Dorant Adam (1821–1864), działacz niepodległościowy, sybirak. Syn Ignacego, agronoma, wywodzącego się ze szlachty francuskiej, osiadłej na Litwie po nocy św. Bartłomieja, całkowicie spolszczonej, i Joanny Boratyńskiej. Urodził się w Warszawie, kształcił się w Opolu Lubelskim, potem w gimnazjum w Lublinie, wreszcie ukończył Instytut Agronomiczny w Marymoncie. W r. 1841 zetknął się we wsi Radlin w Lubelskiem z ks. Piotrem Ściegiennym, dawnym swym nauczycielem z Opola, który wciągnął go wraz z młodszym bratem Ludwikiem do utworzonej przez siebie organizacji społeczno-niepodległościowej. Za ten udział w tzw. »spisku Ściegiennego« zostali obaj bracia D-owie aresztowani i uwięzieni w Cytadeli. Adam, któremu nie udowodniono czynnej współpracy ze Ściegiennym, uwolniony, dostał się pod nadzór policyjny, Ludwika natomiast oddano »w sołdaty«. Adam następnie brał udział w ruchu r. 1846, za co był zesłany na Syberię. Po powrocie do kraju na skutek amnestii w r. 1857 wzięli D-owie udział w akcji przygotowującej nowe powstanie, w którym byli czynni: Adam w organizacji cywilnej, Ludwik wraz z młodszymi braćmi, Władysławem i Ignacym, w »partii«. Z nich Ludwik, zesłany do katorgi, zaginął na Kaukazie bez wieści, Ignacy, zesłany również lecz na Syberię, wrócił do kraju i pracował w przemyśle cukrowniczym; Władysław emigrował, a po powrocie do Królestwa również pracował w przemyśle cukrowniczym. Natomiast Adam pozostał w Warszawie, nadal pracując w organizacji spiskowej. Dn. 9 XII 1864 z błahego powodu nieposiadania latarki aresztowany, prowadzony nazajutrz obok swego mieszkania na Smolnej, zbiegł eskortującemu go żołnierzowi, dopadł swego mieszkania, i zamknąwszy się w nim, spalił kompromitujące organizację papiery, po czym z 3. piętra skoczył na bruk ulicy i poniósł śmierć na miejscu. Był on dość uzdolnionym rysownikiem, kreślił liczne mapy dla litografii Dzwonkowskiego oraz skonstruował własnego pomysłu globus. Prócz tego był literatem współpracującym w »Tygodniku Ilustrowanym« i w »Czytelni Niedzielnej«. Czwarty z jego braci, Tomasz (ur. 5 IV 1826, zm. 28 XI 1887) był jednym z pionierów przemysłu cukrowniczego w Królestwie i na Ukrainie. Spoczywa na cmentarzu powązkowskim w Warszawie. Z żony, Justyny z Gamratów, pozostawił m. i. córkę Janinę D-ównę (1861–1901) zasłużoną działaczkę społeczną na niwie kobiecej, literatkę i nauczycielkę.
Akta Stałej Komisji Śledczej v. 378 (spisek Ściegiennego); Akta Czasowej Wojenno-Śledczej Komisji v. 2485, akta Heroldii Królestwa Polskiego (leg. Romana Doratha h. Limożeńczyk), wszystkie w Arch. Akt Dawn. w W. Ponadto »Czas« nr 217 z r. 1864; Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich, cz. II, Kr. 1868, 58; Pomarański S., Wspomnienia Dekańskiego o powstaniu styczniowym w Zamojszczyźnie, Zamość 1919; Gembarzewski M., Muzyk spośród ludu, Zamość 1937.
Stefan Pomarański