Krasińska z Pusłowskich Marta (1859–1943), córka Wandalina i Jadwigi z Jezierskich; dzieciństwo i młodość spędziła w majątku Mereczowszczyzna na Polesiu oraz w Warszawie (z czasem, po stryju Ksawerym, odziedziczyła podwarszawską Królikarnię). Z domu wyniosła zainteresowania społeczne i naukowe (ojciec jej był zamiłowanym archeologiem i numizmatykiem). Była K. frejliną cesarskiego dworu rosyjskiego. Dn. 20 VI 1882 r. została drugą żoną Kazimierza Krasińskiego ze Starej Wsi na Podlasiu, gdzie urodzili się ich synowie: Michał (1883–1939) i Franciszek (ur. 1885). Ok. r. 1900 przeniosła się do Warszawy, tylko wakacje spędzając na wsi, zwykle w Świsłoczy pod Grodnem. W czasie pierwszej wojny światowej, pod okupacją niemiecką, cotygodniowe obiady przy ul. Czackiego skupiały w jej mieszkaniu wybitniejsze osobistości Warszawy ze świata politycznego, naukowego, literackiego i dziennikarskiego, a także ziemian przybywających z całej Polski. Odmawiała K. zaproszenia przedstawicielom władz zaborczych. W okresie międzywojennym salon jej nie przestawał odgrywać roli. Bywał tu premier J. Nowak, ministrowie K. Skirmunt (krewny), A. Meysztowicz i K. Niezabytowski, dyplomaci akredytowani w Warszawie, wyżsi urzędnicy Min. Spraw Zagran. Podejmowała K. w Królikarni m. in. grupę francuskich biskupów odwiedzających Polskę, kiedy indziej (1933) delegatów na Międzynarodowy Kongres Historyków obradujący w Warszawie, nie ominął jej domu J. Nehru, późniejszy premier Indii.
Salon K-iej istniał lat bez mała czterdzieści. Ze świata literackiego gościła K. m. in. H. Sienkiewicza, W. Reymonta, J. Weyssenhoffa, I. Chrzanowskiego, Z. Dębickiego, F. Goetla i K. Wierzyńskiego. Przejazdem odwiedził K-ą F. Strowski, a Paul Cazin zyskał jej przyjaźń. Grywali tu prywatnie Egon Petri i W. Landowska, śpiewały M. Trąmpczyńska i A. Comte-Wilgocka, a E. Młynarski czy S. Kazuro chętnie do K-iej wprowadzali muzyków przyjezdnych lub rokujących nadzieje debiutantów. Do przyjaciół najczęściej tu spotykanych należeli: A. Grzymała-Siedlecki, W. Tatarkiewiczowie, O. Haleccy, A. Żółtowscy, S. Miłaszewscy i Stefan Godlewski.
K. nie tylko przyjaźniła się z artystami, lecz także sama pisała i malowała. Przed pierwszą wojną podobno wydała tom nowel pod pseud. Monkgud (rodowy przydomek Pusłowskich). W tymże czasie napisała po francusku powieść, którą po latach przełożyła na polski i ogłosiła w r. 1929 pt. Wolny ptak, dedykując rzecz «mieszkańcom wsi, dworków i dworów litewskich». Współcześni rozpoznawali w postaciach tego utworu aluzje do osób rzeczywistych: jedyny to bodaj powód wspominania tej książki. Obrazy K-iej (pejzaże i portrety olejne) zniszczały podczas pożaru Królikarni we wrześniu 1939 r. W grudniu 1939 r. nakłoniona przez rodzinę udała się drogą okrężną (na Belgrad) do Francji. Zmarła u syna w Nicei.
Borkowski J. Dunin, Almanach błękitny. Genealogia żyjących rodów polskich, Lw.–W. 1908 s. 504; tenże, Genealogie żyjących utytułowanych rodzin polskich, Lw. 1895 (tu inny rok urodzenia: 1860); – [Grzymała Siedlecki A.] S., Oaza na żywych wodach, „Gaz. Warsz.” 1929 nr 154; Miniatury, polskie tkaniny i hafty, Pamiętnik wystawy, W. 1912; – „Kur. Poranny” 1929 nr 105 (Jerzy Braun); „Kur. Wil.” 1929 nr 94 (H. R., H. Romer-Ochenkowska); „Pol. Zbrojna” 1929 nr 274 (A. G–S., A. Grzymała Siedlecki?); „Radio” 1929 nr 16 (Z. Rabska); – IBL PAN: Kartoteki Bara; Materiały Redakcji PSB: Wspomnienie Jadwigi z Duninów Dębickiej; – Informacje Andrzeja Krasińskiego (wnuka K-iej) i Władysława Tatarkiewicza.
Andrzej Biernacki