Benjamin († po r. 1296), z wielkopolskiego rycerskiego rodu Zarębów, w r. 1269 pojawia się po raz pierwszy w Kruszwicy przy boku ks. Bolesława Pobożnego jako kasztelan międzyrzecki, w r. 1276 piastuje godność wojewody poznańskiego w dzielnicy Przemysła II, a następnie w zjednoczonem przez tegoż księcia księstwie wielkopolskiem, oraz za jego krótkich rządów królewskich, poczem po śmierci Przemysła II zatrzymał swój urząd przy boku Władysława Łokietka w r. 1296, z czego widać, że był przeciwnikiem rządów Henryka Głogowczyka w Wielkopolsce. Jako wojewoda pozn. uczestniczył B. w wielu aktach politycznych wielkiej doniosłości, jak np. w r. 1282 przy przekazaniu Pomorza gdańskiego przez Mszczuja Przemysłowi II w Kępnie lub przy ugodzie krzywińskiej Łokietka z Głogowczykami w r. 1296. Wplątany w spisek Zarębów na rzecz Henryka Probusa w r. 1285 lub też może tylko podejrzewany o zmowę z Sędziwojem, który wydał księciu wrocławskiemu gród kaliski, został B. wraz z Sędziwojem uwięziony, lecz wnet potem przywrócony do godności wojewody pozn., odebranej mu przelotnie w r. 1285 na rzecz woj. Tomisława.

Około r. 1278 wyposażył ośmiu wsiami Cystersów z Paradyża celem założenia przez nich filjalnego klasztoru w Wieleniu. Fundację tę zatwierdzili w r. 1278 obaj ówcześni książęta wielkopolscy, Bolesław Pobożny i bratanek jego Przemysł II, dodając od siebie rozległe przywileje, zaś w r. 1290 ponownie sam Przemysł II.

Umarł B. po r. 1296. Syn jego również Benjamin, kasztelan gnieźnieński, został w r. 1354 zamordowany przez Maćka Borkowicza i paru członków jego konfederacji.

Kod. dypl. wielkopolski, I–IV (wedle indeksu); Cod. Pol., I–II; Długosz, Historja, II 480; Mon. Pol. hist., II 850.

Red.