Borowski Franciszek (1712–1783), jezuita, kaznodzieja. Do nowicjatu prow. pol. wstąpił w 1730; po zwykłych studjach i kilkuletniej praktyce szkolnej oddał się wyłącznie zawodowi kaznodziejskiemu. Po roku głosił kazania w Krakowie u św. Barbary i św. Szczepana, w Sandomierzu, po dwa lata w Krasnymstawie i Łucku, a 14 lat był kaznodzieją trybunalskim i zwykłym w Lublinie. Był zwolennikiem i propagatorem wymowy odrodzonej. Znakomite są jego Kazania Adwentowe (Lw. 1769), ujęte w formę klasyczną, o wzorowej budowie, pięknym języku, wzniosłej i mądrej treści. Tradycyjnemu kultowi dla Królowej Korony Polskiej dał patetyczny wyraz w uroczystem kazaniu na koronację M. B. Rzeszowskiej. Interesujące kazanie O wzajemnych obowiązkach panów i pospólstwa wydała Komisja Edukacyjna (1787). B. również wydał jedną z pierwszych w polskim języku apologetyk wiary katolickiej pt. Mowy za prawem Chrystusowem, (Wil. 1776). Jego losy po kasacie nie są bliżej znane. Był proboszczem w Samborze i Medenicach, zmarł w r. 1783 w Medenicach.

Archiwum T. J. Pol. 42, Catalogi; Enc. Jezuitów; Załęski, Jezuici w Polsce, III Lw.; W. Enc. Il.; Podręczna Enc. Kośc.

                                               Stanisław Bednarski T. J.

Powyższy tekst różni się w pewnych szczegółach od biogramu opublikowanego pierwotnie w Polskim Słowniku Biograficznym. Jest to wersja zaktualizowana, uwzględniająca opublikowane w późniejszych tomach PSB poprawki i uzupełnienia.