Douglas Fryderyk (1886–1928), podpułkownik dypl. Pochodził ze starej rodziny baronowskiej. Syn Jana oficera zawodowego b. armii niemieckiej i Melanii z Gottbergów. Urodził się 5 III w Królewcu. Po ukończeniu w r. 1905 7-mio klasowej szkoły realnej we Wrocławiu, poświęcił się zawodowi wojskowemu w armii niemieckiej. Służbę zaczął 2 IX 1905 jako junkier; ukończywszy szkołę wojskową, służył kolejno w 6 i 81 pułku artylerii polowej. Wybuch wojny światowej zastał go w gubernatorstwie twierdzy toruńskiej w stopniu porucznika. Walczył przeciwko Rosji w Królestwie Kongresowym, na Łotwie, w Rumunii, potem przeciwko wojskom koalicji w Macedonii. Służbę pełnił kolejno w sztabie korpusu »Toruń«, w sztabach 87, potem 195 dywizji piech., w sztabie grupy wojsk. gen. Eichhorna, w sztabie Generał-Gubernatorstwa w Warszawie jako oficer do zleceń gen. Beselera, potem w sztabie 9. armii, w sztabie grupy operacyjnej gen. Scholza; 18 VIII 1916 awansował na kapitana. W czasie pobytu w Warszawie został przydzielony przez Beselera do dyspozycji przybyłego w roku 1916 z frontu Józefa Piłsudskiego. Napróżno zabiegał o przydział do Polskiej Siły Zbrojnej. Jako oficer sztabu wyróżnił się nieprzeciętnymi zaletami; obok wyjątkowej sumienności cechowała go na w polu niezrównana waleczność; z armii niemieckiej wyniósł m. i. żelazne krzyże II i I klasy. Na froncie macedońskim 24 I 1918 dostał się do niewoli francuskiej. Na wiadomość o tworzeniu się wojska polskiego we Francji zgłosił prośbę o przyjęcie do armii gen. Hallera, lecz Francuzi odmówili zwolnienia go z obozu jeńców. Z niewoli wrócił do kraju dopiero 14 II 1920 i natychmiast wstąpił do wojska polskiego. Przydzielony 2 III 1920 do 15 pułku artylerii polowej, pełnił służbę dowódcy baterii, potem był szefem wydziału w dowództwie Okręgu Generalnego w Poznaniu. Awansowany 14 X 1920 na majora, a 8 VI 1922 na podpułkownika, odbył studia we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu, uzyskał 1 XI 1924 tytuł oficera Sztabu Generalnego. Pełnił następnie służbę w dowództwie Okręgu Korpusu VII w Poznaniu przy boku gen. Sosnkowskiego, który go bardzo wysoko cenił. Przeniesiony w r. 1926 do biura Inspekcji Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych pełnił służbę przy boku Marszałka Piłsudskiego do czasu przejścia w stan spoczynku 29 II 1928 z powodu ciężkiej choroby. Zmarł 26 III 1928. Pisywał artykuły m. in. w czasopiśmie »Szaniec«. Zachował się ponadto w posiadaniu jego rodziny dziennik szczególnie ciekawy z okresu wielkiej wojny i pobytu w Warszawie. Z twardej służby pruskiej wyniósł obok wielkiego doświadczenia służbowego surowe pojęcie obowiązku; opanowany, zamknięty w sobie, z pozoru zimny i surowy, był głęboko czującym patriotą polskim.

Materiał biograficzny w posiadaniu autora.

Stefan Pomarański