Dreszer Juliusz Adolf (1865–1924), działacz niepodległościowy, sybirak, rzemieślniczy działacz społeczny. Urodził się 2 V w Łodzi jako syn tkacza chałupniczego w Zduńskiej Woli, Jana Augusta, i Berty z Aleksanderów. Rodzice jego, zwinąwszy swój warsztat, przenieśli się do Łodzi, a następnie do Warszawy, gdzie dzieciństwo jego, minęło w niezmiernie ciężkich warunkach. Pokonawszy wiele trudności, uzyskał wreszcie w r. 1879 możność kształcenia się w szkole handlowej wieczornej; pracował jednocześnie w warsztatach telegraficznych, potem w fabryce narzędzi mierniczych Gerlacha. W r. 1871 wstąpił do tajnej organizacji spiskowej »Proletariat«, gdzie zbliżył się do takich działaczy, jak Waryński, Dulęba, Janowicz, Kunicki, a ponadto współpracował z grupą społeczników z Ludwikiem Krzywickim na czele. W związku z aresztowaniami »proletariatczyków«, wysłany w sierpniu r. 1884 do organizacji łódzkiej w celu ostrzeżenia o niebezpieczeństwie, został aresztowany. Więziony był w Łodzi, w Piotrkowie, wreszcie w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po procesie »proletariatczyków« zesłany w r. 1885 spędził 5 lat w Złotouściu, mieście na Uralu, nad rzeką Ali, gdzie pracował jako rzemieślnik w zakładach elektrotechnicznych, zdobywając w ten sposób fach, w którym stał się wybitnym specjalistą. Po powrocie w r. 1892 z zesłania zajęty był w Warszawie w zakładach Gerlacha jako mechanik precyzyjny, a w r. 1899 przeniósł się do Radomia, gdzie założył własny zakład elektrotechniczny. Jednocześnie należał do P. P. S. działając wśród rzemieślników, nad których oświatą i organizacją pracował do końca życia. W czasie rewolucji r. 1905 aresztowany powtórnie, po kilkumiesięcznym więzieniu został zwolniony i tym razem uniknął dalszych prześladowań. Osiadł wreszcie w r. 1911 we Lwowie, gdzie pracował w założonej przez siebie »Spółce Maszynowej«, a od r. 1916 w Miejskich Zakładach Elektrycznych, w których z czasem został naczelnym inspektorem ruchu. Nie zaprzestał nigdy pracy społecznej, szczególnie w organizacjach rzemieślniczych. Opracowywał memoriały, statuty, pisywał artykuły w prasie zawodowej, przyczyniając się do rozwoju rzemiosła polskiego. Już w niepodległej Polsce przedłożył parę projektów organizacji rzemieślniczych i robotniczych, rozważanych przez różne powołane do tego czynniki. W r. 1922 wziął udział w konkursie Instytutu Socjologicznego w Poznaniu na »życiorys własny« robotnika, za który otrzymał dyplom uznania. Pamiętnik ten stanowi żywy dokument doli rzemieślniczej i robotniczej w epoce popowstaniowej; jest ponadto ciekawym przyczynkiem do dziejów I »Proletariatu«. Z małżeństwa z Natalią Piechowską miał m. in. syna Eugeniusza, oficera I brygady Legionów, poległego w bitwie pod Łowczówkiem, oraz Jerzego, również działacza niepodległościowego, późniejszego inżyniera, inż. Leszka. W l. 1915–6 był czynny w akcji pomocniczej Legionów polskich. Zmarł 10 XI 1924 we Lwowie; spoczywa tamże na cmentarzu Łyczakowskim.

Mat. biogr. w posiadaniu rodziny m. i. autobiografia. Nekrologi w prasie współczesnej m. i. w »Wieku Nowym« z 13 XI 1924 i w »Gazecie Rzemieślniczej« z 20 XI 1924; w broszurze ks. Banszela K., Komendant batalionu Pierwszej Brygady Eugeniusz Słomka D., W. 1933 (wiadomości o nim nieścisłe, tu podobizna).

Stefan Pomarański