Drozdziewicz Jan (1812–1888), ksiądz, profesor Uniw. Jag. Ur. w Skawinie, woj. krakowskiego, studia odbywał w Krakowie, teologiczne w Uniwersytecie Krakowskim, gdzie w r. 1845 na podstawie rozprawy De primatu Romani Pontificis (Cracoviae 1844) otrzymał stopień doktora św. teologii. Przeznaczony przez władzę duchowną do pracy duszpasterskiej, zajmował różne stanowiska w diecezji krakowskiej; przez czas dłuższy był penitencjarzem przy kościele N. M. Panny w Krakowie. Jednocześnie gorliwie pracował zwłaszcza w dziedzinie Pisma św. W r. 1858 został powołany na zastępcę prof. teologii dogmatycznej na Wydziale Teolog. Uniw. Krak. i prowadził te wykłady do r. 1865, mając jednocześnie (od r. 1860) powierzone zastępstwo wykładów z dziedziny Starego Testamentu i języków wschodnich. W r. 1865 został docentem patrologii, a w r. 1867 został mianowany profesorem nadzwyczajnym tegoż przedmiotu. W r. 1872 został mianowany prof. zwycz. studium biblijnego Starego Test. i języków wschodnich. Ponadto w r. 1871 otrzymał probostwo św. Mikołaja w Krakowie, i w r. 1873 kanonię katedralną krakowską (patronatu uniwersyteckiego). D. miał twardą drogę życiową. Pracowitością swoją budził podziw wszystkich, a prawym charakterem jednał wielu przyjaciół. Obarczony jednak zbyt wielu obowiązkami, które sumiennie spełniał, nie miał czasu na pisarską działalność naukową. Mając 70 lat życia, ustąpił w r. 1883 z katedry profesorskiej, pozostając nadal proboszczem św. Mikołaja i kanonikiem katedralnym. W r. 1877 obchodził złoty jubileusz kapłaństwa. Um. 21 I. Oprócz pracy doktorskiej ogłosił drukiem: O pismach Stanisława Grochowskiego; O napisie hebrajskim na bożnicy, Starą zwanej, na Kazimierzu (Roczn. Krak. Tow. Nauk. 1865 r., t. 34).

Ks. Józef Archutowski