Piotrowicz Janusz (XVI/XVII w.), tłumacz Justusa Lipsiusa. Trudno powiedzieć coś konkretnego o pochodzeniu P-a; żyjący w XVIII w. tłumacz Lipsiusa, Ignacy Omieciński, uważał go za Inflantczyka; w XVI i XVII w. było wiele rodzin szlacheckich i mieszczańskich o tym nazwisku zarówno w Koronie, jak i w W. Księstwie Lit. Przed r. 1599 był P. wychowawcą Józefa Korsaka, późniejszego stolnika połockiego, syna Jarosza Ostafiejewicza, sędziego ziemskiego połockiego, zwolennika reformacji, najprawdopodobniej arianina. W sierpniu 1599 P. przebywał w Cichińcach (woj. nowogródzkie), posiadłości arianina Bazylego Zienkowicza Cichińskiego, marszałka królewskiego i sędziego ziemskiego nowogródzkiego. Tam też przetłumaczył z łaciny na język polski filozoficzno-parenetyczny dialog J. Lipsiusa „De Constantia” (Wyd. 1. Antwerpia 1584) i uzupełnił go przypisami. Pracę swą dedykował byłemu podopiecznemu J. Korsakowi, którego kosztem została wydrukowana przez Jana Karcana w Wilnie w r. 1600 pt. „O stałości księgi dwoje”. W wersji P-a była ona dwukrotnie przedrukowana w Krakowie (1649) i w Wilnie (1770). Dopiero w r. 1783 ks. jezuita Ignacy Omieciński dokonał powtórnego przekładu na język polski. Tłumaczenie P-a bardzo staranne i rzetelne, posiada dużą wartość literacką, szczególnie ze względu na piękną i prostą staropolszczyznę. Świadczy również o wielkiej erudycji tłumacza. P. znał co najmniej łacinę i grekę.
Estreicher; Bentkowski F., Historia literatury polskiej, W.–Wil. 1814 s. 38–9; Siarczyński, Obraz wieku panowania Zygmunta III; Niesiecki; – Kempfi A., O tłumaczeniach Justusa Lipsiusa w piśmiennictwie storopolskim, Studia i Mater. z Dziejów Nauki Pol. S. A., Z. 5, W. 1962 s. 45, 51–62; Kot S., Stosunki Polaków z Uniwersytetem Lowańskim, Lw. 1927 s. 9–10; Wiszniewski, Hist. liter. pol.; Zaleski, Jezuici, IV 197; – Lipsius J., Rozumna rada w nachylonej ojczyźnie do upadku rozumnemu obywatelowi ku ratowaniu się podana, to jest Justa Lipsiusza księgi dwie o męstwie i stałości umysłu… przez X. Ignacego Omiecińskiego proboszcza wielednickiego 1783 przeniesione, Berdyczów 1783; Święcki T., Historyczne pamiątki znamienitych rodzin, Wyd. J. Bartoszewicz, W. 1858 I 240.
Henryk Lulewicz