Drewnowski Franciszek Junosza (1796–1884), urzędnik Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Ur. 3 XII w Jakaci ziemi łomżyńskiej jako syn Ignacego, starosty sulejowskiego, a później podprefekta powiatu ostrołęckiego w dep. płockim, i Marianny z Bartochowskich, a wnuk Floriana, podczaszego i stolnika ziemi łomżyńskiej, posła na sejm czteroletni i sekretarza sejmu grodzieńskiego. Po ukończeniu nauk w Szkole Artylerii i Inżynierii w r. 1816 wstąpił jako ochotnik do szwadronu ułanów gwardii, przeorganizowanych później na pułk strzelców konnych gwardii. W r. 1817 wystąpił z wojska w stopniu podchorążego. – Pierwszą aplikację urzędniczą odbył w biurze komisji województwa mazowieckiego w r. 1818. W r. 1821 pracował w komisji hipotecznej województwa augustowskiego. W roku 1824 był przyjęty na aplikację w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu i w tym samym jeszcze roku został asesorem prawnym przy Administracji Rządowej dochodów konsumpcyjnych w Warszawie. W r. 1827 był przeniesiony do Wydziału Prawnego Dyrekcji Dochodów Niestałych; w tym czasie podjął próbę opracowania systematycznego zbioru przepisów celnych. W czasie powstania listopadowego D. bez przerwy pełnił czynności urzędowe. W grudniu r. 1831 został asesorem prawnym przy Urzędzie Konsumcyjnym m. Warszawy i Pragi; na tym stanowisku opracował projekt zmian w poborze opłat konsumcyjnych i propinacyjnych. W r. 1845 objął obowiązki inspektora Urzędu Konsumpcyjnego; w trudnym momencie zmiany systemu administracji poręczającej dochody na bezpośrednią administrację skarbową dokonał reorganizacji służby konsumcyjnej i podniósł dochody do znacznej wysokości. Za gorliwą zapobiegliwość o dobro skarbu mianowany został w r. 1847 urzędnikiem do szczególnych poruczeń Komisji Rządowej Przych. i Skarbu z pozostawieniem na stanowisku dyrygującego służbą konsumpcyjną m. Warszawy i Pragi. Na skutek zarzutów o nadużycia w służbie zawieszony w czynnościach, został w śledztwie uniewinniony, ale na stanowisko nie wrócił i w r. 1854 jako urzędnik do szczeg. poruczeń był przydzielony do Sekcj Stemplowej Wydziału Dochodów Niestałych. Na tym stanowisku również wykazał dużą pracowitość i gorliwość; opracował krytyczny rozbiór przepisów stemplowych i był członkiem komitetu, przygotowującego nową ustawę stemplową; uczestniczył w pracach komitetu, opracowującego zmianę przepisów o wyrobie i sprzedaży wódki; był członkiem komisji dla ułożenia projektu o zastosowaniu ukazów z 2 III 1864 do miast i miasteczek: brał udział w pracach komisji do zaprojektowania zmiany opodatkowania wyrobu i sprzedaży trunków krajowych w Król. Polskim. W związku z reorganizacją Wydziału Dochodów Niestałych przy likwidacji władz autonomicznych Król. Polskiego został zwolniony ze służby 15 IX 1866. D. był gorliwym urzędnikiem; dowodów czynnego patriotyzmu nie pozostawił, zarzucano mu jednak, że wpajał w swoje dzieci zasady »nieprzychylne dla rządu«; w r. 1862 był zagrożony zwolnieniem ze służby za udział jego synów w wypadkach politycznych.

Próbował pióra w dziedzinie gospodarczo-skarbowej, a także w dziedzinie literatury pięknej, i ogłaszał swe prace częściowo w czasopismach, głównie zaś w »Tygodniku Przemysłowo-Handlowym« pod red. Ciemniewskiego oraz w gazetach, przeważnie w »Kurierze Warszawskim«, częściowo zaś w osobnych wydawnictwach broszurowych i książkowych. Najbardziej ożywioną działalność publicystyczną D. rozwinął w r. 1848 głównie na łamach »Kuriera Warszawskiego«, zabierając tam głos w aktualnych sprawach gospodarczych z dziedziny przede wszystkim browarnictwa, następnie zaś z dziedziny skarbowości. W r. 1855 wyszły z druku jego Tablice z potrzebnymi objaśnieniami obliczenia opłaty stemplowej. Do r. 1870 D. zamieszczał swe prace i spostrzeżenia na łamach periodyków warszawskich, przeważnie bezimienne, po czym dopiero już jako emeryt część ich zebraną w jedną całość wydał pod swym nazwiskiem w paru książkach: Pogląd na wyrób i konsumcję piwa w Królestwie Polskim (1870), Pogląd na przemysł browarny w Królestwie Polskim (1871), Piwa krajowe (1873) i inne. Z dziedziny literackiej w wydaniu książkowym wyszła w jego tłumaczeniu z włoskiego rzecz pt. »Tofana, czyli przepełnienie zbrodni« (1870). Inne drobniejsze utwory literackie D-go zostały rozsiane po czasopismach. D. zmarł w Warszawie 1 III 1884.

Akta: Kom. Emer. S. I nr 5151; S. II/III. D. 409; Kanc. Przyb. Dyr. Gł.; Sekret.; Wydz. Doch. Niest. – w Archiwum Skarbowym; Enc. Org.; »Kurier Warsz.« 3 III 1884.

Stanisław Jarkowski i Michał Mendys