Brylski Edward (ur. 1841), powstaniec 1863 r., inżynier samorządu powiatowego, rodem z Wierzbnika (Król. Polskie). W okresie manifestacyj był zajęty w charakterze praktykanta technicznego w Opatowie u inżyniera pow. Jerzmanowskiego. Gdy ks. Ignacemu Zakrzewskiemu, zast. dziekana kolegiaty opatowskiej, za patriotyczne kazanie groziło uwięzienie, B. zdołał go, mimo pogoni, szczęśliwie uprowadzić do granicy austriackiej, ale po powrocie do domu, zawczasu ostrzeżony, musiał przed aresztowaniem uciekać. Bawił w Szwajcarii, gdy powstanie wybuchło w Królestwie; wrócił więc do kraju i wstąpił do oddziału Jeziorańskiego. Jako porucznik na czele 30 ochotników odkomenderowany celem zdobycia furażu do Pieskowej Skały, został tam napadnięty przez Moskali. Bronił się przez cały dzień, aż w końcu, po spaleniu zamku, zdołał ujść z kilku towarzyszami. Wskutek otrzymanych ran odwieziony do Krakowa, po wyleczeniu znalazł się w korpusie Langiewicza w Goszczy. Brał udział w bitwach pod Sosnówką i Grochowiskami aż do chwili przejścia oddziału do Galicji. W dalszym ciągu swej powstańczej służby bił się w nieszczęśliwej bitwie pod Szklarami, walczył pod Kobylanką, uczestniczył pod Miniewskim w wyprawie na Radziwiłłów, wreszcie wstąpił do ponownie tworzącego się oddziału pod E. Różyckim. Wysłany w celach werbunkowych w okolice Brzeżan, został uwięziony przez władze austriackie. Po powstaniu objął posadę inżyniera wydz. pow. w Złoczowie. Żył jeszcze w r. 1913.

Chołodecki J., Księga Pamiątkowa, Lw. 1904; Ostatnie słowa opow. i wspomnienia uczestników 1863 r., Lw. 1913.

Justyn Sokulski