Drews Jan (1646–1710), jezuita, pisarz ascetyczny. Pochodził z Prus, ur. 1 IX, do zakonu wstąpił po ukończeniu filozofii w r. 1664; doktor filozofii i teologii Akademii Wileńskiej. Uczył przez lat 6 filozofii w Krożach i Wilnie, teologii w Wilnie i Warszawie lat 11, prawa kanonicznego 5 lat. Dwukrotnie (w l. 1693–7, 1705–1708) był rektorem w Brunsberdze oraz tamże prawie przez 10 lat regensem seminarium papieskiego. Od r. 1708 rządził kolegium warszawskim i jako jego rektor w tragicznym roku 1710 pracował w strasznych wprost warunkach, dręczony szykanami i prześladowaniami Moskali; zaziębił się przy objeździe jezuickich folwarków, na których przebywała młodzież kolegium, rozproszona z powodu zarazy, i po krótkiej chorobie zmarł 21 XII 1710.
D. należał do najwybitniejszych jezuitów swego czasu. Rozległą wiedzę teologiczną łączył z praktycznymi zdolnościami administratora i architekta, co mu pomagało w rządzeniu kolegiami. W czasie pobytu w Brunsberdze wybudował według własnych planów gmach alumnatu papieskiego, wzniósł i urządził wspaniałą salę teatralną, zaopatrując ją w dekoracje i rekwizyta teatralne. Pod Brunsbergą wybudował willę, gdzie jezuici spędzali wakacje; wybudował również nową drukarnię i urządził ją odpowiednio. Główną jednak zasługą życia D-a są liczne przezeń wydane pisma ascetyczne, pisane w języku łacińskim, niektóre po wiele razy przedrukowywane i tłumaczone na język polski. Dla szkół jezuickich wydał dwa podręczniki; jeden: Flos Regnorum seu compendiosa Poloniae orbisque totius descriptio (wyd. 1, Brunsberga 1706), służył aż do czasu wprowadzenia nauki geografii i historii jako osobnych przedmiotów, za podręcznik pomocniczy tych przedmiotów, przy nauczaniu wymowy. Drugi zaś to podręczne »vademecum« ucznia jezuickiego pt. Institutiones iuventutis in vera solidaque erga Deum pietate, in compta gravique morum civilitate, in humaniorum litterarum facultate (wyd. 1, Brunsberga 1704). Pobożny i uczciwy, dobrze wychowany i pilny a umiejący się uczyć młodzieniec, oto ideał ucznia jezuickiego wedle D-a. Interesujące i znamienne są w tym podręczniku obszerne wskazówki o sposobie uczenia się, odrabiania lekcyj, pisania zadań, pożytecznego czytania książek, sporządzania notatek i wyjątków. Systematyczny, choć wcale nie flegmatyczny Prusak uczył polskich chłopców zamiłowania do porządnej pracy umysłowej. Wreszcie należy wymienić wśród literackich prac D-a Fasti Societatis Iesu, kompilację nie pozbawioną wartości źródła historycznego, podającą na każdy dzień roku jakiś budujący fakt lub życiorys jezuity (znamy 6 wydań, w tym dwa w Pradze i w Hiszpanii). D. odznaczał się wybitnymi zaletami ducha, niecodzienną cnotą, duchem umartwienia. Umarł w opinii świątobliwości.
Archiwum T. J. Lit. 62, Necrologi f. 759; Catalogi breves et triennales; Arch. Prow. Małop. w Kr.: rkp. 266 Poszakowski, De viris illustribus Prov. Lit., s. 187 i n.; Załęski, Jezuici w Polsce, III i IV; Bednarski St., Upadek i odrodzenie szkół jezuickich w Polsce, Kr. 1932.
Stanisław Bednarski T. J.