INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Franciszek Hieronim Staff  

 
 
1885-08-05 - 1966-08-02
Biogram został opublikowany w 2002 r. w XLI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Staff Franciszek Hieronim (1885–1966), ichtiolog, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Ur. 5 VIII we Lwowie, był synem Franciszka Cyryla i Leopoldyny z Fuhrerrów, bratem Leopolda (zob.) i Ludwika Marii (zob.).

Po ukończeniu w r. 1904 V Gimnazjum we Lwowie, S. studiował nauki przyrodnicze na Uniw. Lwowskim u Józefa Nusbauma-Hilarowicza (1904–5, 1908–9) i na Uniw. Wiedeńskim u B. Hatscheka (1905–7) oraz praktykował w zakresie biologii wód i ichtiologii w Stacji Zoologicznej w Trieście (1907–8). W r. 1909 uzyskał doktorat z filozofii w zakresie zoologii w Wiedniu na podstawie dysertacji Organogenetische Untersuchungen über Criodrilus lacuum Hoffmstr. („Arbeiten aus den Zoologischen Instituten der Universität Wien”, Bd. 18: 1910 H. 3, odb. Wien 1910). W tej, często cytowanej pracy, wykazał analogię między rozwojem embrionalnym pierścienic (Annelida) a rozwojem innych bezkręgowców. Potem specjalizował się z bakteriologii u R. Emmericha, w zakresie chorób ryb u F. Dofleina na uniw. w Monachium oraz rybactwa śródlądowego i hodowli ryb w sztucznych stawach u B. Hofera w Królewskiej Bawarskiej Biologicznej Stacji Rybactwa (1909–10); uzyskał tam tytuł specjalisty rybackiego (Fischerei-Konsulent). W l. 1910–11 pracował naukowo nad odżywianiem się ryb w Królewsko Pruskim Inst. Rybactwa Śródlądowego w Friedrichshagen koło Berlina pod kierunkiem P. Schiemenza. Publikował w tym czasie w „Allgemeine Fischerei-Zeitung”.

Po powrocie do kraju w r. 1911 objął S. wykłady z hydrobiologii i rybactwa w Studium Rolniczym UJ (do r. 1914), kierownictwo Krajowego Tow. Rybackiego (KTR) i w l. 1911–13 redakcję jego organu „Okólnika Rybackiego”, a także z ramienia Centralnego Tow. Rybackiego (CTR) zaprojektował i zorganizował w r. 1911 pierwszą w Polsce Biologiczną Stację Doświadczalną Rybacką w Rudzie Malenieckiej (pow. konecki). W r.n. objął jej kierownictwo i opracował program badań. Do pierwszej wojny światowej, nie licząc regulaminów oraz sprawozdań z działalności stacji doświadczalnej i KTR, ogłosił ponad 20 prac, przeważnie artykułów, na łamach „Okólnika Rybackiego”, „Wszechświata”, „Gazety Rolniczej” i jej dodatku „Wiadomości Rybackich”, którego był redaktorem od marca do czerwca 1914. Dotyczyły one m.in. anatomii i fizjologii ryb (rola linii bocznej, zniekształcenia przewodu pokarmowego, płodność ikrzyc karpia, mechanika ruchu ryb), chorób ryb (ospa karpi, epidemiczne śnięcie narybku, badanie chorych ryb i sposoby postępowania), gospodarki rybnej (wprowadzanie nowych gatunków ryb, zagrożenie rybactwa na Dunajcu, dwuletni system hodowli karpia) oraz problematyki hydrochemicznej (zawartość tlenu w wodzie, znaczenie wód drenowych, oczyszczanie ścieków). Z powodu działań wojennych w lutym 1915 przeniósł się do Warszawy i w laboratorium zoologicznym Tow. Naukowego Warszawskiego pracował nad histologią i patologią nowotworów u ryb, ale już w czerwcu t.r. został wysiedlony w głąb Rosji. Działał tam wśród polskich wychodźców, m.in. był z ramienia Centralnego Komitetu Obywatelskiego współzałożycielem gimnazjum polskiego w Saratowie oraz 20 polskich szkół i kilkudziesięciu warsztatów rzemieślniczych w okolicy. Nawiązał też współpracę z tamtejszą Biologiczną Stacją Nadwołżańską.

W r. 1918 wrócił S. do Polski, zorganizował i objął kierownictwo Wydz. Rybackiego przy CTR w Warszawie i na zlecenie Min. Rolnictwa i Dóbr Koronnych opracował program organizacji rybactwa w Polsce (Zadania i organizacja rybactwa krajowego w Polsce, W. 1918). Równocześnie w październiku 1918 na podstawie rozprawy Badania histologiczno-anatomiczne nad włóknistym nabłonkiem dobrotliwym u lina otrzymał docenturą stałą rybactwa w SGGW i zorganizował tam w r. 1920 Zakł. Ichtiobiologii i Rybactwa, pierwszą w Polsce akademicką placówkę w zakresie rybactwa. Kierował także redakcją wydawanego w l. 1919–20 „Przeglądu Rybackiego”. W wojnie polsko-sowieckiej 1920 r. wziął udział jako ochotnik w oddziałach artylerii przeciwlotniczej. Dn. 19 XI t.r. został mianowany profesorem nadzwycz. ichtiobiologii i rybactwa SGGW. Pełniąc funkcję dziekana Wydz. Rolniczego (1921–2, 1926–8), zreorganizował program studiów i wprowadził specjalizacje wraz z obowiązkowymi pracami dyplomowymi. Równocześnie od r. 1921 wykładał jako docent rybactwo na Wydz. Inżynierii Wodnej Politechn. Warszawskiej (do r. 1933). W r. 1921 zorganizował Związek Selekcji Hodowli Karpia Rasy Polskiej, wyznaczył jego program badawczy, który realizowano w 12 wybranych gospodarstwach stawowych. Była to pierwsza na świecie akcja selekcyjna w zakresie rybactwa, prowadzona jednolitymi metodami. W r.n. był współzałożycielem Polskiego Tow. Zootechnicznego (PTZ). W r. 1923 reaktywował jako ekspozyturę swojego zakładu Biologiczną Stację Doświadczalną Rybacką w Rudzie Malenieckiej i opracował dla niej program badań dotyczący m.in. żywienia ryb, przydatności urządzeń stawowych, a zwłaszcza poprawy krajowej rasy karpia. Członkiem korespondentem Akad. Nauk Technicznych w Warszawie został w r. 1924. T.r. odrzucił propozycję objęcia profesury zwycz. ichtiobiologii i rybactwa na UJ i po rekomendowaniu na tę funkcję Teodora Spiczakowa, wyjechał w r.n. na piętnastomiesięczne stypendium Inst. Rockefellera (International Education Board) do USA, Norwegii, Wielkiej Brytanii, Francji i Danii w celu poznania organizacji tamtejszych placówek badawczych, gospodarki rybackiej i metod badań biologicznych w rybactwie śródlądowym i morskim. W l. 1925–39 wydawał „Rocznik Ichtiobiologii” (od r. 1932 jako „Prace i Sprawozdania Zakładu Ichtiobiologii i Rybactwa SGGW”), ponadto w r. 1928 wznowił i redagował „Przegląd Rybacki” (do r. 1939). Dn. 9 VII 1929 mianowany został profesorem zwycz. T.r. był współzałożycielem Związku Organizacji Rybackich (ZOR), a także został członkiem czynnym Masarykowej Akademii Pracy w Pradze i członkiem honorowym KTR w Krakowie. Powołany na konsultanta (1928) i delegata ds. rybactwa (1930) Min. Rolnictwa i Reform Rolnych, opracował uchwaloną przez sejm 7 III 1932 ustawę o rybołówstwie, potem wprowadził ją w życie, zorganizował zarząd państwowych gospodarstw rybackich i opracował program badań wód otwartych pojezierza augustowsko-suwalskiego wraz z zagospodarowaniem rybnym jezior (do r. 1939 przeprowadzono biologiczno-gospodarczą taksację i opracowano 150 operatów urządzeniowych poszczególnych jezior). Był też konsultantem Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Od r. 1936 wykładał jako docent ichtiobiologię i choroby ryb na Wydz. Weterynaryjnym Uniw. Warsz. W r.n. prowadził w Wielkiej Brytanii pertraktacje w sprawie założenia w Epney nad rzeką Severn (Gloucestershire) polskiej stacji odłowu larw węgorza i czynił przygotowania do jej uruchomienia. W r. 1938 odbył wraz z uczniami podróż naukową po południowej Szwecji w celu poznania tamtejszych stosunków gospodarczych i urządzeń rybackich oraz organizacji zakładów badawczych w Lund, Aneboda i Drottningholm. Od r. 1939 przewodniczył PTZ (do r. 1948).

W okresie międzywojennym badania naukowe S-a koncentrowały się początkowo wokół zagadnień rybactwa stawowego. Przede wszystkim zajął się chorobami ryb dziesiątkującymi gospodarstwa stawowe i opracował metody ich zwalczania, m.in. w pracach Choroba nozdrzy u karpi jako przyczynek do fizjologii i patologii snu zimowego u ryb („Roczn. Ichtiobiologii” 1925 nr 1, „Roczniki Nauk Roln.” T. 13: 1925, odb. W. 1925, po francusku w: „Internationale Revue der gesamten Hydrobiologie und Hydrographie”, Leipzig 1925) oraz wspólnie z Marcelim Sawickim Ospa karpia (Epithelioma papulosum) jako czynnik hamujący wzrost („Roczn. Ichtiobiologii” 1927 nr 6, „Rozpr. Biologiczne” R. 5: 1927 z. 6, odb. Lw. 1927, po niemiecku w: „Zeitschrift für Fischerei und ihre Hilfswissenschaften” Bd. 26: 1928). Uznając karpia za podstawę polskiej hodowli stawowej, prowadził prace nad jego uszlachetnianiem Najintensywniejsza hodowla karpia w Polsce („Przegl. Rybacki” R. 1: 1919 nr 1), Stan obecny i zadania genetyki karpia w Europie („Roczn. Ichtiobiologii” 1927 nr 5). W zakresie gospodarki stawowej zajął się intensyfikacją produkcji ryb w stawach O wpływie dodatkowej obsady stawów kupieckich wycierem karpia na ogólną wydajność terenu („Roczn. Ichtiobiologii” 1928 nr 10, „Przegl. Rybacki” T. 1: 1928 nr 1), a także szacowaniem wydajności naturalnej stawów Metoda szacowania rybackiej wydajności terenów stawowych („Roczn. Ichtiobiologii” 1930 nr 10, „Przegl. Rybacki” T. 3: 1930 nr 2). Publikował też prace mające na celu uporządkowanie stanu rybactwa w Polsce, m.in. Ryby. Zadania hodowli i produkcji ryb, jako podstawy polityki rybackiej w Polsce (Pam. Pierwszego Pol. Kongresu Rolniczego, W. 1925 II, odb. W. 1925, „Roczn. Ichtiobiologii” 1925 nr 3) i Stan państwowych wód rybnych w roku 1930/1931 („Roczn. Ichtiobiologii” 1932 nr 27, „Przegl. Rybacki” T. 5: 1932 nr 17/18). W l. trzydziestych rozszerzył swoje zainteresowania na zagospodarowanie wód otwartych, zwłaszcza jezior i ogłosił wspólnie z Piotrem Wilmanem Studia porównawcze nad autochtonizmem siei jezior polskich („Rozpr. i Spraw. Inst. Badawczego Lasów Państw.”, S. A, 1936 nr 16, „Prace i Spraw. Zakł. Ichtiobiologii i Rybactwa SGGW” 1936 nr 42). Był też autorem prac z dziejów polskiego rybactwa, m.in. Pół wieku polskiego rybactwa (1879–1929) („Przegl. Rybacki” T. 2: 1929 nr 12) i Dwunastolecie działalności Zakładu Ichtiobiologii i Rybactwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (1919–1932) („Roczn. Ichtiobiologii” 1931 nr 25) oraz redaktorem wydanej w r. 1937 w Warszawie „Księgi pamiątkowej ku uczczeniu potrójnej rocznicy zaczątków, założenia i utrwalenia Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (1906–1911–1916–1936)”. W tym okresie reprezentował polskie rybactwo na wielu zjazdach zagranicznych, m.in. był głównym referentem rybactwa na Międzynarodowych Kongresach Rolniczych w Warszawie (1925) i Bukareszcie (1929), a także uczestniczył w Międzynarodowym Zjeździe Rybackim w Paryżu (1933), Międzynarodowym Zjeździe Rybactwa Słodkowodnego w Belgradzie (1938) i Międzynarodowym Kongresie Limnologicznym w Szwecji (1939). Podczas tego ostatniego odbył podróż na północ Szwecji, wyspy Lofoty i do Norwegii.

Podczas okupacji niemieckiej S. przebywał w Warszawie. W listopadzie 1940 uruchomił dwuletnie liceum rybackie pod nazwą „Prywatna Szkoła Rybacka II stopnia dr Franciszka Staffa”. Placówka działając oficjalnie, firmowała tajne nauczanie SGGW oraz Gimnazjum i Liceum Warszawskiego Tow. im. Zamojskiego, a także była osłoną dla konspiracyjnej podchorążówki saperów. Ponadto pod firmą oficjalnie działającego ZOR założył jednoroczną szkołę rybacką w Tatarze (pow. rawski) oraz zainicjował i prowadził tajne wydawnictwo podręczników akademickich. Przez cztery i pół roku opublikowano (w nakładach do 100 egzemplarzy) 23 publikacje z dziedziny nauk przyrodniczych, w tym monografię S-a Ryby słodkowodne Polski (W. 1941), pierwszy na poziomie akademickim przegląd systematyki i biologii polskiej ichtiofauny. Redagował też wielozeszytową serię „Normalizacja urządzeń technicznych i sprzętu gospodarstwa stawowego”, która kontynuowana po wojnie była jedyną w literaturze fachowej próbą ujednolicenia technicznych warunków gospodarstwa rybackiego. Po powstaniu warszawskim 1944 r. przez krótki czas przebywał S. w Krakowie.

Po przejściu frontu na zachodni brzeg Wisły wrócił S. do Warszawy i był w l. 1945–7 pierwszym powojennym rektorem SGGW. Wznowił jej działalność jako pierwszej uczelni w Warszawie, organizując immatrykulację studentów już 15 V 1945. Dn. 27 VII t.r. wszedł w skład Rady Naukowej utworzonej przy Min. Oświaty. Przejmował i organizował rolnicze majątki doświadczalne, i powołał w tym celu Zarząd Główny Majątków SGGW. Objął kierownictwo Katedry Ichtiobiologii i Rybactwa na Wydz. Rolnym, stworzył doświadczalne zaplecze terenowe w gospodarstwach stawowych w Jastrzębcu (pow. grójecki), Sinołęce (pow. węgrowski) i Łąkach Jaktorowskich (pow. grodziski), a także jako ekspozyturę katedry utworzył Badawczą Stację Jeziorową w Giżycku, z działającą przy niej Stacją Doświadczalną Impregnacji Sieci. Uruchamiał też inne placówki rybackie, m.in. z pomocą Kazimierza Passowicza zabezpieczył inwentarz naukowy i bibliotekę pracowni rybackiej Państwowego Inst. Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego (PINGW) w Bydgoszczy, a następnie opracował plan organizacji i program badań Wydz. Rybackiego PINGW. W r. 1945 był też inicjatorem międzywydziałowego Studium Pedagogicznego SGGW i przewodniczył Radzie Studium do jego zamknięcia w poł. r. 1951. W oparciu o liceum rybackie utworzył w r. 1946 Studium Rybackie Wydz. Rolniczego SGGW i kierował nim jako przewodniczący rady. W r. 1951 Studium przeniesiono jako Wydz. Rybacki do Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie i równocześnie katedrę S-a zredukowano personalnie i przemianowano na Katedrę Rybactwa nowo powstałego Wydz. Zootechnicznego SGGW, gdzie jako jednostka usługowa z ograniczonym do problematyki ogólnej rybactwa zakresem wykładów nie prowadziła studiów magisterskich. Przedwojenne wykłady z biologii i chorób ryb na Wydz. Weterynaryjnym Uniw. Warszawskiego kontynuował S. w ramach godzin zleconych (1948–52). Ponadto w r. 1945 zainicjował wydawanie serii „Gospodarstwo Wiejskie na Ziemiach Odzyskanych”, w której wspólnie z Andrzejem Rudnickim opublikował dwuczęściową pracę Rybactwo Prus Polskich: Pojezierze mazurskie i II. Rybactwo na Zalewie Świeżym (1949 nr 9). Współpracował też przy wznowieniu wydawnictw „Przeglądu Rybackiego” w r. 1946 i „Archiwum Hydrobiologii i Rybactwa” w r. 1947, zostając członkiem jego komitetu redakcyjnego. Jako prezes ZOR w l. 1946–9 uczestniczył w akcji uruchomienia rybactwa słodkowodnego na terenie całego kraju i kierował od r. 1947 z ramienia Min. Rolnictwa i Reform Rolnych zarządem Funduszu Ochrony Rybołówstwa. W r. 1950 został członkiem zwycz. Tow. Naukowego Warszawskiego. W l. 1954–9 kierował dodatkowo Katedrą Zoologii SGGW. Przez wiele lat przewodniczył Komisji Naukowo-Dydaktycznej Związku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP) przy SGGW, należał do Polskiego Tow. Przyrodników im. Kopernika i był członkiem Międzynarodowego Związku Limnologii Teoretycznej i Stosowanej.

Po wojnie, zajęty działalnością organizacyjną, S. publikował mniej i przeważnie prace przeglądowe, m.in. Biologiczno-rybackie badanie Wisły warunkiem aktywizacji i racjonalizacji naszego rybołówstwa rzecznego („Przegl. Rybacki” T. 16: 1949 nr 3–4), poszerzoną wersję monografii Ryby słodkowodne Polski i krajów ościennych (W. 1950) oraz Rozwój rybołówstwa i ichtiologii w Polsce („Zesz. Nauk. SGGW”, S. Zootechnika, 1960 nr 2). Ponadto przetłumaczył z języka rosyjskiego i opatrzył przypisami podręcznik G. Nikolskiego „Ichtiologia szczegółowa” (W. 1956, 1970). W ciągu całej działalności naukowej opublikował ok. 60 prac z zakresu embriologii, histologii, biologii, ichtiologii, hodowli ryb oraz kilkanaście opracowań organizacyjno-gospodarczych, wypromował ok. 100 magistrów i ponad 10 doktorów. Jego uczniami byli m.in. profesorowie: Stanisław Sakowicz, Marian Stangenberg, Kazimierz Stegman i Stanisław Włodek. Był przyrodnikiem – humanistą, o szerokich zainteresowaniach literaturą i sztuką, m.in. organizował recytatorskie konkursy dla studentów. Sam był świetnym mówcą, jego wykłady «piękne w formie, były chętnie słuchane […], pobudzały do myślenia, wnioskowania i samodzielnych obserwacji» (K. Stegman). Dn. 1 X 1960 przeszedł S. na emeryturę, ale nadal był aktywny, m.in. zorganizował i kierował (1960–2) Sekcją Ichtiobiologii w Komitecie Nauk Zootechnicznych PAN. W marcu 1961 wyróżniony został tytułem doktora honoris causa Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie. Zmarł 2 VIII 1966 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim. Odznaczony był m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (1929), Złotym Krzyżem Zasługi (1946), Orderem Sztandaru Pracy II kl. (1956), Medalem X-lecia Polski Ludowej (1955) i Złotą Odznaką ZNP.

S. był trzykrotnie żonaty; w pierwszym małżeństwie z Jadwigą Ossorya-Bukowską miał trzech synów: Andrzeja, inżyniera, który zginął razem z dziećmi (Andrzejem i Maciejem) w r. 1944 podczas powstania warszawskiego, Franciszka Adama (zob.) oraz Jacka, inżyniera elektronika, który podczas drugiej wojny światowej służył w armii gen. Władysława Andersa i po wojnie pozostał na emigracji w USA. W drugim związku, zawartym z Zofią z Gajlów (1913–1957), 1.v. Staff (wdową po synu Andrzeju), prawnikiem z wykształcenia, kustoszem w B. Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, działaczką ZNP, miał córkę Elżbietę Staff-Zielińską (ur. 1948), inżyniera zootechnika. Trzecie małżeństwo zawarte w r. 1961 z Genowefą z Kubackich było bezdzietne.

 

Antoniewski S., Zarys bibliografii polskiego czasopiśmiennictwa rolniczego i pokrewnego na ziemiach polskich za okres 200 lat (1756–1955), W. 1960 s. 57, 68, 71, 95; Bibliogr. historii Pol. XIX w., III; Bibliografia oświaty rolniczej w Polsce 1918–1939, Oprac. T. Wieczorek, W. 1969; toż za l. 1944–1963, Oprac. J. Bartecki, T. Wieczorek, W. 1965; Bibliogr. Warszawy, II, V, VI; Feliksiakowa J., Polska bibliografia zoologiczna za lata 1945–1954, Wr. 1969; Jankowerny W., Jasińska M., Bibliografia publikacji pracowników Politechniki Warszawskiej 1915–1965, W. 1972; Wieczorek T., Bibliografia wyższego szkolnictwa rolniczego w Polsce 1960–1969, W. 1973; – Guide to the Archives of the Polish Institute and Sikorski Museum, Compiled by W. Milewski, A. Suchcitz, A. Gorczycki, London 1985; – Profesorowie i docenci studiów rolniczych w Krakowie, Kr. 1990 (fot.); Słown. biologów; Śródka A., Uczeni polscy XIX–XX stulecia, W. 1998 IV (fot.); – Słown. pol. tow. nauk., I, II cz. 3; – Akademia Nauk Technicznych 1920–1932, W. 1932 s. 76, 128–31 (częściowa bibliogr.); Brzozowski S., Polskie doktoraty na austriackich wydziałach filozoficznych w XIX i XX wieku, Studia i Mater. z Dziej. Nauki Pol., S. I, 1988 z. 3 s. 16, 24; Fierich J., Studium Rolnicze (1890–1923). Wydział Rolny Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kr. 1934; Hist. Nauki Pol., IV; Księga pamiątkowa SGGW (1937, częściowa bibliogr., fot.); Księga pamiątkowa SGGW (1958 I, częściowa bibliogr., fot.); Millak K., Uczelnia weterynaryjna w Warszawie 1840–1965, W. 1965; Sroka S., Dzieje rybactwa w Uniwersytecie Jagiellońskim, Studia i Mater. z Dziej. Nauki Pol., S. II, 1991 z. 3 s. 163–4, 166–7, 186–7; Stegman K., Franciszek Staff (1885–1966), w: Karty z dziejów zootechniki polskiej, W. 1973 s. 498–506 (fot.); Zarys dziejów nauk przyrodniczych w Polsce, W. 1983; – Grzegorczyk P., Diariusz kultury polskiej 1945, Kr. 1946; Kalendarz polski na rok 1916, Moskwa [1915] s. 314–15; Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Programy Politechn. Warsz. za l. akad. 1921/22–1932/33, W. 1921–32; Składy osobowe i spisy wykładów SGGW za l. akad. 1920/21–1959/60, W. 1921–59; Spis wykładów UJ za półrocza letnie l. akad. 1911/12–1912/13, Kr. 1911–13; Sprawozdanie dyrekcji c.k. Gimnazjum V we Lwowie za r. szk. 1897, Lw. 1897 s. 96; toż za r. szk. 1904, Lw. 1904 s. 93; Sprawozdanie Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie za okres 1918/19–1929/30, W. 1931 s. 188, 190, 197–9 (częściowa bibliogr.); Szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej, W. 1930; Woreyd. Almanach, W. 1928; Zagórowski, Spis nauczycieli; – Staff L., W kręgu literackich przyjaźni. Listy, Oprac. J. Czachowska, I. Maciejewska, W. 1966; – „Dzien. Urzęd. Min. WRiOP” R. 4: 1921 nr 4 s. 121, R. 11: 1928 nr 13 s. 533, R. 12: 1929 nr 10 s. 447; „Roczn. Tow. Nauk. Warsz.” R. 43: 1950 (wyd. 1951) s. 179–83 (częściowa bibliogr.); „Roczniki Uniw. Warsz.” T. 3: 1962 s. 136; „Życie Warszawy” 1957 nr 37 (nekrolog drugiej żony S-a, Zofii); – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Gospodarka Rybna” R. 18: 1966 nr 9 s. 3–4 (fot.), „Roczniki Nauk. Roln.” T. 90: 1969, S. H, Rybactwo, z. 1 s. V–VII (fot.), „Tyg. Powsz.” 1966 nr 42, „Wiad. Ekologiczne” T. 16: 1970 z. 1 s. 98–101 (K. Stegman, H. Kempińska, fot.), „Zesz. Nauk. SGGW” 1967, S. Hist., z. 4 s. 117–28 (K. Stegman, częściowa bibliogr.), „Zesz. Nauk. Wyższej Szkoły Roln. w Olsztynie” T. 22: 1966 z. 3 s. 601–2 (fot.), „Życie Warszawy” 1966 nr 185, 187; – Arch. PAN: sygn. I–8 (zespół Minerwa); Arch. UJ: sygn. SR-40c; B. Jag.: sygn. 131/57 cz. 2; B. Narod.: sygn. 5807/6; – Informacje córki S-a, Elżbiety Staff-Zielińskięj z W.

Stanisław Tadeusz Sroka

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Ludwik Maria Staff

1890-07-19 - 1914-01-17 poeta
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Jerzy Drzewiecki

1902-08-07 - 1990-05-15
konstruktor lotniczy
 

Stefan Dąb-Biernacki

1890-01-07 - 1959-02-09
generał dywizji WP
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Józef Rajski

1868-01-01 - 1936-11-24
działacz polityczny
 

Andrzej Potocki

1861-06-10 - 1908-04-12
właściciel ziemski
 

Zdzisław Lechnicki

1890-06-07 - 1959-01-14
rolnik
 

Majer Szapira

24.02/3.03.1887 - 1933-10-27
rabin
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.