Dorantowicz Aleksander Napoleon (1813–1890), lekarz, syn Pawła i Tekli z Joachimowiczów, urodził się w Warszawie 3 IV. Po ukończeniu w lipcu r. 1830 szkoły wojewódzkiej ks. pijarów w Warszawie wstąpił na wydział lekarski Królewskiego Uniwersytetu w Warszawie. W czasie powstania pracował w szpitalach wojskowych. W r. 1832 wyjechał do Wilna, gdzie po pięcioletnich studiach w Akademii Medyko-Chirurgicznej uzyskał stopień lekarza. Po krótkim pobycie w powiecie ostrołęckim, objętym wówczas epidemią cholery, wyjechał do Wiednia i Berlina na dalsze studia. Po powrocie do kraju uzyskał w r. 1839 prawo praktyki. W r. 1841 powrócił z gub. połtawskiej do Warszawy i poświęcił się praktyce prywatnej. W r. 1845 poruczono D-owi pełnienie obowiązków lekarza w szpitalu Jana Bożego, a we wrześniu roku następnego mianowano go lekarzem szpitala Dzieciątka Jezus. W lutym r. 1850 uzyskał D. w Radzie Lekarskiej stopień doktora medycyny. W r. 1880 pełnił funkcje starszego lekarza w szpitalu wolskim, a w październiku r. 1884 został mianowany pomocnikiem głównego ordynatora szpitala Dzieciątka Jezus. W r. 1886 przeszedł na emeryturę. W czasie długoletniej praktyki lekarskiej brał D. żywy udział w pracach Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, na którego posiedzeniach wygłaszał referaty, drukowane następnie w Pamiętniku Towarzystwa. Ponadto był wysyłany przez władze do różnych miejscowości Królestwa Polskiego celem zwalczania epidemii cholery. W r. 1847 ożenił się z Teofilą Koncewicz, z którą miał trzech synów. D. zmarł w Warszawie 4 VII 1890.

Kośmiński St., Słownik lekarzów polskich, W. 1888, 96 (wykaz prac drukowanych D-a); Studia z dziejów Warszawy 1830–1831, W. 1937. – Arch. Akt Dawn. W.: Akta Gł. Insp. Sł. Zdrowia nr 2405; Arch. Skarb. W. Kom. Emer. nr 11713; Arch. Ośw. Publ. W. akta Król. Uniw. nr 101 vol. XIV; akta Szk. Woj. ks. Pij. w W-wie nr 29.

Adam Moraczewski