Deboli (de Beaulieu) Henryk, h. własnego (ur. ok. 1620, um. po r. 1678), oberszter piechoty, inżynier wojskowy. Przybył do Polski z Francji w r. 1646 w orszaku królowej Ludwiki Marii, a w r. 1648 wstąpił do służby wojskowej, o której pierwszym dziesięcioleciu nie ma ważniejszych wzmianek poza wyrokiem sądu wojskowego z r. 1658 w sprawie poddania szańca; miał wówczas stopień oberstlejtnanta. W r. 1660 był komendantem twierdzy w Malborgu, w r. 1661 w Elblągu, w r. 1662 w Toruniu, aż został wreszcie zwierzchnim komendantem wszystkich warowni pomorskich z rezydencją w Malborgu. W kampanii cudnowskiej w r. 1660–1 brał udział jako dowódca regimentu piechoty. W tych latach awansował szybko, bo konstytucja r. 1662, nadająca mu indygenat, wymienia go jako oberstlejtnanta. Stwierdza ona jego 14-letnią służbę wojskową i udział w wojnach kozackich, tatarskich, moskiewskich, szwedzkich i węgierskich; mówi także o jego pracach fortyfikacyjnych w ziemiach pruskich i na Podolu. W r. 1666–7 był oberszterem i dowódcą regimentu piechoty, z którym w r. 1673 wziął udział w wyprawie chocimskiej. W r. 1676 będąc starostą tczewskim, zarządzał ekonomią malborską i starostwem gniewskim. Ożeniony z Katarzyną Orchowską, miał dwie córki i synów: Stefana, Kazimierza i Mikołaja, stolnika owruckiego.
Boniecki; Niesiecki; Uruski; Vol. Leg. IV, fol. 568, nr 81, oraz fol. 862; Kulczycki, Pisma do wieku i spraw Jana Sobieskiego, Kr. 1880; Hniłko, Wyprawa cudnowska 1660–1, W. 1931, rkp. B. Krasińskich nr 4023.
Antoni Hniłko