Długosz Jan, h. Wieniawa († 1444), starosta korczyński, pochodzić miał wedle Bobrzyńskiego i Smolki z wielkopolskiej rodziny, zamieszkałej od w. XIV w ziemi wieluńskiej. Wydaje się jednak więcej prawdopodobnym, że przodków Jana szukać należy w Opoczyńskiem, gdzie leżały posiadłości Wieniawitów, gdzie również opodal Szydłowca znajdujemy wieś Długosz. W tym wypadku za pradziada D-a uważać by należało Wieniawitę Mikołaja D-a, wójta sandomierskiego, występującego w drugiej połowie w. XIV. Dziećmi jego byli Janusz, Katarzyna i Anna. Tenże Janusz D., piszący się z Wodzisławia, naganiony w r. 1401 w szlachectwie, miał wedle wyroku sądu królewskiego oczyścić się z nagany przed sądem ziemskim wieluńskim, co wskazuje już niewątpliwie na stosunki opoczyńskich Wieniawitów z ziemią wieluńską. Bratem Janusza był zapewne Bartłomiej, proboszcz kłobucki (1434).
Synem Janusza mógł być rycerz Jan, o którym pierwsze wiadomości podaje historyk Długosz; odnoszą się one do roku 1410. W bitwie pod Grunwaldem zaskarbić sobie miał rycerz specjalną przychylność księcia Witołda dzięki pojmaniu komtura Markwarda i rycerza Szumborka. Jan pisał się w tym czasie z Niedzielska, którą to wieś albo zakupił albo – co wydaje się więcej prawdopodobne – otrzymał jako wiano za żoną swą Beatą, córką Marcina z Borowna w ziemi wieluńskiej. Za zasługi oddane w wielkiej wojnie otrzymał D. starostwo brzeźnickie, od r. 1421 występował już w godności starosty korczyńskiego. Dziwnem się wydaje, że ojciec polskiego dziejopisarstwa tak skąpe zostawił wiadomości o swym rodzicu. Tłumaczyć sobie to można jedynie chyba tym, że nie odgrywał grunwaldzki wojownik żadnej poważniejszej roli. Życie zbiegło mu na zapobiegliwych staraniach o pomnożenie dóbr, w skład których prócz Niedzielska wchodziły: Kocin, Popów, Przedmoście, Grabowa, Czarny Stok, Parzymiechy, Czyrmice, Czarnocin i Prusiecko. Pisał się on też w rozmaitych okresach Janem D. z Niedzielska, Grabowa, Kocina, Parzymiechów i Czyrmic. Nie mamy danych, by Wieniawita odznaczał się hojnością na cele publiczne. Jedyna fundacja, o jakiej dochowały się wieści, to wzniesienie w kościele parafialnym w Brzeźnicy ołtarza, na którego utrzymanie zapisał Jan 5 grzywien na swej wsi Czyrmicach. Tłumaczyć to należy troską o zabezpieczenie bytu swej tak licznej rodziny. Zmarł starosta korczyński 25 I 1444; w Wieluniu w kościele św. Michała znalazł miejsce wiecznego spoczynku. Z małżeństwa z Beatą, a po jej śmierci (1428) z drugą żoną niewiadomego nazwiska, doczekał się kilkanaściorga dzieci, z których jedynie kilku Janów odegrało w dziejach polskich poważniejszą rolę.
Najstarszy z nich jeszcze za życia ojca otrzymał wieś Czyrmice, po śmierci rodzica pisał się z Bąbelna. Życie jego płynęło wśród ciągłych procesów, a pieniacza natura stała się prawdopodobnie przyczyną jego gwałtownej śmierci. Zginął z ręki Ścibora Świrackiego przed 18 X 1456, prawdopodobnie bezdzietnie.
Bobrzyński M. i Smolka St., Jan Długosz, jego życie i stanowisko w piśmiennictwie, Kr. 1893; Kod. Wp. V; Star. pr. p. pomn. II; Długosz, Op. om. I; tenże, Hist. Pol. IV, V; Arch. Kom. Hist. VIII; Ptaśnik J., Studia nad patrycjatem krakowskim wieków średnich (Rocznik Krak. XV Kr. 1913); Boniecki.
Karol Piotrowicz