Garlicki Apolinary (1872–1940), prof. gimn. i socjolog, urodził się 23 II w Czyszkach w pow. przemyskim jako syn Antoniego i Celestyny z Kropińskich. Ojciec z zawodu agronom był uczestnikiem powstania 1863 r.; po utracie wzroku zrezygnował z gospodarki i przeniósł się do Przemyśla; tam Apolinary w r. 1891 ukończył Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego. Studiując na Uniwersytecie Lwowskim historię i geografię, zarabiał na życie lekcjami i pracą w wydawnictwie książek szkolnych Ossolineum. Gorący patriota i w młodych latach narodowiec, uczestniczył w pamiętnej manifestacji studenckiej podczas karnawału (ok. r. 1895), kiedy to wniesiono na salę balową trumnę na znak żałoby narodowej; policja brutalnie interweniowała, były aresztowania, ale procesu demonstrantom nie wytoczono. Przez rok po ukończeniu studiów uczył w jednym z gimnazjów lwowskich, potem żył z guwernerki; znów nauczał kolejno w Rzeszowie i Sanoku, aż wrócił do Przemyśla (1907), już jako profesor. Począwszy od r. 1913 do 1922 pracował w przemyskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk, gdzie był członkiem zarządu. W latach tych zapowiadał się obiecująco i imponował wymową, temperamentem, entuzjazmem oraz poetyckim, charakterystycznym wyglądem.

Choć historyk z wykształcenia, badań źródłowych nie prowadził; za to w r. 1917 ogłosił broszurę: Co to jest eugenika, a w r. 1924 zdobył się na duże dzieło z pogranicza socjologii i przyrodoznawstwa pt. Zagadnienia biologiczno-społeczne. Zwolennik teorii Darwina, w swych filozoficznych rozważaniach odrzucał jednak materializm, sprowadzając zgodnie z wyznawaną idealistyczną metafizyką całkowity byt do dwu substancji: materii i ducha. Od narodowców po trosze się oddalił i w r. 1928 przy silnym poparciu biurokracji zdobył mandat do sejmu jako członek BBWR, ale był w izbie bezczynny. W r. 1935 został senatorem, ale i teraz zawiódł pokładane w nim od młodości nadzieje. Zmarł przypuszczalnie we Lwowie w r. 1940.

Akty personalne w Gimn. im. Słowackiego w Przemyślu; informacje osobiste brata G-go Stanisława, Stan. Rymara, p. Heleny Robliczkowej oraz malarki Stefanii Jacyszyn. Stenogram sejmu 1928–30.

Red.