Celiński Cyprian († 1863), oficer w. p. z r. 1831, dowódca powstańczy w r. 1863. Z pochodzenia bliżej nieznany. Walczył w wojnie o niepodległość w r. 1831, dosłużył się stopnia oficera, następnie odznaczył się w powstaniu poznańskim r. 1848, bił się w Badeńskim. W Paryżu znany był wśród ówczesnej emigracji jako »hulaszcza i tęgiej ręki postać«. Należał do bliższych przyjaciół gen. Ludwika Mierosławskiego, to też, mianowany majorem, zjawił się u jego boku pod Krzywosądzem (19 II 1863). Tu był świadkiem niedołężnego kierownictwa oddziałem źle uzbrojonej, chociaż niewątpliwie dzielnej młodzieży. Po zniknięciu Mierosławskiego z pola walki cofał się C. przed przeważną siłą wroga na czele swojego oddziałku, ale gdy kompania Moskali zabiegła drogę i odcięła powstańcom dalszy odwrót, w rozpaczliwej walce dał swoje życie.

C. podawany jest we wszystkich źródłach historii powstania styczniowego bez imienia. Brak powyższy rozwiązał dopiero Antoni Rozmanith (Rościsław) w swoich Wspomnieniach z nad Bajkału, s. 30 i 31; Kolumna, Pamiątka, II 35; Zieliński, Bitwy i potyczki, 24, 25; Daniłowski, Notatki do pamiętników, 227, 237; Janowski J. K., Pamiętniki, I 143, 144.

Justyn Sokulski