Doering Jan ks. (1850–1919), literat i społecznik, ur. 2 V w Chełmnie, gdzie odbył nauki gimnazjalne, by po czteroletnich studiach teologicznych w Pelplinie otrzymać święcenia kapłańskie 12 VII 1874. Nie mogąc z powodu pruskiej »walki kulturnej« oddać się duszpasterstwu, wyjechał w roku 1876 do Paryża, gdzie dostała mu się posada wikariusza przy kościele św. Jerzego (rue d’Allemagne) i w bliższą wszedł styczność z emigracją; razem z Andriollim, Rustejką, Laskowiczem, B. Zaleskim, Domejką i in. bywał zwłaszcza u Wł. Mickiewiczów. Wróciwszy do diecezji swej w roku 1884, objął administrację parafii Ostromecko-Boliminek, instytuował się na nie w r. 1886; parafię brodnicką (n. Drwęcą) objął kanonicznie w r. 1897, wytrwał na niej do zgonu, który nastąpił w Trzebnicy na Śląsku 19 IX 1919.
Z pism ks. D-a zasługują na uwagę dwie mowy wygłoszone w r. 1883: w czasie żałobnego obchodu Jul. Niemcewicza i jen. Kniaziewicza w Montmorency oraz na ślubie wnuczki A. Mickiewicza, Heleny Góreckiej, z Józefem Modlińskim w Paryżu, obie drukowane w Chełmnie r. 1886. Ogłaszał też powieści drukowane w Pelplinie (»Pielgrzym« 1879–83) i Brodnicy r. 1903: Młody skrzypek, Niewiasty z Kałdusa, Zamek starogrodzki; tłumaczył dzieła kard. Wisemana »Piotr Mastruczy« i »Lampa w świątyni«. Ks. D. wydatnie pracował na niwie społecznej, jego głównie staraniem powstał w Brodnicy Dom Katolicki, gdzie skupiał się miejscowy ruch społeczno-towarzyski.
Nekrolog w »Pielgrzymie« 1919, nr 113; »Dz. Pozn.« 1916 nr 272 (wspomnienie o A. Mickiewiczu i filaretach wileńskich).
Ks. Alfons Mańkowski