Rudnicka Elżbieta (1891–1979), nauczycielka wychowania fizycznego, pionierka gimnastyki korekcyjno-wyrównawczej. Ur. 26 III w Lipnie koło Jaworowa, była córką Jana Rudnickiego, administratora dóbr ziemskich, i Ewy z Nowaków.
W r. 1908 ukończyła R. Seminarium Nauczycielskie we Lwowie, dokąd rodzina przeniosła się na stałe. Następnie pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego w Gimnazjum im. Królowej Jadwigi we Lwowie z przerwami – do r. 1939. Jej zainteresowania zawodowe coraz bardziej koncentrowały się na gimnastyce wyrównawczo-korekcyjnej. W związku z tym podjęła gruntowne studia w tym kierunku oraz odbyła staże i kursy w ośrodkach zagranicznych (Dania, Szwecja, Szwajcaria). W l. 1927–32 utrzymywała kontakt ze Studium Wychowania Fizycznego Uniw. Pozn. i Kliniką Ortopedyczną Wiktora Degi, w których odbyła staż i ukończyła kursy gimnastyki leczniczej. Zdobytą wiedzę i praktykę stosowała w swej pracy pedagogicznej we wspomnianym gimnazjum. Czynna również społecznie, opiekowała się powstańcami z r. 1863. W latach okupacji niemieckiej brała udział w tajnym nauczaniu, zajmując się jego stroną organizacyjną.
W r. 1946 zamieszkała R. na stałe w Krakowie. W r. 1947 utworzyła ośrodek gimnastyki wyrównawczej dla dzieci szkolnych w Krakowie, który przekształcono następnie w Międzyszkolną Poradnię Leczenia Wad Postawy. Poradnia pod kierunkiem R-iej rozwinęła szeroką działalność profilaktyczną w licznych szkołach obejmując tysiące dzieci oraz propagandową w ramach komitetów rodzicielskich. Z czasem Poradnia otworzyła filię w Nowej Hucie, a także w wyniku jej działalności wprowadzano gimnastykę śródlekcyjną i korekcyjną w szkołach w Krakowie.
W r. 1950, na skutek wybuchu epidemii paraliżu dziecięcego (choroby Heinego-Medina), R. wprowadziła nowatorską w polskich warunkach metodę leczenia, tzw. gimnastykę wodną. W swej działalności przywiązywała duże znaczenie do współpracy ze środowiskiem lekarskim, a szczególnie z lekarzami szkolnymi i Kliniką Ortopedyczną Juliusza Zaremby; wygłaszała też pogadanki i odczyty dla rodziców chorych dzieci.
Również w r. 1950 wniosła R. memoriał do władz miejskich Krakowa domagając się budowy nowego gmachu dla Poradni na terenie Parku im. Henryka Jordana. Kilkuletnie starania zakończyły się sukcesem, gdyż władze zwróciły się w r. 1957 do R-iej o opracowanie programu, zaś w r. 1961 rozpoczęto budowę obiektu przy ul. Okopowej (obecnie Powstańców Warszawy), którą zakończono w r. 1965. W gmachu zlokalizowano Krakowski Ośrodek Sportowy, zaś gimnastyka lecznicza stała się jednym z działów, w którym pracowała R. W l. 1954–8 była R. ponadto pracownikiem kontraktowym w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w zakresie gimnastyki leczniczej. Od r. 1957 była członkiem, a w latach późniejszych wiceprezesem, Tow. Parku im. dra Henryka Jordana w Krakowie. W r. 1969 przeszła na emeryturę. Podejmowała jednak dalsze starania o upowszechnienie wychowania zdrowotnego i utworzenie Wojewódzkiego Ośrodka Zdrowia dla dzieci w Krakowie. W stosowanej metodzie nad korekcją postawy ciała uwzględniała całokształt uwarunkowań psychologicznych i socjologicznych środowiska dzieci. Zwracała szczególną uwagę na alkoholizm, przestępczość nieletnich, rozkład rodziny, przeciążenia pracą szkolną, rekordomanię sportową itp., w których upatrywała istotne przyczyny zaniedbań zdrowotno-rozwojowych dzieci. Zmarła 3 IX 1979 w Krakowie; pochowana została na cmentarzu Rakowickim. Odznaczona była m. in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką za Pracę Społeczną dla m. Krakowa, odznaką «Przyjaciół Dzieci», Złotą Odznaką Tow. Krzewienia Kultury Fizycznej. W czerwcu 1986 została odsłonięta tablica pamiątkowa dla uczczenia pamięci R-iej w Krakowskim Szkolnym Ośrodku Sportowym przy ul. Powstańców Warszawy 6.
R. nie założyła rodziny.
Elżbieta Rudnicka, „Wych. Fizyczne i Higiena Szkolna” 1980 nr 2 s. 81 (fot.); Z zagadnień gimnastyki koreklywnej (Materiały z konferencji w sprawie gimnastyki korektywnej), W. 1962 s. 13–16, 50–1; – Nasi zasłużeni. Wywiad z Elżbieta Rudnicka, „Wych. Fizyczne i Higiena Szkolna” 1962 nr 6 s. 32–4; – „Dzien. Pol.” 1979 nr 200, 1986 nr 141 s. 6; – Becka K., Krakowiecka I., Rola Krakowa w rozwoju gimnastyki wyrównawczo-korekcyjnej, W. 1979 (mszp. w B. Akad. Wych. Fizycznego w W.); – Informacje siostry R-iej Zofii Marcinów zamieszkałej w Trzebini-Sierszy.
Kazimierz Toporowicz