, został rejentem w Odessie i zajmował to stanowisko przez lat 16. Po utworzeniu w r. 1914 Komitetu Polskiego i w r. 1915 filii Piotrogr. Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny przyczynił się do fuzji obu Komitetów i stanął na czele Oddziału Pomocy Jeńcom Cywilnym i Wojskowym. Rozwinął wówczas niezwykle czynną pomoc, obracając wielkimi funduszami i ratując wielu rodaków; tworzył filie tegoż oddziału w innych miastach i otaczał dyskretną opieką legionistów. Dzięki taktowi, wyrobieniu i bezstronności cieszył się poważaniem u władz ros., jakoż, interweniując u generała gub. Ebiełowa, niejednokrotnie wyjednał ułaskawienie lub zmianę decyzji o zesłaniu. Pracę pełnił całkiem bezinteresownie. W testamencie przekazał kamienicę wartości 120.000 rubli siostrom i synowi, a gotówkę w monecie złotej skarbowi rządu polskiego. Aresztowany pod zarzutem kontrrewolucji przez bolszewików, miesiąc przebył w więzieniu czrezwyczajki i dnia 9 X 1920 mimo gołosłowności zarzutów został rozstrzelany. Pozostawił siostrę, Romualdę Glińską, żonę znanego literata, zmarłą w przytułku przy ul. Belwederskiej w Warszawie, i syna Wiktora, literata.

Informacja ustna Romualdy Glińskiej; Notatki własne; Ustęp ze sprawozdania »STO« (Sowiet Truda i Oborony), gdzie mowa o likwidacji P. O. W. w Odesie i rozstrzelaniu Adama D.; Sprawozdanie Pol. Komitetu Pom. Of. Wojny.

Jan Mioduszewski