Bojarski Czarnota Alfred, h. Sas (1826–1901), inżynier bud., gwardzista 1848 r., działacz społeczny i narodowy, muzyk-amator. Z pochodzenia lwowianin, syn Jana, sekretarza Stanów galicyjskich, i Genowefy z Wemmerów. Przez matkę swojej żony, z domu Longchamps, był spowinowacony z rodziną poety W. Pola. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie wyjechał na dalsze studja do wojskowej Akademji Inżynierów w Wiedniu, którą ukończył w stopniu podporucznika. Na gruncie lwowskim oddał się pracy społecznej, wskutek czego był pod dozorem policyjnym i z wojska musiał wystąpić. W r. 1848 służył w randze kapitana w gwardji narodowej (komp. 9. legja III). W chwili bombardowania Lwowa przez Hammersteina walczył mężnie na barykadach. Po rozwiązaniu gwardji był urzędnikiem budownictwa m. Lwowa. Należał do grona fachowców, którzy pracowali nad odbudowaniem wieży ratuszowej po zburzeniu jej przez bombardowanie. W r. 1863 był już żonaty (z Ludwiną Dydyńską) i miał 3 dzieci. Pracował w organizacji powstańczej, poświęcając na to czas wolny od zajęć służbowych urzędnika technicznego w lwowskim magistracie. Przy sposobności odjazdu kilku młodych ochotników na pole walki ułożył B. arję do słów W. Pola »W krwawem polu srebrne ptaszę«, którą zharmonizował muzyk Lipiński, a młodzież zaniosła ją do obozu. Z młodzieńczą gorliwością popierał instytucję ochotniczej straży pożarnej bądź jako jej długoletni naczelnik, bądź jako członek zarządu. Dla straży pożarnej ułożył tekst i muzykę do kilku pieśni, między innemi: Św. Piotr u niebios bram i Sokół nasz znak. Oprócz tego był czynnym członkiem »Sokoła« i »Gwiazdy«, nadto brał udział w produkcjach tow. śpiew. »Echo«. Był stale czynnym w komitetach obywatelskich, zajmujących się urządzaniem rocznic narodowych, przyczem nie zapominał o losach reprezentacyjnej lwowskiej orkiestry »Harmonja«. B., w stroju polskim, przy karabeli, był typową i powszechnie szanowaną postacią na bruku lwowskim. Umarł 4 VIII 1901 we Lwowie.
Nekrologi: w »Gazecie Lwowskiej« nr 179, 7 VIII 1901; w »Kurjerze Lwowskim« nr 216, 6 VIII 1901; w »Gońcu Polskim« Paryż, nr 21, 6 VIII 1901; Sokulski J., Z dziejów pieśni powstańczej (»Słowo Polskie« nr 336, 21 VII 1913); informacja listowna od śp. Kajetana B-go, syna Alfreda.
Justyn Sokulski