Fedorowicz Jan (1811–1870), oficer w. p. z r. 1831, więzień stanu, poseł na sejmy i do wiedeńskiej rady państwa. Ur. się 10 VI w Biliłówce (pow. tarnopolski) jako syn Andrzeja i Rozalii z Hryniewiczów, właścicieli ziemskich. Kształcił się u jezuitów w Tarnopolu, skąd w r. 1830 pospieszył do Warszawy, zaciągnął się do artylerii konnej i zaraz został wysłany na linię bojową. Tam został wkrótce ranny, a po wyleczeniu się wstąpił do nowo formującego się 10. pułku krakusów jako oficer ordynansowy pułk. Piotra Wysockiego. Przy wzięciu Warszawy bronił reduty na Woli, leżącej obok reduty Ordona, tamże otrzymał ciężkie rany. Wyleczywszy się zapisał się we Lwowie na uniwersytet. Studiował prawo, ale pochłonięty robotą spiskową dopiero w r. 1840 otrzymał stopień naukowy i przerzucił się do rolnictwa. W r. 1839 poślubił Karolinę Nahlik, córkę Karola, wyższego urzędnika państwowego. W r. 1846 był czynny w organizacji spiskowej przygotowującej powstanie, co wraz z braćmi Antonim i Adrianem odpokutował więzieniem. W r. 1848 amnestionowany, został wybrany deputowanym do wiedeńskiej rady państwa. Tu zaskoczony rewolucją walczył na barykadach przy boku dyktatora Messenhausera. W r. 1854 wziął udział w podźwignięciu Towarzystwa Agronomicznego i w pracach Tow. Kredytowego Ziemskiego. On również wspólnie z Edwardem Dulskim ułożył zarys spółki rolniczej, która wskutek nieprzychylnego stanowiska rządu dopiero po śmierci F-a została założona. Był inicjatorem Towarzystwa Wzajemn. Pomocy oficjalistów prywatnych. Niestety nie zdołał oglądać za życia owoców swych usiłowań. On wreszcie dał inicjatywę do założenia szpitala w Tarnopolu, otwierając na ten cel listę składek z kwotą 1000 zł. W przededniu ery konstytucyjnej należał F. do komitetu, który wypracował i przedłożył władzom rządowym memoriał organizacji gmin zbiorowych, co dopiero w 20 lat później miało wejść w życie. W przygotowawczych pracach przedpowstańczych uczestniczył, ale powstaniu był przeciwny i od dalszych prac się uchylił, poświęcając cały wolny czas studiom ścisłej filozofii. Po sprzedaży rodzinnej Biliłówki nabył majątek Okno w pow. skałackim. Prowadził go wzorowo i znacznie powiększył, nie szczędząc grosza na cele charytatywne i opiekuńcze. Kilkakrotnie zwiedzał Anglię, Francję, Niemcy, Włochy i Szwajcarię. Umarł nagle na polowaniu 2 XI 1870. Pozostawił jedynego syna Władysława, który naukową spuściznę ojca wydał pt. Aforyzmy Jana F-a (Kr. 1873) i Pisma (Lw. 1913).
Boniecki, Złota księga szlachty pols. IV; Fennsberg-Fenner, Geschichte der Wiener-Oktobertage; Geschriebene Portraits der hervorragendsten Deputierten des ersten österreichischen Reichstages; Fedorowicz Wł., Wiadomości o Fedorowiczach, część I, Lw. 1880 (druk. pryw.). Nekrologi w lwowskiej prasie periodycznej.
Justyn Sokulski