Dziewanowski Jakub (1725–1786), h. Jastrzębiec, kanonik warszawski, syn Marcina. Kształcił się w warszawskiej szkole jezuickiej; od założenia Korpusu Kadetów w Warszawie do 1774 był tamże »dyrektorem duchownym«, do którego obowiązków należało odprawianie codziennie mszy św. i wygłaszanie nauk moralnych, »stosując się do życia młodzieży według życzenia komendanta Korpusu«, nadto wykładał logikę, etykę, prawo kanoniczne i polskie. Wysoce wykształcony, władał kilkoma językami; popularny spowiednik i kaznodzieja; zwłaszcza słynne były jego kazania wielkopostne w katedrze św. Jana. Od 1783 cenzor dzieł duchownych; promotor szpitala św. Ducha i szczodry jego opiekun. Zmarł w Warszawie 22 IX 1786, pochowany w podziemiach kościoła św. Jana w Warszawie. Drukiem ogłosił: Kazanie podczas 40-godzinnego nabożeństwa w Warszawie w różnych kościołach na odwrócenie publicznych nieszczęśliwości ustanowionego… przez J. D-go, dziekana latowickiego, proboszcza parysowskiego. W. 1770. W Archiwum Głównym w Warszawie był jego rękopis: Porządek nauk chrześcijańsko-katolickich i nabożeństw w szlacheckim Korpusie Kadetów przez dyrektora tegoż Korpusu.

»Stand- i Grund-Lista untersztabu szlacheckiego Korpusu Kadetów Jego Kr. Mci i Rzplitej przy rewizji z 5 V 1768« (rkp Arch. Głów. w W.); Vol. Leg., VIII, 170; Uruski, III, 358; »Gazeta warszawska« 1786 nr 76, 77, 79; Enc. Org., VII, 926; Nowak, Rys. dziejów duszpasterstwa wojskowego w Polsce, W. 1932, s. 86, 112.

Henryk Mościcki