Długosz Janusz, h. Wieniawa († 1482), burgrabia krakowski, najmłodszy z Janów, a może i z wszystkich D-ów, najzdolniejszy obok historyka syn Jana D-a z Niedzielska, wystąpił dość późno na widownię dziejową. Spotykamy się z nim na akcie z 20 VII 1441, gdy ojciec odstąpił mu (Johanni de Czirmicze) wieś Kocin. Przedsiębiorczy Wieniawita nie poświęcił się stanowi duchownemu, nie zagrzebał się na zapadłej prowincji, lecz ruszył na dwór królewski, by tu przy poparciu możnego brata i swych własnych ofiarnych wysiłkach szukać chwały i godnego urzędu. W trzynastoletniej wojnie z Krzyżakami brał żywy udział. Pod Puckiem w r. 1462 zdobył rycerskie ostrogi, za które obficie wytoczył krew swoją w walkach pod Chojnicami. Jako rotmistrz zaciężny brał udział we wszystkich wyprawach Kazimierza Jagiellończyka, który po śmierci Mikołaja Kreydlara zlecił Januszowi burgrabstwo krakowskie 6 IX 1477, chociaż w zapiskach sądowych występował D. w tej godności od 7 1 1469. Wcześniej jeszcze, w r. 1471, piastował urząd kuchmistrza nadwornego, by w roku tym należeć do orszaku Władysława, zdążającego do Pragi celem objęcia czeskiego tronu. W tym charakterze bawił kuchmistrz w otoczeniu Zofii Jagiellonki, zaślubionej w r. 1479 Fryderykowi, księciu brandenburskiemu; w r. 1475 jako podczaszy nadworny należał do świty Jadwigi Jagiellonki, zdążającej do swego męża Jerzego, ks. bawarskiego.
Podobnie jak najstarszy brat, odznaczał się Janusz nieustępliwością, co spowodować miało jego gwałtowną śmierć. Zapewne na tle pogranicznych zwad zabity został przez swego sąsiada, Piotra Piechotę z Dziaduszyc 6 VI 1482. Janusz zmarł bezdzietnie; zabójcę ścigał sądownie jego bratanek Mikołaj, syn Jana z Bąbelna, czwartego po starszeństwie z synów D-a, starosty korczyńskiego. Tenże Mikołaj skupił ponownie w swym ręku prawie cały majątek swego dziada. Podobnie jak stryj, poświęcił się stanowi rycerskiemu, prowadził roty wojsk zaciężnych Jana Olbrachta. Po r. 1504 giną o nim wieści, a równocześnie i ślady rodu D-ów tej linii.
Bobrzyński M. i Smolka St., Jan Długosz, Kr. 1893; Boniecki; Matr. Sum. I–II.
Karol Piotrowicz