Melfort (de Melfort) Fryderyk h. Drummond (1763–1797), major W. P., uczestnik walk o niepodległość. Był potomkiem hrabiowskiej rodziny szkockiej, która opuściła Anglię z Jakubem II Stuartem (w Vol. leg. brak indygenatu). Ojcem jego mógł być Jan Melfort, szambelan królewski z r. 1752, pułkownik od r. 1770. M. ur. w Warszawie w r. 1763. W l. 1774–8 uczęszczał do Szkoły Rycerskiej. W stopniu porucznika wszedł do gwardii pieszej kor. Wg Uruskiego w r. 1780 otrzymał stopień kapitana. Okres wojny 1792 r. spędził prawdopodobnie w obozie pod Pragą, gdzie stacjonował jego regiment. Wraz z bratem Feliksem, porucznikiem w tym samym pułku, był jednym z najaktywniejszych oficerów koła, zawiązanego w r. 1793 Związku Rewolucyjnego w gwardii pieszej kor. M. wchodził w skład Rady Cywilnej i Wojskowej, organu naczelnego sprzysiężenia. Obaj bracia byli bardzo czynni w dniach insurekcji warszawskiej; stali na czele delegacji próbujących skłonić dowództwo pułku do udziału w powstaniu. Misje M-a do majora Henryka Häckela oraz Feliksa do płka Augusta Hiża okazały się bezowocne. Dn. 11 V t. r. mocą ordynansu gen. S. Mokronowskiego M. wszedł w skład komisji powołanej do ułożenia «listy czynnych regimentu gwardii pieszej kor. oficerów jak i tych, którzy się szczególnie w akcjach rewolucyjnych popisali». Rozkazem z dn. 21 V t. r. w obozie pod Borkowem Kościuszko awansował M-a na majora, zaś jego brata Feliksa na sztabskapitana. Jako oficer gwardii pieszej M. podlegał dowództwu garnizonu warszawskiego. Nie wiadomo, czy wraz z częścią regimentu wszedł do korpusu K. Sierakowskiego i czy następnie walczył w korpusie ks. J. Poniatowskiego.
Po klęsce powstania znalazł się wśród emigracji wojskowej na Wołoszczyźnie. W r. 1796 przebywał w Bukareszcie i wraz z kilkoma oficerami uczestniczył w poselstwie gen. Ksawerego Dąbrowskiego do paszy Widynia Passwana Ogłu. Po zdradzie Dąbrowskiego M. przebywał u boku J. Deniski w Jassach i Filipowicach. Kukiel zalicza M-a do odłamu wychodźstwa żądającego zwłoki w działaniu i liczącego na Legiony J. H. Dąbrowskiego. Jednak po zapewnieniach Deniski, iż «ma wyższe rozkazy», wziął czynny udział w jego akcji przeciw Austrii, rozpoczętej 26 VI 1797. W potyczce pod Dobronowcami (29 VI t. r.) dowodził piechotą (32 ludzi) i ciężko ranny dostał się do niewoli. Wyrokiem austriackiego sądu wojskowego został powieszony 7 VII 1797 wraz z 7 innymi jeńcami. Egzekucja M-a odbiła się głośnym echem wśród wojskowej emigracji polskiej.
Pol. Enc. Szlach., VIII 198; Dictionary of Nation. Biography, XVI (życiorysy wielu przedstawicieli rodu Drummond); Armorial général illustré, vol. II Lyon (wizerunki herbu Drummond); Uruski, X 309; – Kukiel M., Próby powstańcze po trzecim rozbiorze 1795–1797, Kr.–W. 1912; Mrozowska K., Szkoła Rycerska Stanisława Augusta Poniatowskiego, Wr. 1961; Pachoński J., Legiony polskie 1794–1807, W. 1969 I; Skałkowski A., Z dziejów insurekcji 1794 r., W. 1926; Tokarz W.; Insurekcja warszawska, W. 1950; – Akty powstania Kościuszki, III; Kiliński J., Pamiętniki, W. 1958; Kosmowski S., Pamiętniki, w: Pamiętniki z XVIII wieku, P. 1860 s. 61, 70, 75, 80, 81; Niemcewicz J. U., Pamiętniki czasów moich, W. 1957 II (błędne wiązanie śmierci M-a z powstaniem 1794 r.); Trębicki A., Opisanie sejmu… r. 1793. O rewolucji r. 1794, W. 1967; Wypisy źródłowe do historii polskiej sztuki wojennej. Z. 10, Oprac. A. Zahorski, W. 1960 (w indeksie dwa razy identyfikowany z bratem Feliksem); – AGAD: Militaria Jabłonny, Kancelaria Komendanta Warszawy i siły zbrojnej Księstwa Mazowieckiego.
Andrzej Koryn