Dłużniakiewicz Janusz Wacław (1889–1932), pułkownik W. P., działacz niepodległościowy. Ur. 20 XI w majątku Wacławów pow. tureckim. Syn Zygmunta i Janiny z Golczów. Kształcił się w Szkole Handlowej w Kaliszu, którą ukończył w r. 1908; następnie studiował chemię i geologię na wydziale przyrodniczo-matematycznym uniwersytetu we Fryburgu w Szwajcarii. Już na ławie szkolnej brał udział w życiu politycznym młodzieży; m. in. czynny był w strajku szkolnym, a ponadto w rewolucyjnych kołach niepodległościowych młodzieży, zbliżonych do Frakcji Rewolucyjnej PPS. Osiadłszy we Fryburgu, szybko wysunął się na czoło tamtejszej młodzieży polskiej jako jeden z przewódców stow. »Filarecia«. Czynny nadal we Frakcji Rew. PPS., po powstaniu Związku Walki Czynnej znalazł się w jego szeregach. Był od r. 1910 komendantem fryburskiego oddziału Związku Strzeleckiego, w którym ukończył szkołę podoficerską i oficerską. W sierpniu r. 1914 na skutek mobilizacji strzelców przybył do Krakowa, gdzie zdążył jeszcze uzyskać przydział do kompanii kadrowej, z którą przekroczył granicę zaborów (6 VIII). Odtąd brał udział we wszystkich bitwach 1. p. p. Legionów od Kielc aż po Optowę w »Kadrówce«, potem w oddziale wywiadowczym, wreszcie jako komendant plutonu w V i III batalionach. Nominację na podporucznika uzyskał 9 X 1914 w Jakubowicach (pierwsze nominacje oficerskie Piłsudskiego). W listopadzie 1916 r. przeniesiony do służby w P. O. W., był przez pewien czas komendantem placu w Warszawie, potem okręgu łomżyńskiego. Dnia 23 VII 1917 aresztowany przez Niemców, przebywał w obozach jeńców w Beniaminowie i Werl do połowy X 1918 r. W pracy konspiracyjnej znany był pod pseudonimem Sęp. Uwolniwszy się przybył do Lublina, gdzie wziął udział w rozbrojeniu Austriaków. Awansowany przez gen. Śmigłego-Rydza na kapitana, służył jako dowódca batalionu w 23. p.p. lubelskim, a od stycznia 1919 r. w 32. p. p., z którymi przebył kampanię wołyńską. W sierpniu 1919 r. przesunięty do 3. p.p. leg., przebył wszystkie kampanie tego i następnego roku na froncie litewsko-białoruskim, awansował 1 IV 1920 na majora. Po wojnie w l. 1922/3 był dowódcą batalionu w 28. p. strzel. kaniowskich, od września r. 1923 do listopada r. 1926 zastępcą dowódcy 1. p.p. leg. (tu 15 VIII 1924 awans na podpułkownika). Następnie objął 33. p. p., a po awansie 1 I 1930 na pułkownika w lutym został dowódcą 1. p. strzel. podhalańskich w Nowym Sączu. Zmarł 19 X 1932 w Kanikowcach pod Przemyślem, utonąwszy w czasie wycieczki kajakowej. Pochowany zrazu w Sanoku, potem na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie. Był odznaczony krzyżem virtuti militari V kl., krzyżem niepodległości, dwukrotnie krzyżem walecznych oraz złotym krzyżem zasługi.
Mat. biogr. w Kapitule Krzyża Virtuti Militari i Komitecie Krzyża Niepodl.; Kasprzycki T., Kartki z dziennika oficera I Brygady, tu repr. fotografii.
Stefan Pomarański