Chosłowski Józef (1821–1881), ziemianin i polityk. Ur. 16 XII w majątku Sienno w Poznańskiem, syn Stefana i Salomei. Ukończył gimnazjum M. Magdaleny w Poznaniu, oraz Uniwersytet Wrocławski z tytułem dra obojga praw. W chwili wybuchu powstania 1848 r. był od 2 lat praktykantem w sądzie poznańskim. Nazajutrz po wybuchu, 21 III, został kooptowany przez Komitet Narodowy i wysłany z Władysławem Niegolewskim do Berlina z instrukcją dodatkową dla deputacji polskiej. Po powrocie pracował czynnie w organizacji powstańczej, objeżdżał wraz z Libeltem obozy polskie w Środzie i Wrześni. Z ramienia Komitetu wyjechał w kwietniu z Berwińskim i R. Raczyńskim na Wrocław do Wiednia i Krakowa celem nawiązania stosunków z zaborem austriackim. Krakowianom obiecał, że wstrzymywać będzie Księstwo od walki z Prusakami, dlatego 25 IV głosował w Komitecie Poznańskim za rozbrojeniem obozów. Gdy powstanie upadło, udał się do Frankfurtu i zabiegał tam wraz z innymi około sprawy polskiej w parlamencie niemieckim. Pracował potem w Lidze Polskiej i komitecie pomocy dla emigrantów. Zmuszony do porzucenia kariery prawniczej, osiadł na roli w Ułanowie koło Gniezna. Był gospodarzem wzorowym i ofiarnym dla ludu, radcą Ziemstwa Kred., w l. 1857–8 posłem na sejm pruski. W r. 1860 brał udział w deputacji, która domagała się praw dla języka polskiego od prez. Bonina. W r. 1863 za udział w organizacji więziony krótko w Gnieźnie i Poznaniu. Od stycznia 1874 do stycznia 1877 był posłem do parlamentu niemieckiego (wybrany w obwodzie regencyjnym w okręgu wyborczym 5. (pow. gnieźnieński, wągrowiecki i witkowski). Zmarł 10 XI 1881 w Ułanowie.

»Dziennik Pozn.« 12, 17, 19, XI 81; Karwowski, Hist. W. Ks. Pozn., II; Komierowski, Koła polskie w Berlinie, I; Kieniewicz S., Społeczeństwo pol. w powst. poznańskim 1848, W. 1935; Rzepecki K., Naprzód czy wstecz? „Pobudki wyborczej” Tom II, P. 1912 II 106; tenże, Pobudka wyborcza, P. 1907 s. 94.

Stefan Kieniewicz