Bolesław († 1321), książę oleśnicko-kaliski, później tylko oleśnicki, był trzecim synem Henryka I głogowskiego i żony jego Mechtyldy, córki Albrechta brunświckiego. Ponieważ Mechtylda wyszła zamąż za Henryka głogowskiego w r. 1292, a Henryk miał z nią przedtem już dwóch starszych synów, więc B. mógł przyjść na świat conajwcześniej ok. r. 1295. Po śmierci ojca (9 XII 1309) władał B. początkowo razem z matką i braćmi dzielnicą głogowską i wielkopolską, a więc największym kompleksem terytorjalnym, jaki w tym czasie znajdował się w ręku Piastów śląskich. Dopiero 29 II 1312 r. przeprowadzono podział na dwie zasadnicze dzielnice: 1) wschodnią, oleśnicko-kaliską i 2) zachodnią, głogowsko-poznańską. We wschodniej oleśnicko-kaliskiej, łącznie z ziemią gnieźnieńską i wieluńską, objęli wspólnie rządy dwaj średni bracia Głogowczycy, Bolesław i Konrad, z tem, że im trzej pierwsi bracia, Henryk, Jan i Przemko, mieli dopomóc do odebrania Łokietkowi Konina i Nakła. Ponieważ głównie w śląskiej części tej dzielnicy oleśnicko-kaliskiej mieściły się grody i ziemie, wydarte w r. 1294 przez Henryka głogowskiego Henrykowi V wrocławsko-lignickiemu, więc z Bolesławem i Konradem wszczęli wojnę o te ziemie synowie nieżyjącego Henryka V, Bolesław III brzesko-lignicki i Henryk VI wrocławski. W l. 1312-13 tracą w tych walkach Bolesław i Konrad na rzecz Henryka VI nadodrzański gród Uraz, na rzecz Bolesława III – Wołów i Lubiąż. Rozrywając siły Głogowczyków, wojny te ułatwiły Łokietkowi odzyskanie Wielkopolski, gdzie równocześnie wybuchło powstanie na rzecz Łokietka przeciwko niepopularnym, bo poniemczonym Głogowczykom. W wojnie na dwa fronty: przeciwko Bolesławowi III i Henrykowi VI na Śląsku i przeciw Łokietkowi w Wielkopolsce stracili B. i Konrad już w r. 1314 Wielkopolskę.
Od listopada r. 1315 B; występuje we współczesnym dokumencie jako »Herr von Oels«, a Konrad jako »Herr v. Namslau«, więc już najpóźniej w listopadzie r. 1315 podzielili się obaj pozostającą we wspólnem przedtem władaniu dzielnicą. Uderza przytem, że w przeciwstawieniu do reszty braci, nie wyłączając Konrada, zarzucił B. po utracie swych wielkopolskich dzierżaw swe roszczenia do korony polskiej (heres regni Polonie). B. umarł młodo, bezpotomnie, najprawdopodobniej nieżonaty, z początkiem r. 1321, a w związku z jego śmiercią i schedą, opanowaną przez brata Konrada, rozpala się na Śląsku tzw. wojna koalicyjna, albo raczej sukcesyjno-oleśnicka 1321-3, z udziałem – obok zaatakowanego Konrada, – Henryka VI, Bolesława III, Łokietka, Bolesława opolskiego i, jak się zdaje, jeszcze Bernarda świdnickiego.
Grünhagen, Regesten; Wuttke, Stammtafeln; Haeusler, Gesch. des Fürstenthums Oels, Breslau 1883; Kłodziński A., Warunki odzyskania Wielkopolski, Sprawozd. P. A. U. z r. 1919; Historja Śląska, Kraków 1933, I; Potkański K., Zajęcie Wielkopolski (r. 1313 i 1314), Kr. 1905; tenże, Walka o Poznań (1306–1312), Kr. 1899.
Adam Kłodziński