Szostakowski Feliks (ok. 1808–1883), adwokat, marszałek szlachty powiatu taraszczańskiego.
Był synem Ignacego, dziedzica części wsi Berezianka (pow. taraszczański). Miał młodszych braci, Seweryna i Franciszka Salezego, oraz siostrę, zamężną za Albinem Weckerem.
S. uczył się w Gimnazjum Wołyńskim w Krzemieńcu; mieszkał wtedy u stryja, Tadeusza Szostakowskiego (zob.). Prawdopodobnie w r. 1815, po usunięciu stryja z Gimnazjum, został przeniesiony do szkoły pijarów w Międzyrzeczu Koreckim. Po jej ukończeniu przygotowywał się do zawodu adwokata jako praktykant, m.in. w kancelarii Wincentego Szczuki w Kijowie; w l. trzydziestych pracował tamże przy Sądzie Głównym. Po zniesieniu Statutu Lit. w r. 1840, a w konsekwencji skasowaniu polskiej adwokatury, przeniósł się do Petersburga, gdzie został urzędnikiem w Min. Finansów. Udzielał pomocy prawnej Polakom, m.in. przyczynił się do uchylenia konfiskaty części majątku Gotarda Sobańskiego; za honorarium od Sobańskich (100 tys. rb.) kupił w r. 1842 od Franciszka Szydłowskiego dwie wsie w pow. taraszczańskim: Rososzki i Buhajówkę. Wkrótce potem osiedlił się w Buhajówce; założył tam cukrownię, a w celu powiększenia ogrodu i parku wysiedlił chłopów, przenosząc ich na inny teren swego majątku. Był amatorem polowań (utrzymywał liczną psiarnię) i zamiłowanym hodowcą koni.
Od początku l. pięćdziesiątych był S. czynny w życiu polityczno-społecznym szlachty gub. kijowskiej. W r. 1851, na rozkaz kijowskiego gen.-gubernatora D. Bibikowa, został aresztowany i wywieziony do Wołogdy; wg Tadeusza Bobrowskiego była to zemsta za wysłanie przez S-ego listu bezpośrednio do cara Mikołaja I w sprawie wyboru marszałka gub. kijowskiej. W wyniku interwencji żony w Petersburgu został zwolniony po pięciu miesiącach i wrócił do Buhajówki. Wraz z żoną wychowywał osierocone dzieci, m.in. siostrzeńca, Aleksandra Weckera, oraz syna swych krewnych, Makarego Drohomireckiego. W r. 1857 wybrano go na marszałka szlachty pow. taraszczańskiego. W maju 1858, obok Piotra Lipkowskiego, został przedstawicielem powiatu do Komitetu Włościańskiego gub. kijowskiej; należał w nim do zwolenników oczynszowania chłopów. Po zakończeniu obrad Komitetu został obrany w kwietniu 1859, razem z Bobrowskim, przedstawicielem gub. kijowskiej do Komisji Trzech Guberni; w jej pracach uczestniczył do lipca t.r. W lutym 1860, reprezentując z Karolem Mikuliczem i Feliksem Sobańskim gub. kijowską, udał się do Petersburga, by wziąć udział w dalszych pracach nad reformą uwłaszczeniową. T.r. został ponownie wybrany na marszałka szlachty pow. taraszczańskiego. Razem z innymi ziemianami z Kijowszczyzny próbował bezskutecznie na początku r. 1861 utworzyć Tow. Rolnicze i Kredytowe Ziemskie, na wzór Tow. Rolniczego w Warszawie.
S. był zdecydowanym przeciwnikiem powstania styczniowego; wbrew jego woli wzięli w nim udział jego wychowankowie, Wecker oraz Drohomirecki. Władze rosyjskie, podejrzewając jednak S-ego o sprzyjanie powstaniu, pozbawiły go w r. 1863 urzędu marszałka taraszczańskiego. W r. 1864 musiał zwrócić ziemię wysiedlonym przez siebie chłopom. Po ataku apopleksji w 2. poł. l. sześćdziesiątych wycofał się z życia publicznego; Buhajówkę z cukrownią oddał w dzierżawę, a sam zajmował się tylko stadniną. Od l. siedemdziesiątych przenosił się w okresie zimowym do Warszawy. Współfinansował ukazujące się od r. 1876 „Źródła Dziejowe”, wydawane przez Adolfa Pawińskiego i Aleksandra Jabłonowskiego; uczestniczył w działalności filantropijnej, m.in. w r. 1881 przekazał pieniądze dla ofiar pogromu żydowskiego w Warszawie. Jego osobistym lekarzem był od r. 1880 Władysław Matlakowski. Chory na gruźlicę kości, S. zmarł 22 VI 1883 w Marienbadzie (wg Matlakowskiego w Berlinie).
S. ożenił się, prawdopodobnie w czasie pobytu w Petersburgu, z Katarzyną Rusco (zm. po 1888), Włoszką; małżeństwo było bezdzietne.
Postać S-ego utrwalił Matlakowski we „Wspomnieniach z życia przeszłego i teraźniejszego (1850–1895)” (Wr. 1991).
PSB (Drohomirecki Makary); Słown. adwokatów; Słown. Geogr. (Buhajówka, Rososzki, Taraszcza); – Beauvois D., Walka o ziemię. Szlachta polska na Ukrainie prawobrzeżnej pomiędzy caratem a ludem ukraińskim 1863–1914, Sejny 1996; Gawroński F., Rok 1863 na Rusi, Lw. 1903 II (ryc. S-ego); Przyrembel Z., Fragmenty z dziejów cukrownictwa na Rusi (1825–1850), W. 1937; Samborska-Kukuć D., Kartka z dziejów Krzemieńca, „Prace Polon.” T. 62: 2007; Szpoper D., Pomiędzy caratem a snem o Rzeczypospolitej. Myśl polityczna i działalność konserwatystów polskich w guberniach zachodnich Cesarstwa Rosyjskiego w latach 1855–1862, Gd. 2003; Tabiś J., Polacy na uniwersytecie kijowskim 1834–1863, Kr. 1974; – Bobrowski T., Pamiętnik mojego życia, Oprac. S. Kieniewicz, W. 1979 I–II; Kotiużyński Z., Pamiętniki 1826–1904, Kr. 1911; Pochilevič Ł., Skazanija o naselennych mestnostiach kijevskoj gubernii, Bila Cerkva 2005; Rolle M., In illo tempore… Szkice historyczno-literackie, Lw. 1914 s. 115, 118–19; Spisok dvorjan kievskoj gubernii, Kiev 1906; Starorypiński Z., Borowski K., Między Kamieńcem i Archangielskiem, Oprac. S. Kieniewicz, W. 1986; – „Kur. Warsz.” 1883 nr 162 (nekrolog); „Wiadomości” [Londyn] 1954 nr 23 (Matlakowski W., „Marszałek Szostakowski”), nr 29 (tenże, „Marszałek Szostakowski a powstanie w roku 1863”).
Anna Barbara Obrębska i Elżbieta Orman