Gońka Andrzej (1856–1909), stomatolog. Ur. 10 IX; nauki ukończył w Krakowie (1877), tamże Wydział Lekarski (1883), przez 3 lata odbywał praktykę szpitalną (na oddziałach Pareńskiego i Obalińskiego w Szpitalu Św. Łazarza). W r. 1886 wyjechał na studia stomatologiczne do Berlina, a w r. 1887 osiadł jako dentysta-praktyk we Lwowie. Dzięki pracom naukowym, które ogłaszał, wysunął się na czoło lwowskich stomatologów, toteż w związku z rozbudową Wydziału Lekarskiego habilitowano go (1902) na podstawie pracy O wydzielaniu i składzie śliny gruczołu przyusznego (parotis) pod wpływem rozmaitych czynników („Przegl. Lek.” 1900). Inna poważna praca, pt. W sprawie powstawania niektórych cyst w błonie śluzowej dziąsła, ogłoszona była w „Pol. Arch. Nauk Biol. i Lek.” (1901). Dzięki jego zabiegom Wydział Lekarski utworzył (1905) pierwsze we Lwowie uniwersyteckie Ambulatorium Dentystyczne, mianując go zarazem kierownikiem tej instytucji. W czerwcu 1909 r. przedstawiono ministerstwu wniosek zmierzający do mianowania G-i profesorem nadzwycz. Awansu tego nie doczekał, gdyż w miesiąc później zmarł nagle 23 VII 1909 r. w czasie wypoczynku letniego w Tatarowie. Pochowano go w Bochni.

Cieszyński A., Sprawozd. z 20-letniej pracy katedry stomatolog. przy Uniw. Jana Kazimierza we Lw., „Pol. Stomat.” 1934 i odb.; Dorski H., Propedeutyka dentystyczna, W. 1947 I 22; – „Przegl. Piśm. Lek. Pol.”  passim; „Lwow. Tyg. Lek.” 1909 s. 354; Łepkowski W., „Przegl. Lek.” 1909 s. 493; Szadkowski, „Lwow. Tyg. Lek.” 1909 s. 364; – Własne zapiski autora artykułu.

Witołd Ziembicki