Dreszer Jan August (1863–1931), działacz społeczny i niepodległościowy, notariusz. Urodził się 17 IV w Warszawie. Syn Jana Augusta, majstra tkackiego w Zduńskiej Woli, i Berty z Aleksanderów. Ciężkie warunki rodziców, którzy z czasem przenieśli się do Warszawy, zmusiły go od wczesnej młodości do walki o byt. Nie zaniechał jednocześnie nauk, które pozwoliły mu objąć stanowisko urzędnika w zarządzie powiatowym w Grodzisku Mazowieckim, a następnie przejść do służby sądowej w Mszczonowie, Jadowie i Grodzisku M. Wreszcie, złożywszy przepisowe egzamina, poświęcił się adwokaturze. Otworzył kancelarię adwokacką w Skierniewicach, a od r. 1900 w Częstochowie, gdzie osiadł na stałe. Pracy społecznej i politycznej poświęcił się od czasów młodości. Zamieszany w proces I Proletariatu, szczęśliwym zbiegiem okoliczności uniknął prześladowań, podczas kiedy jego brat Juliusz został zesłany na Syberię. Z czasem jednak wstąpił do Ligi Narodowej, a następnie znalazł się w Stronnictwie Narodowo-Demokratycznym, którego był wybitnym działaczem w Częstochowie. Organizował straże ogniowe, skupiające wtedy ruch narodowy, kasy oszczędności, towarzystwa śpiewacze, wreszcie oddział Towarzystwa Krajoznawczego. Po wybuchu strajku szkolnego stanął na stanowisku zdecydowanego bojkotu szkół rosyjskich i był jednym z założycieli I polskiego gimnazjum w Częstochowie. Stosunek do Narodowej Demokracji uległ zmianie po zniesieniu przez nią bojkotu szkół rosyjskich. Nim jednak to nastąpiło, organizował z ramienia stronnictwa wybory do I, II i III Dumy Państwowej w Petersburgu, wybierany przez społeczeństwo na wyborcę-elektora (wyb. dwustopniowe). Po wystąpieniu ze Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego poświęcił się ruchowi spółdzielczemu, opiekując się równocześnie sportem, głównie wśród młodzieży. Po wybuchu wojny światowej znalazł się w obozie walki czynnej Józefa Piłsudskiego, pod którego dowództwem w Legionach walczyli jego synowie. Uczestniczył w licznych zjazdach i konferencjach politycznych jako delegat Częstochowy, a ponadto brał żywy udział w organizacji sądownictwa polskiego i był sędzią pokoju, do czasu likwidacji tych sądów przez Niemców. Ponadto zasiadał z wyboru w pierwszej radzie miejskiej Częstochowy, a jednocześnie wstąpił do P. O. W., z której ramienia był prezesem stowarzyszenia gimnastycznego »Piechur«, jawnej ekspozytury P. O. W. Wreszcie w lipcu r. 1917 został aresztowany przez Niemców za nieprzejednane stanowisko w sprawie uwolnienia z Magdeburga Piłsudskiego. Po parotygodniowym więzieniu w Częstochowie został internowany w Havelbergu, gdzie spotkał się m. in. ze swym synem Gustawem. W obozie był starostą grupy peowiacko-legionowej. W połowie r. 1918 zwolniony z Havelbergu z powodu podeszłego wieku, wrócił do kraju, by nadal pracować w obozie niepodległościowym, a następnie społecznie w samorządach. W r. 1922 został notariuszem w Działoszynie nad Wartą, potem w Wieruszowie, Żelechowie, wreszcie w Sosnowcu, gdzie 27 XII 1931 zmarł. Pochowany został na cmentarzu ewangelickim w Warszawie. Za zasługi w pracy niepodległościowej był odznaczony krzyżem niepodległości. Z małżeństwa z Emilią Ruschówną (1887) pozostawił 4 synów, wybitnych działaczy niepodległościowych: Zygmunta – inżyniera, polityka i społecznika, Gustawa i Rudolfa – generałów W. P., oraz Juliusza – adwokata, polityka i społecznika.
Mat. biogr. w Komitecie Krzyża Niepodległości, aktach Ministerstwa Sprawiedliwości i w posiadaniu rodziny. Nekrologi w prasie współczesnej m. i. w »Przeglądzie Notarialnym« z lutego 1932 r.; ponadto wydane w Częstochowie w r. 1935 pamiętniki dra St. Nowaka.
Stefan Pomarański