INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Adolf Konrad Steinert     

Adolf Konrad Steinert  

 
 
1834-02-26 - 1916-11-23
Biogram został opublikowany w latach 2004-2005 w XLIII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 
Steinert Adolf Konrad (1834–1916), przemysłowiec łódzki. Ur. 26 II w Łodzi, był najstarszym synem Karola Bogumiła (Carla Gottlieba) (zob.) i Pauliny z Billerów.
 
Po ukończeniu Niemiecko-Rosyjskiej Szkoły Realnej w Łodzi studiował S. włókiennictwo w Wyższej Szkole Technicznej w Chemnitz. Po studiach wrócił do Łodzi i podjął pracę w fabryce ojca. Po jego śmierci, w r. 1865, ze względu na wstrzymanie produkcji spowodowane «głodem bawełnianym» (brak dostaw bawełny z ogarniętych wojną secesyjną USA) nie dokonano podziału spadku, a S. prowadził fabrykę pod nominalnym zarządem matki. Po zakończeniu kryzysu wznowił działalność organizując rzemieślniczą produkcję nakładczą tkanin bawełnianych w Konstantynowie (pow. łódzki) i Zelowie (pow. łaski). W l. 1869–80 przerabiano głównie perkal z zakładów Karola Scheiblera, a na początku l. osiemdziesiątych rozpoczęto wyrób drapanych tkanin bawełnianych, m.in. flaneli. Zakład był w tym czasie trzecią co do wielkości produkcji drukarnią tkanin bawełnianych w Łodzi, ale pod względem zaawansowania technicznego znacznie ustępował fabrykom Ludwika Geyera i Roberta Biedermanna. W r. 1886 przeprowadzono podział spadku (jego wartość oszacowano na 80 tys. rb.) i S. przejął fabrykę na wyłączną własność. Powołał nowy zarząd, do którego wprowadził synów, Karola i Ryszarda, wybudował tkalnię wyposażoną w sto mechanicznych krosien i maszyny pomocnicze, zainstalował dwa nowe kotły i maszynę parową o większej mocy, zmodernizował drukarnię i wykończalnię. W r. 1888 uruchomił prawdopodobnie pierwszą w Łodzi fabryczną elektrownię. Liczba zatrudnionych robotników wzrosła w tym okresie do 124, a roczny obrót przekroczył 200 tys. rb. W r. 1891 wzniósł S. neorenesansowy pałacyk przy ul. Piotrkowskiej 272, zaprojektowany przez Franciszka Chełmińskiego. W l. dziewięćdziesiątych powiększył drukarnię, a także wybudował drugą tkalnię, nową drapalnię oraz trzypiętrową przędzalnię z 5 tys. wrzecion bawełnianych, własną kotłownię i maszynownię. W r. 1901 zakład wyposażony był w 11 600 wrzecion, 242 krosna mechaniczne oraz komplet maszyn pomocniczych; zatrudnienie wzrosło do 1 100 osób, a obroty roczne przekraczały 1 850 tys. rb.
 
Dn. 26 V 1903 wycofał się S. z kierowania przedsiębiorstwem, przekazując je synom: Karolowi, Ryszardowi, Robertowi i Emilowi. Pozostawił sobie pensję w wysokości 10 tys. rb.; jego majątek oceniano wtedy na 1 mln rb., w tym 400 tys. rb. w nieruchomościach. Pod kierownictwem synów S-a fabryka stała się jedną ze znaczniejszych w łódzkim przemyśle bawełnianym; funkcjonowały w niej kasy chorych i zapomogowo-pożyczkowa, a w r. 1907 powstała przyfabryczna szkoła elementarna dla ok. 200 dzieci. W l. 1909–11 Karol i Emil Steinertowie wznieśli obok rezydencji ojca okazały pałac w stylu niemieckiego renesansu, zaprojektowany przez Alfreda Balckego. W r. 1912 firma miała 20 tys. wrzecion cienkoprzędnych i odpadkowych, 500 krosien mechanicznych, drukarnię, farbiarnię, bielarnię, wykończalnię, oddział merceryzacji i warsztat mechaniczny, napędzane przez trzy maszyny parowe o łącznej mocy 975 KM; zatrudnienie przekraczało 1 500 robotników i urzędników, obrót roczny sięgał 3 mln rb.; produkowane tkaniny sprzedawano w Rosji (80 %), Król. Pol. i na Bałkanach. Wyroby firmy uzyskały złote medale na wystawach przemysłowych w Antwerpii i Marsylii (1905) oraz Rostowie nad Donem (1908), a także Grand Prix w Marsylii (1908). W r. 1914 przedsiębiorstwo przekształcono w Tow. Akcyjne «Karol Steinert» z kapitałem zakładowym 3 mln rb., pozostawiając 99,5 % akcji w rękach dotychczasowych właścicieli; S. został wybrany na honorowego prezesa zarządu. Zmarł 23 XI 1916 w Charlottenburgu pod Berlinem, został pochowany na starym cmentarzu ewangelickim w Łodzi.
 
W okresie międzywojennym przedsiębiorstwo pozostało w rękach Steinertów. Podczas drugiej wojny światowej podpisali oni tzw. volkslistę II kategorii, a zakłady pracowały na rzecz Wehrmachtu. W styczniu 1945 Steinertowie opuścili Łódź i wyjechali do Niemiec, a fabryka została znacjonalizowana, działając odtąd jako Zakłady Przemysłu Bawełnianego im. Róży Luksemburg.
 
Z małżeństwa z Teresą Lahmert miał S. pięciu synów: Karola Bernhardta (1862–1923), żonatego z Marią Steinecker, Ryszarda Karola (ur. 1864), żonatego z Eleonorą Müller, Oskara Karola (1869–1895), Roberta (1879–1917), żonatego z Almą Keller, oraz Emila Adolfa (ur. 1880), żonatego z Joanną Mentey.
 
 
 
Stefański K., Stary cmentarz ewangelicko-augsburski w Łodzi, Ł. 1992 s. 111; – Bartuzel I., Działalność gospodarcza rodziny Steinertów w l. 1914–1939 (mszp. pracy magisterskiej w Inst. Hist. Uniw. Łódz.); Bojanowski T., Przemysł włókienniczy Łodzi w latach okupacji hitlerowskiej (1939–1945), „Roczn. Łódz.” 1976 s. 9, 11, 13, 23, 26, 31; Heike O., Aufbau und Entwicklung der Lodzer Textilindustrie, Mönchengladbach 1971; Ihnatowicz I., Przemysł łódzki w l. 1860–1900, Wr. 1965 s. 197; Missalowa G., Studia nad powstaniem łódzkiego okręgu przemysłowego 1815–1870, Ł. 1964 I; Orlov P. A., Ukazatiel fabrik i zavodov evropiejskoj Rossii, Pet. 1881 s. 598; tenże, Ukazatiel fabrik i zavodov evropiejskoj Rossii i Carstva Polskogo, Pet. 1887 s. 659; Pytlas S., Łódzka burżuazja przemysłowa w l. 1864–1914, Ł. 1994 s. 225; Rachalewski S., Zastygły nurt życia. Łódź która odeszła, Ł. 1938 s. 131 (fot.), s. 132; Skrzydło L., Rody fabrykanckie, Ł. 2000 II 30 (fot.); Stefański K., Atlas architektury dawnej Łodzi do 1939, Ł. 2003 s. 97; tenże, Jak zbudowano przemysłową Łódź, Ł. 2001; – Otczet N. P. Illina i N. P. Langovogo po izsliedovaniu fabričnoj promyšlennosti w Carstvie Polskom, Pet. 1888 s. 17; – „Jubiläumsschr. der Lodzer Zeitung” (Ł.) 1913 s. 208–9; „Kur. Łódz.” 1934 nr 331; „Neue Lodzer Zeitung” 1916 nr 50 (fot.); – AP w Ł.: Przem. Włókienniczy K. Steinert, sygn. 3, 85, 1168, 1515a, Rząd Gubernialny Piotrkowski – Wydz. Budowlany, sygn. 1013, 2244, 3710, 4407, Akta notariuszy: K. Płachecki 1886 r., nr rep. 1333, F. Szlimm 1865 r., nr rep. 985/188, 1031/234, E. Trojanowski 1914 r., nr rep. 5326.
 
Piotr Jaworski
 
 
 
 

Powiązane zdjęcia

   
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

   
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Wojciech Korfanty

1873-04-20 - 1939-08-17
działacz narodowy
 

Piotr Wawrzyniak

1849-01-30 - 1910-11-09
ksiądz
 
 

Wanda Wermińska

1900-11-18 - 1988-08-30
śpiewaczka operowa
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Jan Stapiński

1867-12-21 - 1946-02-17
polityk ruchu ludowego
 

Jan Nepomucen Sadowski

1814-05-16 - 1897-07-03
archeolog
 

Maciej Jan Adolf Starzewski

1891-06-17 - 1944-12-04
prawnik
 

Franciszek Malczyński

1829-12-29 - 1908-04-21
biskup Alessio
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.