INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Marian Sulikowski  

 
 
1913-06-22 - 1973-06-24
Biogram został opublikowany w latach 2007-2008 w XLV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sulikowski Marian (1913–1973), architekt, docent Politechniki Warszawskiej.

Ur. 22 VI w Sieradzu, był synem Franciszka Pawła, lekarza kolejowego, i Jadwigi z Sokołowskich, nauczycielki, młodszym bratem Jerzego Pawła (zob.).

W r. 1931 ukończył S. Państw. Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu i od t.r. studiował na Wydz. Architektury Politechn. Warsz. Jako student, wspólnie z architektem Stanisławem Nowickim, opracował w r. 1934 konkursowy projekt schroniska górskiego, który zdobył II nagrodę. W l. 1936–7 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii oraz w 25. Pułku Artylerii Lekkiej. Z pułkiem tym walczył w kampanii wrześniowej 1939 r., za którą otrzymał Krzyż Walecznych.

W czasie okupacji niemieckiej pracował S. dorywczo jako technik, m.in. w l. 1939–41 w pracowni architekta Lecha Niemojewskiego w Warszawie, a od r. 1941 w Biurze Budowlanym Zarządu Miejskiego w Zakopanem. Z powodu kontaktów z Nowickim, który był działaczem PPR, został w sierpniu 1942 aresztowany i osadzony na Pawiaku. Zwolnionego w lutym 1943, przeniesiono w czerwcu t.r. przymusowo do Centralnego Urzędu Techniki w Krakowie, gdzie pracował do czerwca 1944. Następnie był zatrudniony na budowach w Rabce oraz w firmie budowlanej Ludwika Wojtyczki w Chabówce. Do Warszawy wrócił w r. 1945 i kontynuował studia; równocześnie od 2 III t.r. pracował w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). W r. 1946 otrzymał dyplom i podjął pracę w Zakł. Historii Architektury Politechn. Warsz., kolejno jako młodszy asystent, starszy asystent i adiunkt. Razem z Mieczysławem Kuźmą i Zygmuntem Stępińskim uczestniczył w licznych konkursach architektonicznych i urbanistycznych, m.in. w r. 1946 zdobyli IV nagrodę za projekt gmachu centrali Polskiej Kasy Oszczędności oraz wyróżnienia za projekt gmachu Wydz. Architektury Politechn. Warsz. i opracowanie ul. Marszałkowskiej. W r. 1947 samodzielnie S. otrzymał I równorzędną nagrodę w konkursie na projekt kościoła w Gdyni, a w r. 1948 ze Stanisławem Cybulskim i Janem Maasem III nagrodę za projekt Osi Stanisławowskiej w Warszawie. W r. 1948 opracował plany zagospodarowania przestrzennego Góry Kalwarii i otoczenia zamku w Szczecinie. Po zakończeniu w r. 1947 pracy w BOS był zatrudniony od stycznia 1948 do kwietnia 1949 w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego Kraju oraz Warszawskiej Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego. Od 1 V 1949 pracował (z przerwami aż do r. 1965) w państw. biurach projektowych Min. Budownictwa. W l. 1950–2 wykładał w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie i równocześnie pracował w Warszawie w Inst. Urbanistyki i Architektury; potem zatrudniony został jako architekt rejonu w Komitecie ds. Urbanistyki i Architektury.

W r. 1949 zaprojektował S. szkołę w Błoniu oraz dom towarowy w rodzinnym Kaliszu (wzniesiony w l. 1949–50, w r. 1953 wyróżniony III nagrodą honorową przez Stow. Architektów Polskich <SARP>). Nawiązujący do architektury historycznej i harmonijnie łączący się z otoczeniem, gmach ten uchodzi za jeden z najlepszych przykładów architektury socrealistycznej. W tym okresie zaprojektował w Warszawie m.in. odbudowę i adaptację zespołu budynków dawnego Collegium Nobilium przy ul. Miodowej na szkołę teatralną (w l. 1949–50, wspólnie z Wojciechem Onitzchem, Teodorem Bursze i Andrzejem Uniejewskim) oraz budynek klubowy MSZ przy ul. Foksal (z Onitzchem i Uniejewskim, zrealizowany w l. 1950–3). Również z Onitzchem i Uniejewskim sporządził plan zagospodarowania przestrzennego Makowa Maz. (1950) oraz projekt ośrodka turystycznego w Zegrzynku (zrealizowany w l. 1950–2, wyróżniony nagrodą II st. przewodniczącego Komisji Urbanistyki i Architektury); we współpracy z Onitzchem dokonał rekonstrukcji zamku w Szczecinie (1950–2). Zaprojektował też w Warszawie osiedla «Racławicka» (zbudowane w l. 1953–5) oraz «Kombajn» przy Alejach Jerozolimskich (z l. 1959–65), wyróżnione Nagrodą II st. Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. W l. 1957–8 zatrudniony był również w Zakł. Teorii Architektury PAN w Warszawie. Razem ze Stanisławem Płoskim i Romanem Szymborskim zdobył II nagrodę w konkursie na dom architekta w Zakopanem (1957) i III nagrodę za projekt rekonstrukcji «Osi saskiej» w Warszawie (1961). W r. 1960 ponownie pracował w Kaliszu, projektując otoczenie pomnika Adama Asnyka (dłuta Jerzego Jarnuszkiewicza), a w r. 1961 zaprojektował dom turysty w Szczyrku (zrealizowany w l. 1961–4). W l. czterdziestych i pięćdziesiątych zamieszczał swe rysunki m.in. w „Architekturze” „Przeglądzie Kulturalnym”, „Przeglądzie Budowlanym”, „Skarpie Warszawskiej” i „Stolicy”; uczestniczył też w dorocznych wystawach malarstwa i rysunku SARP, a podczas wystawy w r. 1952 otrzymał III nagrodę. Rysunek uprawiał przez całe życie; reprodukcję jednego z nich zamieścił Ryszard Natusewicz w „Rysunku architekta” (Wr. 1992).

W r. 1956 otrzymał S. na Politechn. Warsz. stanowisko docenta. Od r. 1961 był członkiem Komisji doradczej ds. architektonicznych MSZ. Jako stypendysta Fundacji Forda odbył w l. 1962–3 roczny staż na politechn. w Zurychu. W r. 1963 został Sekretarzem Naukowym Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN. Dwukrotnie otrzymał nagrodę Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (1956 i 1961) oraz nagrodę PAN (1966 i 1967). Był autorem kilku skryptów i publikacji: Barwa w urbanistyce (1963, wspólnie z Ryszardem Karłowiczem), Uwagi o metodzie w nauczaniu projektowania architektonicznego (W. 1965), Kryteria oceny projektów architektonicznych (W. 1966), Propozycje metody systematyki prac bieżących w zakresie teorii architektury (W. 1968) i Wstęp do wiedzy o architekturze (W. 1970). Za działalność dydaktyczną otrzymał w l. 1956 i 1969 Nagrody Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. Opracowywał różne projekty studialne (w tym również aranżacje wnętrz i projekty mebli). Dużą wagę przywiązywał do kształcenia architektów w zakresie rysunku odręcznego. Od r. 1947 był S. członkiem SARP i należał do Kolegium Sędziów Konkursowych Stowarzyszenia; w l. 1954–6 pełnił funkcję wiceprezesa jego Oddziału Warszawskiego, a w l. 1963–6 wiceprezesa Zarządu Głównego. Jako delegat SARP do Komitetu Wykonawczego Union Internationale des Architectes brał udział w jej kongresach w Moskwie (1959), Hawanie (1963), Paryżu (1965) i Pradze (1967).

Od r. 1970 był S. zastępcą dyrektora ds. naukowych Inst. Projektowania Architektonicznego Politechn. Warsz. Wniosek z 22 VI 1972 o mianowanie go profesorem nadzwycz. nie został zatwierdzony. Ostatnim zrealizowanym projektem S-ego (wspólnie z Płoskim, Szymborskim i Romanem Dutkiewiczem), był zespół budynków SGGW na warszawskim Ursynowie (uhonorowany I nagrodą w dwuetapowym konkursie w l. 1960–3, realizacja głównie w l. 1965–73); wspólnie z Burszem przygotowywał też na konkurs włoskiego Min. Robót Publicznych szkice uniw. w Kalabrii. S. zmarł 24 VI 1973 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kw. 197, rząd 2, grób 7). Był odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1969), Medalem X-lecia PRL (1955) i Złotym Krzyżem Zasługi (1956).

Małżeństwo S-ego (od r. 1944) z Wiesławą Ingrid z Mokrzyńskich (1918–2000) było bezdzietne.

 

Fot. w Mater. Red. PSB; – Enc. Warszawy; Łoza, Architekci; Łoza, Słown. Architektów; Zieliński J., Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, W. 1996–2005 III, VII, XI; – Barucki T., Fragmenty stuletniej historii 1899–1999 (W stulecie organizacji warszawskich architektów), W. 2001; Dziewulscy S. i Z., Schroniska, „Arkady” R. 1: 1935 s. 330; Garliński B., Architektura polska 1950–1951, W. 1953 s. 118–22, 165–9, 194–5; Leśniakowska M., Architektura Warszawy, W. 1998; Mycek T., Spotkania z mistrzami. Portrety 63 architektów polskich, W. 1998 (portret rys. S-ego); Pol. życie artyst. w l. 1915–39; Pol. życie artyst. w l. 1945–1960; Sulikowski M., Pałac Kazanowskich, jego historia, odbudowa i przeznaczenie, „Stolica” 1952 nr 8; – „Architektura” 1947 nr 1 s. 25, 1948 nr 4 s. 15, 1950 nr 2/3 s. 42–5; – Nekrolog i wspomnienie pośmiertne z r. 1973: „Architektura” nr 8–9 (R. Szymborski, portret rys. S-ego), „Życie Warszawy” nr 154; – Arch. Główne Politechn. Warsz.: Teczka osobowa S-ego; Arch. Zarządu Głównego SARP w W.: Ankieta z r. 1954; USC w Sieradzu: Akt ur. S-ego.

Tadeusz Barucki

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Jerzy Paweł Sulikowski

1909-06-29 - 1977-02-21 chemik
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Kazimierz Bartel

1882-03-03 - 1941-07-26
matematyk
 

Ryszard Bugajski

1943-04-27 - 2019-06-07
reżyser filmowy
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Emil Ignacy Rauer

1870-07-31 - jesień 1943
przemysłowiec
 

Władysław Sobański

1877-12-07 - 1943
dyplomata
 

Aleksander Rafałowski

1894-06-05 - 1981-01-22
malarz
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.