Dreszer Eugeniusz Stefan (1895–1914), działacz niepodległościowy, oficer Legionów Polskich, znany pod pseudonimem Słomki. Urodził się 14 IX w Warszawie. Syn Juliusza, spiskowca, Sybiraka, i Natalii z Piechowskich. Kształcił się w gimnazjum polskim w Radomiu, a od r. 1911 w I Szkole Realnej we Lwowie, gdzie w r. 1913 uzyskał maturę. W tymże roku wstąpił na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej, należał do skautingu, a będąc w VII klasie wstąpił do Związku Strzeleckiego. Po przejściu kursu podoficerskiego przyjęty został mimo młodocianego wieku na specjalne życzenie Piłsudskiego do Związku Walki Czynnej; był następnie w szkole oficerskiej, po której ukończeniu jako jeden ze zdolniejszych elewów spełniał funkcję instruktora i wykładowcy. Terenem jego działalności były głównie okolice podmiejskie Lwowa, gdzie zorganizował cały batalion, przeważnie z młodzieży robotniczej. Z chwilą wybuchu wojny światowej czynny był w mobilizacji strzeleckiej w okręgu lwowskim, a 27 VIII udał się z transportem do Krakowa, skąd 10 IX z batalionem uzupełniającym podążył naprzeciwko maszerującego z Kielc 1. pułku Legionów ku przeprawie na Wiśle pod Szczucinem. Przybywszy do Szczucina wcześniej, dokonał na czele plutonu kilkudniowego śmiałego wywiadu aż do Połańca, staczając po drodze kilka potyczek z kawalerią rosyjską. Po połączeniu z pułkiem został przez Józefa Piłsudskiego wysłany na robotę polityczno-werbunkową do Zagłębia Górniczego. Przez Kraków, gdzie otrzymał instrukcje od kierującego tą akcją majora Trojanowskiego, podążył do Zawiercia, by objąć stanowisko komendanta placu i komisarza werbunkowego. Z Zawiercia przeszedł do Częstochowy, a następnie jako adiutant Trojanowskiego do Łodzi, w której przebył do końca października, będąc bardzo czynnym w organizowaniu batalionu z łódzkich ochotników. W batalionie tym był przez pewien czas adiutantem dowódcy Boernera, potem dowódcą kompanii. Z batalionem łódzkim w październiku przybył do Krakowa, skąd podążył do pułku pod Krzywopłoty. Po bitwie pod Krzywopłotami przybył jako dowódca kompanii do Szaflar, skąd jako adiutant dowódcy batalionu majora Rylskiego, a następnie jako dowódca kompanii dotarł do I Brygady Leg. pod Łowczówek. W bitwie tej został przez płk. Sosnkowskiego wyznaczony po śmierci kpt. Bojarskiego na dowódcę I batalionu. Ledwie zdążył objąć batalion, został 25 XII 1914 śmiertelnie ranny; prawdopodobnie zmarł nie rozpoznany w niewoli rosyjskiej, zwłok jego bowiem nie odnaleziono. Należał do ulubionych oficerów Komendanta Piłsudskiego, który cenił w nim nieprzeciętne zdolności wojskowe. Już w niepodległej Polsce został pośmiertnie odznaczony kawalerskim krzyżem virtuti militari oraz krzyżem niepodległości. W 1923 r. wyryto jego nazwisko na zbiorowej tablicy poległych zasłużonych żołnierzy w zborze ewangelickim w Warszawie, a w r. 1933 w kościele ewangelickim we Lwowie wmurowano na jego cześć pamiątkową tablicę.

Mat. biogr. w Kapitule Virtuti Militari i w Komitecie Krzyża Niepodległości, ponadto w posiadaniu rodziny. O nim: Kaden-Bandrowski J., Piłsudczycy; Kasprzycki T., Kartki z dziennika oficera I Brygady; Banszel K. ks., Komendant batalionu Pierwszej Brygady Eugeniusz Słomka D., W. 1933 (tu 2 podobizny oraz obszerna relacja legionisty Józefa Grzyba o śmierci Słomki) oraz rec. Pomarańskiego J. w »Niepodległości« XX; Rajs Z., Rogowski J. i Zygmuntowicz Z., Lwów i Małopolska wschodnia w Legionach polskich, cz. I, Lw. 1935, tu podobizna.

Stefan Pomarański