INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Jerzy Paweł Sulikowski  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 2007-2008 w XLV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sulikowski Jerzy Paweł (1909–1977), chemik, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, działacz przemysłu cementowego.

Ur. 29 VI w Sieradzu, był synem Franciszka Pawła, lekarza kolejowego, i Jadwigi z Sokołowskich, nauczycielki, starszym bratem Mariana (zob.).

Po ukończeniu w r. 1927 Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu studiował S. na Wydz. Chemii Politechn. Warsz. Dn. 20 XI 1934 uzyskał dyplom inżyniera chemika i został na Wydz. Chemii asystentem w kierowanym przez Józefa Zawadzkiego laboratorium do badań cementu Fundacji im. Juliusza, Bolesława i Bronisława Eigerów. W maju 1937 przeszedł do przemysłu i objął stanowisko szefa produkcji w cementowni «Saturn» w Wojkowicach Komornych koło Będzina; pracował tam także podczas okupacji niemieckiej jako laborant chemik. W lutym 1945 został dyrektorem cementowni «Grodziec» w Grodźcu koło Będzina, skąd przeszedł 1 III 1948 na stanowisko zastępcy dyrektora ds. inwestycji w Zjednoczeniu Fabryk Cementu «Centrocement» (od r. 1950 Centralny Zarząd Przemysłu Materiałów Wiążących, od r. 1952 Centralny Zarząd Przemysłu Cementowego) w Sosnowcu. Był wtedy współinicjatorem, współautorem i realizatorem pierwszych powojennych planów rozwoju przemysłu cementowego, zwłaszcza w ramach planu sześcioletniego (1949–55), z jego inicjatywy rozpoczęto też budowy cementowni w Wierzbicy (1950) oraz «Rejowiec II» w Rejowcu Fabrycznym (1951). Od 1 II 1955 był głównym technologiem w Biurze Projektów Przemysłu Materiałów Budowlanych (przekształconym 1 VII t.r. w Biuro Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego) w Krakowie; pracował tam do 31 III 1962.

Równocześnie od r. akad. 1952/3 wykładał S. technologię materiałów wiążących na Wydz. Ceramicznym Akad. Górniczo-Hutniczej (AGH). W r. 1955 został tam zastępcą profesora; w r. akad. 1955/6 pełnił funkcję prodziekana, a w l. 1956–61 dziekana; nadzorował w tym czasie budowę dla Wydz. Ceramicznego pawilonu A-3. W r. 1959 otrzymał stanowisko docenta w Katedrze Technologii Materiałów Wiążących. Mianowany 30 XII 1966 profesorem nadzwycz., objął w niej kierownictwo Zakł. Technologii Tworzyw Wiążących. Po reformie uczelni w r. 1969 (likwidacja katedr i powołanie instytutów) kierował Zakł. Materiałów Izolacyjnych w Inst. Technologii Materiałów Budowlanych i Ceramiki (od r. 1971 Międzyresortowy Inst. Materiałów Budowlanych i Ogniotrwałych). W badaniach naukowych zwracał szczególną uwagę na ich przydatność dla przemysłu; interesował się chemią i technologią cementu, a zwłaszcza wysokotemperaturowymi procesami otrzymywania klinkieru portlandzkiego oraz zjawiskami hydratacji gotowego produktu. Wyniki swoich badań prezentował m.in. na kolejnych Międzynarodowych Sympozjach Chemii Cementu: z zakresu tzw. fałszywego wiązania cementu – na IV w Waszyngtonie (1960), nad metodami określania spiekalności surowców – na V w Tokio (1968) i nad mechanizmami procesów tworzenia klinkieru – na VI w Moskwie (1974). Opublikował 36 prac naukowych i technicznych, m.in. Wpływ składników klinkieru portlandzkiego na własności fizyczne zapraw i betonów („Cement. Wapno. Gips” 1953 nr 10–12), Wpływ struktury wapienia na proces spiekania klinkieru portlandzkiego („Zesz. Nauk. Akad. Górn.-Hutniczej” 1956, S. Ceramika, z. 1 nr 8, „Cement. Wapno. Gips” 1957 nr 6), Wpływ fałszywego wiązania na skurcz cementu („Cement” 1959 nr 7–8), Zbiorniki korekcyjne i silosy cementu (tamże 1961 nr 6) i Technologia spiekania klinkieru portlandzkiego (tamże 1967 nr 12). Był też współautorem patentu na sposób wytwarzania wyrobów ogniotrwałych magnezytowo-chromitowych (1966 nr patentu 53814) oraz autorem licznych opinii i ekspertyz dla przemysłu. Był członkiem Komisji Chemii Krzemianów PAN, przewodniczył Radzie Naukowej Inst. Przemysłu Wiążących Materiałów Budowlanych w Opolu (1969-72), działał od r. 1974 w komisjach weryfikacyjnej i ds. młodej kadry Stow. Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych, a także przez kilka lat pełnił funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Cement. Wapno. Gips”. Był promotorem sześciu przewodów doktorskich. Zmarł 21 II 1977 w Krakowie, został pochowany 28 II na cmentarzu Rakowickim. Był odznaczony m.in. Srebrnym (1946) i Złotym (1955) Krzyżami Zasługi, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1957), Medalem X-lecia PRL (1955) oraz Złotą Odznaką «Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych» (1977).

W małżeństwie zawartym w r. 1936 z Wandą z Lehrów (1908–1980), absolwentką Konserwatorium Warszawskiego, nauczycielką muzyki w klasie fortepianu, miał S. dwoje dzieci: syna Jerzego (ur. 1938), profesora pianistyki Akademii Muzycznych w Gdańsku i Bydgoszczy, oraz córkę Barbarę (ur. 1944).

Pośmiertnie opublikowano książkę S-ego Cement: produkcja i zastosowanie (W. 1978, wyd. 2 uzupełnione przez Lucynę Westfal, W. 1981).

 

Bibliografia publikacji pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej z lat 1919–1958, Kr. 1960; toż z lat 1959–1967, Kr. 1969; Kto jest kim w ceramice. 50 lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki 1949–1999, Kr. 1999 s. 9 (fot.), s. 12, 17, 19, 39–40; Słown. techników, z. 4/5; Wykaz publikacji pracowników AGH z zakresu górnictwa oraz nauk pomocniczych ze szczególnym uwzględnieniem geologii z lat 1945–1957, Kr. 1958; – Z dziejów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1919–1967, Kr. 1970; Zachuta L., Historia przemysłu cementowego w Polsce 1857–2000, Kr. 2004 (fot.); – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Cement. Wapno. Gips.” 1977 nr 5 s. 113–14 (J. Grzymek, fot.), „Dzien. Pol.” 1977 nr 44, 52, 1980 nr 241 (dot. żony S-ego), „Dzien. Zachodni” 1977 nr 43, 1980 nr 241 (dot. żony S-ego), „Trybuna Ludu” 1977 nr 50, „Tyg. Powsz.” 1977 nr 20, „Życie Warszawy” 1977 nr 48, 1980 nr 262 (dot. żony S-ego); – Arch. AGH w Kr.: Teczka osobowa S-ego.

Stanisław Tadeusz Sroka

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Marian Sulikowski

1913-06-22 - 1973-06-24 architekt
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Tadeusz Makarczyński

1918-09-12 - 1987-07-29
dokumentalista
 

Kurt Weber

1928-05-24 - 2015-06-04
operator filmowy
 

Zygmunt Turkow

1896-11-06 - 1970-01-20
aktor filmowy
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Józef Stanisław Patkowski

1887-08-01 - 1942-08-21
fizyk
 

Nikodem Sulik

1893-08-15 - 1954-01-14
generał PSZ na Zachodzie
 

Antoni Jan Swaryczewski

1896-04-21 - 1969-06-02
mineralog
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.